Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KS 6/23 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed defense appeal regarding improper jurisdiction and procedural violations in a criminal case.

Numero d'incarto II KS 6/23
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the defense's appeal against the Regional Court's decision to quash the lower court's judgment and remand the case. The defense argued that the lower court erred in factually finding two separate crimes instead of one, violating procedural rights under Article 437 § 2 of the Code of Criminal Procedure. The court ruled that the appellate court correctly identified a statutory ground for quashing due to jurisdictional issues and that the defense could not challenge the appellate court's substantive legal assessment via this specific procedural remedy.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 437 § 2 k.p.k.; Art. 439 § 1 pkt 4 k.p.k.: The Supreme Court held that an appeal against a second-instance judgment cannot be used to challenge the substantive legal assessment of the second-instance court, but only to verify whether the second-instance court had grounds to issue a cassation judgment.

Parole chiave

Generato dall'IA
procedural appeal jurisdictional error cassation judgment substantive review Code of Criminal Procedure second instance remand for retrial prova insufficiente dell'aggravamento clinico

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 437 § 2 k.p.k.
zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił mające wpływ na jego treść, rażące naruszenie prawa procesowego, a mianowicie art. 437 § 2 k.p.k. w zw.
art. 439 § 1 pkt 4 k.p.k.
z art. 439 § 1 pkt 4 k.p.k., poprzez przyjęcie przez Sąd Okręgowy, że w niniejszej sprawie zaistniała bezwzględna przyczyna odwoławcza określona w art.
art. 539e § 2 k.p.k.
akt III K 279/19 i przekazujący sprawę Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania, na podstawie art. 539e § 2 k.p.k. p o s t a n o w i ł 1.
art. 539f k.p.k.
O kosztach postępowania sądowego orzeczono zgodnie z treścią art. 539f k.p.k. w zw.
art. 527 § 2 k.p.k.
z art. 527 § 2 k.p.k. a contrario.
art. 158§1 k.k
oskarżonego z art. 158§1 k.k.
art. 155 k.k
158 § 1 k.k., zaś drugie art. 155 k.k.
art. 437 § 2 k.p.k
zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił mające wpływ na jego treść, rażące naruszenie prawa procesowego, a mianowicie art. 437 § 2 k.p.k.
art. 439 § 1 pkt 4 k.p.k
z art. 439 § 1 pkt 4 k.p.k., poprzez przyjęcie przez Sąd Okręgowy, że w niniejszej sprawie zaistniała bezwzględna przyczyna odwoławcza określona w art.
art. 158 § 3 k.k
W rzeczywistości był to bowiem jeden tylko czyn, określony w art. 158 § 3 k.k.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie SN z dnia 12 stycznia 2022 r., IV KS 64/21
postanowienie SN z dnia 12 stycznia 2022 r., IV KS 64/21, LEX nr 3287910; postanowienie SN z dnia 28 stycznia 2022 r., sygn.
postanowienie SN z dnia 28 stycznia 2022 r., sygn. II KS 29/21
postanowienie SN z dnia 12 stycznia 2022 r., IV KS 64/21, LEX nr 3287910; postanowienie SN z dnia 28 stycznia 2022 r., sygn. II KS 29/21, LEX nr 3314955, postanowienie SN z dnia 26 stycznia 2022 r., sygn.
postanowienie SN z dnia 26 stycznia 2022 r., sygn. V KS 36/21
II KS 29/21, LEX nr 3314955, postanowienie SN z dnia 26 stycznia 2022 r., sygn. V KS 36/21, LEX nr 3324938).
postanowienie SN z dnia 8 czerwca 2022 r., sygn. akt I KS 19/22
postanowienie SN z dnia 13 grudnia 2018 r., IV KS 20/18
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

II KS 6/23 POSTANOWIENIE Dnia 20 czerwca 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: Prezes SN Zbigniew Kapiński po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 20 czerwca 2023 r., bez udziału stron sprawy D. M. oskarżonego z art. 158§1 k.k. i art. 155 k.k. skarg obrońców oskarżonego od wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 11 października 2022 r., sygn. akt V Ka 666/22, uchylającego wyrok Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w Lublinie z dnia 22 czerwca 2021 r., sygn. akt III K 279/19 i przekazujący sprawę Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania, na podstawie art. 539e § 2 k.p.k. p o s t a n o w i ł 1. oddalić skargę, 2. kosztami sądowymi postępowania skargowego obciążyć oskarżonego D. M.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy Lublin-Zachód w Lublinie wyrokiem z dnia 22 czerwca 2021 roku, sygn. akt III K 279/19 skazał D. M. na karę łączną roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności.Od powyższego wyroku apelację wnieśli pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego i obrońca oskarżonego.Po rozpoznaniu tych apelacji, Sąd Okręgowy w Lublinie wyrokiem z dnia 11 października 2022 r., sygn. akt V Ka 666/22, uchylił zaskarżone orzeczenie i sprawę przekazał Sądowi Okręgowemu w Lublinie do ponownego rozpoznania.Skargi od powyższego wyroku wnieśli obrońcy oskarżonego.Adw.

J. P. zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił mające wpływ na jego treść, rażące naruszenie prawa procesowego, a mianowicie art. 437 § 2 k.p.k. w zw. z art. 439 § 1 pkt 4 k.p.k., poprzez przyjęcie przez Sąd Okręgowy, że w niniejszej sprawie zaistniała bezwzględna przyczyna odwoławcza określona w art. 439 § 1 pkt 4 k.p.k., polegająca na tym, że sąd niższego rzędu orzekł w sprawie należącej do właściwości sądu wyższego rzędu, skutkująca koniecznością uchylenia wyroku Sądu Rejonowego Lublin - Zachód w Lublinie do ponownego rozpoznania przez Sąd Okręgowy w Lublinie IV Wydział Karny, albowiem w ocenie Sądu odwoławczego „w pełni zasadnie pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego w wywiedzionej apelacji podnosi, iż oczywiście błędnym było stanowisko Sądu I instancji sprowadzające się do wyrażonego w treści wyroku ustalenia, że D.

M. w dniu 21 grudnia 2018 r dopuścił się dwóch odrębnych, pozostających w zbiegu realnym przestępstw, z których jedno realizowało dyspozycję art. 158 § 1 k.k., zaś drugie art. 155 k.k. W rzeczywistości był to bowiem jeden tylko czyn, określony w art. 158 § 3 k.k. ” (vide str. 21 in fine uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego) podczas, gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie dawał podstaw do poczynienia przez sąd ad quem takich ustaleń faktycznych, gdyż działanie oskarżonego D. M. polegające na uderzeniu w twarz pokrzywdzonego K.

B. było ewidentnie zdarzeniem odrębnym, dającym się wyraźnie wyodrębnić zarówno w czasie, jak też w zakresie skutku śmiertelnego i nie związanym z późniejszym zachowaniem pozostałych oskarżonych, którzy powzięli zamiar wszczęcia bójki i wdali się w bójkę dopiero po chwili, gdy spostrzegli, że doszło do w/w zdarzenia pomiędzy D. M. i K. B. (zdarzenie wyłącznie pomiędzy tymi dwiema osobami); innymi słowy nieszczęśliwa śmierć K. B. nie nastąpiła w wyniku bójki, lecz bójka była następstwem wypadku pomiędzy K. B. i D.

M., a zatem w sprawie nie zachodziły podstawy do zakwalifikowania wskazanych zdarzeń łącznie jako realizujących znamiona jednego czynu zabronionego określonego w art. 158 § 3 k.k., który uzasadniałby właściwość sądu okręgowego do rozpoznania sprawy w pierwszej instancji, a co za tym idzie uprawniał Sąd odwoławczy do stwierdzenia bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 4 k.p.k. skutkującej koniecznością wydania orzeczenia kasatoryjnego.Skarżący wniósł o uchylenie w całości wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie z 11 października 2022 r. w sprawie sygn.

V Ka 666/22 i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania.Adw. A. B., drugi obrońca oskarżonego, zaskarżonemu wyrokowi zarzucił rażące naruszenia prawa procesowego, tj. naruszenie art. 437 § 2 zd. 2 k.p.k. przez uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w Lublinie z dnia 22.06.2021 r. w stosunku do D. M. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Lublinie IV Wydział Karny, bowiem w ocenie sądu odwoławczego w postępowaniu jurysdykcyjnym na etapie pierwszej instancji doszło do zmaterializowania się bezwzględnej przyczyny odwoławczej wskazanej w art 439 § 1 pkt 4 k.p.k., tj. do wydania orzeczenia przez sąd niższego rzędu w sprawie, która należała do właściwości sądu wyższego rzędu, bowiem zdaniem sądu odwoławczego zarzucony oskarżonemu D.

M. czyn należy zakwalifikować z przepisu 158 § 3 k.k. nie zaś jako dwa odrębne występki, tj. nieumyślnego spowodowania śmierci (art. 155 k.k. ) oraz udziału w bójce ze skutkiem wskazanym w przepisie art. 158 § 1 k.k, w sytuacji gdy z materiału dowodowego zebranego w sprawie, w tym w szczególności z nagrań z monitoringu wynika, że zdarzenie między oskarżonym D. M., a pokrzywdzonym K. B. było zdarzeniem odrębnym, którego ramy czasowe można precyzyjnie określić, a nadto zdarzeniem zaistniałym przed rozpoczęciem bójki, w której pokrzywdzony K.

B. w ogóle nie brał udziału, a obrażenia skutkujące jego zgonem powstały na skutek działania D. M. jeszcze przed rozpoczęciem bójki, co w konsekwencji przesądza o tym, iż zachowanie D. M. polegające na uderzeniu pokrzywdzonego K. B. oraz konfrontację pomiędzy grupami z L. i Ł., stanowią dwa odrębne czyny, które należy kwalifikować jako nieumyślne spowodowanie śmierci ( art. 155 kk) oraz udział w bójce ( art 158 § 1 kk).Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Lublinie do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.Prokurator Rejonowy w odpowiedzi na wniesione skargi, wniósł o ich uwzględnienie w całości.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Skargi obrońców oskarżonego D.

M. są niezasadne.W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 539a § 3 k.p.k. podstawą do wniesienia skargi na wyrok sądu odwoławczego uchylającego wyrok sądu pierwszej instancji i przekazującego sprawę do ponownego rozpoznania jest wyłącznie naruszenie przepisu określonego w art. 437 k.p.k. albo wystąpienie uchybienia wymienionego enumeratywnie w treści art. 439 § 1 k.p.k. Tak więc rozpoznanie skargi ogranicza się do zbadania, czy zachodzi tzw. bezwzględna przyczyna odwoławcza określona w art. 439 § 1 k.p.k. albo czy sąd odwoławczy uchylił wyrok mimo braku formalnych przeszkód określonych w art. 454§1 k.p.k. do wydania wyroku zmieniającego, względnie, czy jest konieczne przeprowadzenie w całości przewodu sądowego (art. 437 § 2 in fine k.p.k.).

Natomiast niedopuszczalne jest, aby Sąd Najwyższy w trybie art. 539a k.p.k. badał merytorycznie prawidłowość przeprowadzonej kontroli odwoławczej w aspekcie uchybień podniesionych w apelacji, jak również zasadność uchybień stwierdzonych przez sąd odwoławczy (zob. m.in. postanowienie SN z dnia 12 stycznia 2022 r., IV KS 64/21, LEX nr 3287910; postanowienie SN z dnia 28 stycznia 2022 r., sygn. II KS 29/21, LEX nr 3314955, postanowienie SN z dnia 26 stycznia 2022 r., sygn. V KS 36/21, LEX nr 3324938). Celem instytucji skargi na wyrok sądu odwoławczego nie jest bowiem dublowanie przeprowadzonej już kontroli odwoławczej, a wyeliminowanie bezpodstawnego wydawania przez sądy odwoławcze wyroków kasatoryjnych w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie in meriti mogło zapaść w II instancji.

Przeprowadzona przez Sąd Najwyższy analiza przedmiotowej sprawy prowadzi do wniosku, że Sąd odwoławczy nie dopuścił się w niniejszej sprawie naruszeń, o których mowa w art. 539a § 3 k.p.k., w szczególności obrazy art. 437§2 k.p.k. na który powołują się skarżący. Jak wynika bowiem z treści uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 11 października 2022 r., sygn. akt V Ka 666/22 podstawą orzeczenia uchylającego rozstrzygnięcie sądu meriti było zaistnienie bezwzględnej przyczyny odwoławczej określonej w art. 439§1 pkt 4 k.p.k., bowiem Sąd Rejonowy nie był właściwy do rozpoznania niniejszej sprawy w I instancji.W niniejszej sprawie Sąd Okręgowy w Lublinie w sposób właściwy i należyty uzasadnił stanowisko w zakresie wadliwości uznania przez Sąd Rejonowy, iż działanie D.

M., polegające na zadaniu K.B. ciosu w głowę i w efekcie skutkujące jego śmiercią było zdarzeniem odrębnym od zaistniałej w tym samym czasie i miejscu bójki, a tym samym, że istnieją podstawy do zakwalifikowania całości zdarzenia jako występku określonego w art. 158§3 k.k., w zakresie którego właściwym rzeczowo jest Sąd Okręgowy. Sąd ten w sposób szczegółowy, odwołując się do przebiegu całości zdarzenia utrwalonego na kamerach monitoringu przeanalizował zachowanie D. M., uczestniczącego w tej bójce (k. 19-21). W pełni zasadnie Sąd ten wskazał, że „zaistniałe w dniu 21 grudnia 2018 r. zachowania D.

M. będące przedmiotem osądu, winny być postrzegane jako niepodzielna całość i w konsekwencji uznane za występek z art. 158§3 k.k.”, a tym samym rzeczowo właściwym do rozpoznania tego rodzaju czynu w I instancji jest Sąd Okręgowy. Wskazać zatem należy, że w przedmiotowej sprawie, Sąd Okręgowy w Lublinie nie miał możliwości wydania innego orzeczenia niż kasatoryjne, dostrzegając zaistnienie bezwzględnej przyczyny odwoławczej. Bez wpływu na powyższe stanowisko pozostają jednocześnie pozostałe podniesione w skargach wywody, w ramach których obrońcy oskarżonego kwestionują rzetelność przeprowadzonej analizy zgromadzonego materiału dowodowego jak i dokonaną przez Sąd odwoławczy oceną faktyczną i prawną tego materiału.

W świetle utrwalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego dotyczącego omawianego zagadnienia nie można bowiem, poprzez zarzut naruszenia art. 437 § 2 k.p.k., kwestionować merytorycznego stanowiska sądu odwoławczego, a jedynie to, czy dawało ono podstawy do wydania wyroku kasatoryjnego (zob. postanowienia SN: z dnia 8 czerwca 2022 r., sygn. akt I KS 19/22, z dnia 13 grudnia 2018 r., IV KS 20/18, LEX nr 2591541). O kosztach postępowania sądowego orzeczono zgodnie z treścią art. 539f k.p.k. w zw. z art. 527 § 2 k.p.k. a contrario. Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.