Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KS 5/21 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed defense appeal regarding improper appellate review exceeding prosecution limits.

Numero d'incarto II KS 5/21
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the defense's appeal against the Regional Court's decision to overturn a first-instance acquittal. The defense argued the appellate court improperly conducted a full retrial beyond the scope of the prosecution's appeal, violating procedural limits. The court ruled that since the appellate court found new grounds for conviction under the *ne peius* principle, the appeal was not procedurally improper, and the defense's attempt to indirectly challenge the appellate court's evidence evaluation was inadmissible.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 437 § 2 zd. 2 k.p.k.; Art. 454 § 1 k.p.k.: The appellate court may overturn an acquittal under the ne peius rule if, after correcting errors under Art. 438 k.p.k., it finds new grounds for conviction; a subsequent appeal cannot be used to indirectly challenge the appellate court's independent evaluation of evidence.

Parole chiave

Generato dall'IA
ne peius principle appellate review limits procedural appeal evidence evaluation acquittal overturning inadmissible arguments ne bis in idem procedura a più fasi

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 437 § 1 i 2 k.p.k.
do ponownego rozpoznania.Od wyroku tego skargę wniósł obrońca oskarżonych zaskarżając go w całości i zarzucając naruszenie art. 437 § 1 i 2 k.p.k. i art.
art. 454 k.p.k.
z art. 454 k.p.k., podczas gdy w uzasadnieniu skargi mowa jest o nieprawidłowym uznaniu przez Sąd odwoławczy, że w sprawie istnieje konieczność przeprowadzenia przewodu w całości.
art. 438 § 1, 2 i 3 k.p.k.
z art. 438 § 1, 2 i 3 k.p.k. i art.
art. 433 § 1 k.p.k.
W tym stanie rzeczy nie sposób podzielić wniosku skarżącego, jakoby Sąd Okręgowy uchylając zaskarżony wyrok wyszedł poza granice rozpoznania sprawy, wyznaczone zgodnie z treścią art. 433 § 1 k.p.k.
art. 410 k.p.k.
W apelacji prokuratora podniesiono możliwie najdalej idące zarzuty, związane z naruszeniem art. 410 k.p.k., co miało polegać na pominięciu istotnych okoliczności ujawnionych na rozprawie, związanych z treścią pisemnej opinii biegłego z 13 marca 2018 r.
art. 7 k.p.k.
J., a także szeroko postawione zarzuty naruszenia art. 7 k.p.k. dotyczące wadliwych wniosków wynikających z materiału dowodowego, a dotyczących oceny dowodów z wyjaśnień oskarżonych w relacji do opinii biegłego grafologa.
art. 8 § 1 i 2 k.p.k.
454 k.p.k.Końcowo wskazać należy, iż zakres postępowania skargowego nie obejmuje prawidłowości dokonanej przez sąd odwoławczy oceny dowodów, gdyż w tej kwestii obowiązuje zasada samodzielności jurysdykcyjnej sądu karnego wyrażona w art. 8 § 1 i 2 k.p.k.
art. 539a § 3 k.p.k.
art. 539e § 2 k.p.k.
akt II K (…)na podstawie art. 539e § 2 k.p.k. p o s t a n o w i ł I.
art. 18 § 3 k.k
K.oskarżonych z art. 18 § 3 k.k.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
II KZP 10/18
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II KS 5/21 POSTANOWIENIE Dnia 30 kwietnia 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marek Motuk (przewodniczący)‎SSN Antoni Bojańczyk‎SSN Marek Siwek (sprawozdawca) w sprawie A. G. i U. K.oskarżonych z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. i in .‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu‎w dniu 30 kwietnia 2021 r.,‎skargi obrońcy na wyroku Sądu Okręgowego w K.‎z dnia 21 stycznia 2021 r., sygn. akt III Ka (…)‎uchylający wyrok Sądu Rejonowego w K.‎z dnia 4 września 2018 r., sygn. akt II K (…)na podstawie art. 539e § 2 k.p.k. p o s t a n o w i ł I. oddalić skargę; II. obciążyć A. G. i U. K. kosztami sądowymi postępowania skargowego w częściach na nich przypadających.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w K. wyrokiem z 4 września 2018 r., sygn. akt II K (…) uniewinnił A. G. i U. K. od zarzucanych im czynów, kosztami sądowymi obciążając Skarb Państwa.Na skutek apelacji wniesionych przez prokuratora i pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego Sąd Okręgowy w K. wyrokiem z 21 stycznia 2021 r., sygn. akt III Ka (…) uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał Sądowi Rejonowemu w K. do ponownego rozpoznania.Od wyroku tego skargę wniósł obrońca oskarżonych zaskarżając go w całości i zarzucając naruszenie art. 437 § 1 i 2 k.p.k. i art. 454 k.p.k. w zw. z art. 438 § 1, 2 i 3 k.p.k. i art. 433 § 1 k.p.k., poprzez przeprowadzenie kontroli odwoławczej orzeczenia Sądu I instancji w sposób nieuprawniony poza granicami zaskarżenia wskazanymi przez oskarżyciela publicznego i oskarżyciela posiłkowego w środku odwoławczym oraz uchylenie kontrolowanego orzeczenia na niekorzyść oskarżonych.Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.W odpowiedzi na skargę pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego wniósł o jej oddalenie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga nie jest zasadna, a podniesiony w niej zarzut należy uznać za chybiony.Przede wszystkim konieczne jest zaznaczenie, że zarówno prokurator, jak i pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego zaskarżyli wyrok Sądu Rejonowego w K. na niekorzyść obu oskarżonych oraz w całości, a więc co do winy. W apelacji prokuratora podniesiono możliwie najdalej idące zarzuty, związane z naruszeniem art. 410 k.p.k., co miało polegać na pominięciu istotnych okoliczności ujawnionych na rozprawie, związanych z treścią pisemnej opinii biegłego z 13 marca 2018 r. oraz opinii uzupełniającej, dotyczących podrobionego podpisu S. J., a także szeroko postawione zarzuty naruszenia art. 7 k.p.k. dotyczące wadliwych wniosków wynikających z materiału dowodowego, a dotyczących oceny dowodów z wyjaśnień oskarżonych w relacji do opinii biegłego grafologa.

Z kolei w apelacji pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego podniesiono zarzuty dotyczące określonych zaniechań dowodowych, ale także daleko idący zarzut błędnych ustaleń faktycznych, który w istocie stanowił zarzut naruszenie art. 7 k.p.k., polegający na wadliwej ocenie materiału dowodowego, gdyż materiał ten prawidłowo oceniony powinien prowadzić do konkluzji o sprawstwie obu oskarżonych. W tym stanie rzeczy nie sposób podzielić wniosku skarżącego, jakoby Sąd Okręgowy uchylając zaskarżony wyrok wyszedł poza granice rozpoznania sprawy, wyznaczone zgodnie z treścią art. 433 § 1 k.p.k. przez zakres wniesionych apelacji oraz podniesione w nich zarzuty.Nie ma również skarżący racji w zakresie pozostałych sugerowanych w podniesionym zarzucie naruszeń prawa procesowego.

Trzeba jednakże podkreślić, iż w zakresie podniesionego zarzutu oraz treści uzasadnienia istnieje rozbieżność, jako że w sytuacji wydania wyroku uniewinniającego podniesiony zarzut trafnie odnosi się do konieczności zbadania w postępowaniu skargowym ewentualnego naruszenia art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 454 k.p.k., podczas gdy w uzasadnieniu skargi mowa jest o nieprawidłowym uznaniu przez Sąd odwoławczy, że w sprawie istnieje konieczność przeprowadzenia przewodu w całości. Konieczność przeprowadzenia przewodu w całości jest jednym z trzech wypadków, obok sytuacji z art. 439 § 1 i art. 454 k.p.k., kiedy może nastąpić uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Każdy z tych wypadków jako podstawa uchylenia wyroku sądu I instancji może wystąpić samodzielnie, jednak nie można wykluczyć sytuacji, kiedy powodem uchylenia wyroku będą dwie lub nawet trzy podstawy przewidziane w art. 437 § 2 zd. drugie k.p.k. Uwaga ta dotyczy jednak wyłącznie interpretacji przepisu i ma charakter abstrakcyjny, gdyż uzasadnienie wyroku Sądu Okręgowego w K. nie pozostawia wątpliwości, że powodem uchylenia wyroku Sądu I instancji w niniejszej sprawie była reguła ne peius z art. 454 § 1 k.p.k., w myśl której sąd odwoławczy nie może skazać oskarżonego, który został uniewinniony w pierwszej instancji lub co do którego umorzono postępowanie.

W tej sytuacji bezprzedmiotowe jest rozważanie kwestii przeprowadzenia przewodu w całości przez Sąd I instancji, o czym mowa w uzasadnieniu skargi.Co do podniesionego w skardze naruszenia art. 454 k.p.k. stwierdzić natomiast należy, że nie miało ono miejsca. Słusznie Sąd Okręgowy w K. powołując się na uchwałę Sądu Najwyższego z 20 września 2018 r., I KZP 10/18, wskazał, że możliwość uchylenia wyroku uniewinniającego z uwagi na regułę z art. 454 k.p.k. zachodzi jedynie wówczas, gdy sąd odwoławczy w wyniku usunięcia stwierdzonych uchybień stanowiących jedną z podstaw z art. 438 k.p.k. stwierdza, że zachodzą podstawy do wydania wyroku skazującego.

Taka sytuacja miała właśnie miejsce w niniejszej sprawie. Sąd Okręgowy w K. uzupełnił postępowanie dowodowe w zakresie wynikającym z uwzględnienia części podniesionych zarzutów, rozważając je wszystkie i oceniając szczegółowo kwestie ich zasadności. Stosownie do tego stanowiska, w konfrontacji z treścią uzasadnienia wyroku Sądu Rejonowego w K. wywiódł, że wydanie wyroku uniewinniającego było błędem, a także wskazał, iż jego zdaniem oskarżone swoim zachowaniem wyczerpały znamiona zarzucanych im czynów, dopuszczając się pomocnictwa w zamiarze ewentualnym.

W tym stanie rzeczy nie może być wątpliwości, że uchylenie przez Sąd Okręgowy w K. zaskarżonego wyroku Sądu I instancji nie łączyło się z naruszeniem art. 454 k.p.k.Końcowo wskazać należy, iż zakres postępowania skargowego nie obejmuje prawidłowości dokonanej przez sąd odwoławczy oceny dowodów, gdyż w tej kwestii obowiązuje zasada samodzielności jurysdykcyjnej sądu karnego wyrażona w art. 8 § 1 i 2 k.p.k. Skarga nie jest środkiem zaskarżenia, przy użyciu którego można w sposób pośredni w istocie podnieść zarzut naruszenia art. 7 k.p.k. i wywodzić, że sposób rozważenia wartości przeprowadzonych dowodów przez sąd odwoławczy narusza ten przepis.

Żadna regulacja nie daje bowiem uprawnień Sądowi Najwyższemu, by uchylający wyrok sądu odwoławczego mógł ocenić przez pryzmat art. 7 k.p.k. Z tego względu wywody skarżącego zawarte w uzasadnieniu skargi i zawierające argumenty, dla których w niniejszej sprawie zgromadzone dowody wskazują, że nie ma podstaw do ustaleń faktycznych dających podstawę do skazania są niedopuszczalne z punktu widzenia art. 539a § 3 k.p.k., w konsekwencji czego odniesienie się do nich nie jest możliwe w postępowaniu skargowym.Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.