Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KS 57/23 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed appeal against acquittal reversal, ruling no retrial needed if facts clearly show no defense exists.

Numero d'incarto II KS 57/23
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the defense's appeal against the appellate court's decision to overturn an acquittal and remand the case. The defense argued that a retrial was necessary to verify if a conviction was possible, citing procedural errors. The court ruled that since the appellate court clearly found the first-instance facts flawed and the defense untenable, no retrial was required to establish the possibility of conviction.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 454 § 1 k.p.k.; Art. 437 § 2 k.p.k.: The possibility of overturning an acquittal and remanding a case for retrial under the ne peius rule arises only when the appellate court, after correcting errors, finds grounds for conviction, not merely when such grounds are theoretically possible.

Parole chiave

Generato dall'IA
ne peius rule overturning acquittal appellate review retrial necessity defense of necessity procedural error criminal appeal riattivazione del procedimento

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 454 § 1 k.p.k.
Sama tylko możliwość wydania takiego wyroku w ponownym postępowaniu przed sądem pierwszej instancji jest niewystarczająca dla przyjęcia wystąpienia reguły ne peius określonej w art. 454 § 1 k.p.k.".
Art. 437 § 2 k.p.k.
wniósł obrońca oskarżonego, zarzucając orzeczeniu naruszenie „art. 437 § 2 zdanie drugie k.p.k.
Art. 438 pkt 1-3 k.p.k.
drugie k.p.k.) zachodzi dopiero wtedy, gdy sąd odwoławczy - w wyniku usunięcia stwierdzonych uchybień stanowiących jedną z podstaw odwoławczych określonych w art. 438 pkt 1-3 k.p.k. (czyli np.
Art. 26 § 1 k.k.
Podkreślił także, że realizacji znamion zarzuconego czynu nikt nie kwestionował, istotny dla Sądu I instancji był kontekst przeprowadzania operacji na zwierzętach, który uzasadniać miał zastosowanie art. 26 § 1 k.k. Sąd odwoławczy przedstawił szereg racji za tym, że taka ocena (tj.
Art. 539a k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 21 grudnia 2023 r.,‎skargi obrońcy oskarżonego w trybie art. 539a k.p.k.,‎na wyrok sądu odwoławczego – Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 31 sierpnia 2023 r., sygn.
art. 454 k.p.k
Sama tylko możliwość wydania takiego wyroku w ponownym postępowaniu przed sądem pierwszej instancji jest niewystarczająca dla przyjęcia wystąpienia reguły ne peius określonej w art. 454 § 1 k.p.k.".
art. 454 § 1 k.p.k
Sama tylko możliwość wydania takiego wyroku w ponownym postępowaniu przed sądem pierwszej instancji jest niewystarczająca dla przyjęcia wystąpienia reguły ne peius określonej w art. 454 § 1 k.p.k.".
art. 26 § 1 k.k
Podkreślił także, że realizacji znamion zarzuconego czynu nikt nie kwestionował, istotny dla Sądu I instancji był kontekst przeprowadzania operacji na zwierzętach, który uzasadniać miał zastosowanie art. 26 § 1 k.k.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

II KS 57/23 POSTANOWIENIE Dnia 21 grudnia 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Włodzimierz Wróbel w sprawie J.S.‎oskarżonego z art. 35 ust. 1a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz.U. z 2019 r., poz. 122) po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 21 grudnia 2023 r.,‎skargi obrońcy oskarżonego w trybie art. 539a k.p.k.,‎na wyrok sądu odwoławczego – Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 31 sierpnia 2023 r., sygn. akt IX Ka 639/23, uchylający wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy – Mokotowa w Warszawie z dnia 6 lutego 2023 r., sygn. akt VIII K 512/19, p o s t a n o w i ł:

1. oddalić skargę;

2. obciążyć oskarżonego kosztami postępowania przed Sądem Najwyższym.

UZASADNIENIE

Wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy – Mokotowa w Warszawie z dnia 6 lutego 2023 r. (sygn. akt VIII K 512/19) J.S. został uniewinniony od zarzucanych mu czynów z art. 35 ust. 1a ustawy o ochronie zwierząt. Wyrokiem Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 31 sierpnia 2023 r. (sygn. akt IX Ka 639/23) uchylono wyrok Sadu I instancji i przekazano sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania. Od tego wyroku skargę w trybie art. 539a k.p.k. wniósł obrońca oskarżonego, zarzucając orzeczeniu naruszenie „art. 437 § 2 zdanie drugie k.p.k. poprzez błędne przyjęcie, że zachodzi konieczność uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji podczas gdy brak jest podstaw do przyjęcia, że zachodzą podstawy do skazania oskarżonego, a Sąd II instancji nie dokonał jakichkolwiek czynności ani nie przeprowadził dowodów, które pozwalałyby stwierdzić, czy perspektywa skazania oskarżonego jest rzeczywiście realna i w konsekwencji czy w świetle art. 454 k.p.k. niezbędne było uchylenie wyroku uniewinniającego, w sytuacji gdy ewentualne uzupełnienie materiału dowodowego lub dokonanie dodatkowych czynności mogło zostać wykonane przez Sąd odwoławczy, bez potrzeby przeprowadzenia na nowo przewodu sądowego w całości.”Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi II instancji do ponownego rozpoznania.Prokurator wniósł o oddalenie skargi.

Sąd Najwyższy zważył co następuje. Skarga okazała się bezzasadna. Zgodnie ze stanowiskiem zawartym w uchwale 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 20 września 2018 r., I KZP 10/18, które Sąd Najwyższy w niniejszym składzie podziela "[m]ożliwość uchylenia wyroku uniewinniającego, umarzającego albo warunkowo umarzającego postępowanie karne i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania związana z regułą ne peius określoną w art. 454 § 1 k.p.k. (art. 437 § 2 zd. drugie k.p.k.) zachodzi dopiero wtedy, gdy sąd odwoławczy - w wyniku usunięcia stwierdzonych uchybień stanowiących jedną z podstaw odwoławczych określonych w art. 438 pkt 1-3 k.p.k. (czyli np. po uzupełnieniu postępowania dowodowego, dokonaniu prawidłowej oceny dowodów, poczynieniu prawidłowych ustaleń faktycznych) - stwierdza, że zachodzą podstawy do wydania wyroku skazującego czemu stoi na przeszkodzie zakaz określony w art. 454 § 1 k.p.k.

Sama tylko możliwość wydania takiego wyroku w ponownym postępowaniu przed sądem pierwszej instancji jest niewystarczająca dla przyjęcia wystąpienia reguły ne peius określonej w art. 454 § 1 k.p.k.". Oznacza to, że sąd odwoławczy zobligowany jest albo uzupełnić postępowanie dowodowe, by upewnić się, że rozstrzygnięcie uniewinniające jest niezasadne, lub wyraźnie uargumentować, iż na podstawie zgromadzonego w sposób prawidłowy materiału dowodowego nie ma możliwości wydania wyroku uniewinniającego.W niniejszej sprawie z uzasadnienia wyroku Sądu odwoławczego niezbicie wynika, że ten przyznając rację apelującemu oskarżycielowi publicznemu oraz posiłkowemu uznał, że ustalenia faktycznie i ocena materiału dowodowego dokonana w I instancji jest tak dalece wadliwa, że nie można na ich podstawie zasadnie bronić wydanego orzeczenia.

Wyraźnie na w pkt 3 formularza uzasadnienia wyroku, Sąd II instancji Sąd w sposób niezwykle rozbudowany argumentuje, że ocena okoliczności sprawy nie pozwalała na uznanie, że zaistniały przesłanki kontratypu stanu wyższej konieczności. Podkreślił także, że realizacji znamion zarzuconego czynu nikt nie kwestionował, istotny dla Sądu I instancji był kontekst przeprowadzania operacji na zwierzętach, który uzasadniać miał zastosowanie art. 26 § 1 k.k. Sąd odwoławczy przedstawił szereg racji za tym, że taka ocena (tj. wystąpienia kontratypu) była błędna.

Sąd Najwyższy nie dopatruje się w nich rażących błędów wskazywanych w skardze. Wbrew twierdzeniom skarżącego z orzecznictwa Sądu Najwyższego nie wynika konieczność prowadzenia zawsze uzupełniającego postępowania dowodowego, gdy uchyla wyrok uniewinniający. Otóż może zdarzyć się tak, jak w niniejszej sprawie, iż ustalenia faktycznie poczynione w sprawie dokonane zostały błędnie, co uniemożliwia stosowania określonych instytucji prawa materialnego, a sanacja tego nie jest możliwa na etapie odwoławczym, gdyż musiałaby prowadzić do wyroku skazującego.

Swoje stanowisko Sąd odwoławczy precyzyjnie podsumował w pkt 4.1. formularza uzasadnienia.Wobec powyższego należało orzec jak w sentencji. WZ[ms]