Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KZ 1/24 Generato dall'IA

Supreme Court revoked temporary arrest order against prisoner, finding no need for strictest measure given completed sentence.

Numero d'incarto II KZ 1/24
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court revoked a temporary arrest order previously applied to the defendant, P.O., who was serving a prison sentence. The defense argued that the lower court incorrectly applied the strictest coercive measure without sufficient justification, noting the defendant had already served over half of his sentence and posed no threat to proceedings. The court agreed, ruling that the statutory presumption of potential obstruction did not justify the arrest given the defendant's long-term good behavior and lack of actual interference.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 249 § 1 k.p.k.; Art. 258 § 2 k.p.k.: The presumption of potential obstruction arising from a severe sentence does not automatically justify the application of temporary arrest; the court must assess the totality of circumstances, including the defendant's past conduct and current behavior, to determine if the strictest measure is necessary.

Parole chiave

Generato dall'IA
temporary arrest coercive measures procedural security presumption of obstruction prisoner behavior Supreme Court review proportionality principle privazione illegittima della libertà

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 249 § 1 k.p.k.
z art. 249 § 1 k.p.k., art.
Art. 258 § 2 k.p.k.
249 § 1 k.p.k., art. 258 § 2 k.p.k. zastosował wobec oskarżonego P.
Art. 251 § 3 k.p.k.
W związku z tym, zgodnie z poczynionym przez ustawodawcę założeniem, nie jest wymagane w takiej sytuacji wykazywanie przez sąd w oparciu o zebrane w sprawie dowody konkretnych zachowań oskarżonego mogących destabilizować prawidłowy tok postępowania (art. 251 § 3 k.p.k.).
Art. 259 § 1 k.p.k.
oraz art. 259 § 1 k.p.k. poprzez ich błędne zastosowanie i błędne ustalenie, iż zachodzą przesłanki do zastosowania wobec oskarżonego środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania oraz błędne ustalenie, iż nie istnieją przesłanki negatywne do stosowania tego środka.
Art. 257 § 1 k.p.k.
art 13 § 1 k.k
O., oskarżonego o czyn z art 13 § 1 k.k.
art. 148 § 1 k.k
art. 437 § 1 k.p.k
akt II KK 76/23 o zastosowaniu środka zapobiegawczego ‎w postaci tymczasowego aresztowania na podstawie art. 437 § 1 k.p.k.
art. 538 § 2 k.p.k
Postanowieniem zapadłym tego samego dnia, Sąd Najwyższy, na podstawie art. 538 § 2 k.p.k.
art. 249 § 1 k.p.k
z art. 249 § 1 k.p.k., art.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie SN z 12.03.2009 r., WZ 15/09, OSNKW 2009, nr 7, poz. 52
nie może być antycypacją grożącej oskarżonemu surowej kary (tak: postanowienie SN z 12.03.2009 r., WZ 15/09, OSNKW 2009, nr 7, poz. 52).
II KK 76/23
Supreme Court quashes appeal verdict due to judge's lack of impartiality under Art. 439 § 1 k.p.k.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

II KZ 1/24 POSTANOWIENIE Dnia 15 stycznia 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marek Motuk (przewodniczący)‎SSN Małgorzata Bednarek (sprawozdawca)‎SSN Ryszard WitkowskiProtokolant Dorota Szczerbiak przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Roberta Tarsalewskiego w sprawie P. O., oskarżonego o czyn z art 13 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 1 k.k. i inne po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 15 stycznia 2024 r. zażalenia obrońcy oskarżonego na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 grudnia 2023 r. sygn. akt II KK 76/23 o zastosowaniu środka zapobiegawczego ‎w postaci tymczasowego aresztowania na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. postanowił: zmienić zaskarżone postanowienie w ten sposób, że uchylić środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania zastosowany wobec P.O., s. […], ur. […].

UZASADNIENIESąd Najwyższy, po rozpoznaniu kasacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego P. O., wyrokiem z 20 grudnia 2023 r., sygn. akt II KK 76/23, uchylił zaskarżony wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie i sprawę przekazał temu sądowi do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym. Postanowieniem zapadłym tego samego dnia, Sąd Najwyższy, na podstawie art. 538 § 2 k.p.k. w zw. z art. 249 § 1 k.p.k., art. 258 § 2 k.p.k. zastosował wobec oskarżonego P. O., s. […]., ur. [XXX] r. w W. środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania na okres 3 miesięcy – tj. do dnia 19 marca 2024 r., godz. 12.55.Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł obrońca oskarżonego P.O. zarzucając: obrazę przepisów postępowania tj. art. 249 § 1 k.p.k. oraz art. 257 § 1 k.pk. i art. 258 § 1 pkt. 1 i 2 k.pk, art. 258 § 2 i 3 k.p.k. oraz art. 259 § 1 k.p.k. poprzez ich błędne zastosowanie i błędne ustalenie, iż zachodzą przesłanki do zastosowania wobec oskarżonego środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania oraz błędne ustalenie, iż nie istnieją przesłanki negatywne do stosowania tego środka.

Podnosząc powyższe zarzuty obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i uchylenie stosowanego wobec oskarżonego izolacyjnego środka zapobiegawczego, ewentualnie wniósł o zastosowanie wobec podejrzanego środków zapobiegawczych o charakterze wolnościowym w postaci dozoru policji połączonego z zakazem kontaktowania się z określonymi osobami, zakazu opuszczania kraju lub poręczenia majątkowego. Sąd Najwyższy zważył co następuje.Zażalenie obrońcy oskarżonego było zasadne i zasługiwało na uwzględnienie.W lakonicznym uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd Najwyższy wskazał, że zastosowanie wobec oskarżonego P. O. tymczasowego aresztowania jest konieczne dla zabezpieczenia prawidłowego toku dalszego postępowania, a wymiar orzeczonej nieprawomocnie kary pozbawienia wolności rodzi domniemanie, że oskarżony może podjąć próby bezprawnych działań destabilizujących prawidłowy tok tego postępowania.

Z tą argumentacją nie sposób się jednak zgodzić. Zdaniem Sądu Najwyższego w niniejszym składzie, w zaskarżonym postanowieniu błędnie przyjęto, iż w aktualnym stanie sprawy zachodzi potrzeba stosowania wobec oskarżonego najsurowszego środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania. Odwołując się do przesłanek na których oparło zaskarżone postanowienie, wskazać należy, co następuje.Oczywistym jest, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym treść wyroku Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie wskazuje na duże prawdopodobieństwo popełnienia przez oskarżonego zarzucanego mu czynu.

Zgodnie jednak z treścią art. 249 § 1 k.p.k. środki zapobiegawcze można stosować, przy spełnieniu nie tylko ogólnej przesłanki stosowania środków zapobiegawczych, ale także w sytuacji konieczności zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania. Analiza akt przedmiotowej sprawy nie wykazała, aby oskarżany utrudniał w jakikolwiek sposób prowadzenie postępowania karnego, szczególnie na etapie postępowania odwoławczego. W sprawie nie wystąpiła również przesłanka szczególna tymczasowego aresztowania, na którą powołał się w treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia Sąd Najwyższy.

Treść art. 258 § 2 k.p.k. wprowadza szczególny rodzaj domniemania istnienia obawy, że oskarżony, z uwagi na grożąca mu surową karę, będzie bezprawnie utrudniał postępowanie. W związku z tym, zgodnie z poczynionym przez ustawodawcę założeniem, nie jest wymagane w takiej sytuacji wykazywanie przez sąd w oparciu o zebrane w sprawie dowody konkretnych zachowań oskarżonego mogących destabilizować prawidłowy tok postępowania (art. 251 § 3 k.p.k.). Istnienie powyższego domniemania nie oznacza jednak, że w każdym przypadku zagrożenie surową karą uzasadnia zastosowanie tymczasowego aresztowania.

Każdorazowo należy wziąć pod uwagę całokształt okoliczności danej sprawy – czego jak wynika z zaskarżonego postanowienia Sąd Najwyższy nie uczynił. Tymczasem z akt sprawy wynika, że oskarżony przebywa w jednostce penitencjarnej od 19 listopada 2019 r., a więc odbył już ponad połowę orzeczonej przez sąd I instancji kary, wcześniej był osobą niekaraną, nie wykazywał w warunkach izolacji penitencjarnej szkodliwych postaw, nie utrudniał w żaden sposób prowadzonych w sprawie czynności procesowych co pozwala ocenić jego zachowanie w dłuższej perspektywie czasu i tym samym przyjąć - mając na uwadze cel w jakim tymczasowy areszt ma być stosowany - że domniemanie z art. 258 § 2 k.p.k. zostało obalone.

W tym miejscu należy również przytoczyć pogląd Sądu Najwyższego zgodnie, z którym stosowanie tymczasowego aresztowania na podstawie art. 258 § 2 k.p.k. nie może być antycypacją grożącej oskarżonemu surowej kary (tak: postanowienie SN z 12.03.2009 r., WZ 15/09, OSNKW 2009, nr 7, poz. 52). Mając na uwadze powyższe uchylenie zaskarżonego postanowienia było zasadne w związku z powyższym Sąd Najwyższy orzekł jak w części dyspozytywnej niniejszego postanowienia. [J.J.] [ał]