Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KS 49/24 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal against retrial order, ruling it was necessary to re-examine evidence for full trial.

Numero d'incarto II KS 49/24
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Data della decisione
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the defense's appeal against the appellate court's decision to remand the case for a new trial. The defense argued that the remand violated procedural rules by effectively allowing the lower court to supplement evidence rather than correcting a legal error. The court rejected this, stating that the appellate court correctly identified critical gaps in the evidence requiring a complete retrial to ensure a fair judgment.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 437 § 2 k.p.k.; Art. 439 § 1 k.p.k.: An appeal against a decision to remand a case for retrial is admissible only if the remand is necessary to conduct a full new trial or to correct specific statutory errors, not merely to supplement evidence.

Parole chiave

Generato dall'IA
procedural appeal retrial order supplementing evidence ne peius principle appellate review alimony dispute complete retrial obbligazioni alimentari

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 539a § 3 k.p.k.
przepisu.Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.Prokurator Prokuratury Okręgowej w Warszawie wniosła o oddalenie skargi.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.W myśl art. 539a § 3 k.p.k.
art. 437 § 2 k.p.k.
, zarzucając naruszenie przepisu art. 437 § 2 k.p.k. poprzez uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowego ‎w Pruszkowie de facto w celu uzupełnienia postępowania dowodowego, co pozostaje w sprzeczności z dyspozycją ww.
art. 439 § 1 k.p.k.
437 lub z powodu uchybień określonych w art. 439 § 1 k.p.k.
art. 454 k.p.k.
439 § 1 k.p.k., art. 454 k.p.k. lub jeżeli jest konieczne przeprowadzenie na nowo przewodu w całości.
art. 209 § 1 k.k
‎oskarżonego z art. 209 § 1 k.k.
art. 4 k.p.k
Zarzucił on:„1)naruszenie art. 4 k.p.k.
art. 7 k.p.k
art. 437 § 2 k.p.k
, zarzucając naruszenie przepisu art. 437 § 2 k.p.k.
art. 439 § 1 k.p.k
437 lub z powodu uchybień określonych w art. 439 § 1 k.p.k.
art. 454 k.p.k
439 § 1 k.p.k., art. 454 k.p.k.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

II KS 49/24 POSTANOWIENIE Dnia 27 stycznia 2025 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Andrzej Tomczyk w sprawie D. M. ‎oskarżonego z art. 209 § 1 k.k. i in.,‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu 27 stycznia 2025 r.‎skargi obrońcy oskarżonego‎od wyroku Sądu odwoławczego – Sądu Okręgowego w Warszawie‎z 17 września 2024 r., sygn. akt IX Ka 892/24, uchylającego wyrok Sądu Rejonowego w Pruszkowie‎z 3 czerwca 2024 r., sygn. akt II K 2308/19, i przekazującego sprawę do ponownego rozpoznania, na podstawie art. 539e § 2 k.p.k. p o s t a n o w i ł:

1. oddalić skargę;

2. obciążyć oskarżonego D. M. kosztami sądowymi postępowania skargowego.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w Pruszkowie wyrokiem z 3 czerwca 2024 r., sygn. akt ‎II K 2308/19, uniewinnił oskarżonego D. M. od czynow kwalifikowanych z art. 209 § 1a k.k. i 209 § 1 k.k., polegających (odpowiednio) na tym, że:„I.w okresie od 19.02.2017 r. do 31.05.2017 r. naraził osobę upoważnioną na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych, poprzez uporczywe uchylanie się od płacenia alimentów w wysokości 1100 zł na rzecz synów W. i ,M.1”II. w okresie od 1 czerwca 2017 r. do 8 stycznia 2017 uchylał się od wykonywania obowiązku alimentacyjnego w wysokości 1100 zł miesięcznie, określonego orzeczeniem sądowym, na rzecz synów W. i ,M.1, wskutek czego zaległości wynoszą równowartość co najmniej 3 świadczeń okresowych.”Od powyższego wyroku apelację wniósł pełnomocnik oskarżycieli posiłkowych, zaskarżając wyrok w całości na niekorzyść oskarżonego D.

M. . Zarzucił on:„1)naruszenie art. 4 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. polegające na nieprawidłowej ocenie orzeczeń ustalających wysokość zobowiązania alimentacyjnego oskarżonego i w konsekwencji poczynienie błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na treść zaskarżonego wyroku poprzez ustalenie wysokości zobowiązania alimentacyjnego ‎w oparciu o orzeczenie zapadłe w dniu 25 marca 2021r. z pominięciem istniejącego zabezpieczenia alimentacyjnego wydanego na wcześniejszym etapie ‎i obowiązującego w dacie objętej zarzutami.2)naruszenie art. 4 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. polegające na nieprawidłowej ocenie zeznań M.

M. 2 , W. M. oraz M. 1 M. , a także wyjaśnień oskarżonego w zakresie ustalenia, że oskarżony nie miał zamiaru uchylania się od płacenia alimentów w sytuacji gdy zgromadzony materiał dowodowy w postaci w/w osobowych źródeł dowodowych, a także dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy wskazuje na okoliczność, iż oskarżony naraził uprawnionych na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych poprzez uporczywe uchylanie się od płacenia alimentów i wskutek czego powstała zaległość alimentacyjna wynosząca, co najmniej trzy świadczenia okresowe, a co zostało pominięte przez Sąd wskutek nieprawidłowej oceny dowodów.3)obrazę przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynów zarzuconych oskarżonemu poprzez zaniechanie przypisania oskarżonemu jednego czynu obejmującego okres od 19 lutego 2017r. do 8 stycznia 2018r.

‎w ramach kwalifikacji z art. 209 § 1 k.k.,4)błędne określenie daty zarzucanych oskarżonemu czynów poprzez ustalenie w wyroku sądowym, że D. M. został oskarżony w pkt II o to, że w okresie od 1 czerwca 2017r. do 8 stycznia 2017r. popełnił czyn z art. 209 § 1 kk w sytuacji gdy datą graniczną wskazaną w w/w zarzucie był dzień 8 stycznia 2018r.”i wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.Sąd Okręgowy w Warszawie wyrokiem z 17 września 2024 r., sygn. akt ‎IX Ka 892/24, zaskarżony wyrok uchylił i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Pruszkowie.Skargę na powyższy wyrok złożył obrońca D.

M. , zarzucając naruszenie przepisu art. 437 § 2 k.p.k. poprzez uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowego ‎w Pruszkowie de facto w celu uzupełnienia postępowania dowodowego, co pozostaje w sprzeczności z dyspozycją ww. przepisu.Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.Prokurator Prokuratury Okręgowej w Warszawie wniosła o oddalenie skargi.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.W myśl art. 539a § 3 k.p.k. skarga od wyroku sądu odwoławczego uchylającego wyrok Sądu pierwszej instancji i przekazującego sprawę do ponownego rozpoznania może być wniesiona wyłącznie z powodu naruszenia art. 437 lub z powodu uchybień określonych w art. 439 § 1 k.p.k.

W powołanej regulacji ‎niewątpliwie mowa zatem o art. 437 § 2 k.p.k., który obecnie stanowi, że uchylenie orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania może nastąpić wyłącznie w wypadkach wskazanych w art. 439 § 1 k.p.k., art. 454 k.p.k. lub jeżeli jest konieczne przeprowadzenie na nowo przewodu w całości. W rozpoznawanej sprawie powodem orzeczenia Sądu ad quem o charakterze kasatoryjnym była konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu sądowego w całości, uzupełnienia materiału dowodowego, w tym zgromadzenia akt spraw: rozwodowej, alimentacyjnej i o rozdzielność majątkową, jak również ustalenia pełnych informacji o zatrudnieniu oskarżonego i jego możliwości zarobkowych.Podstawą zaś takich zaleceń była krytyczna ocena materiału dowodowego, dotychczas zgromadzonego w sprawie, dokonana przez Sąd pierwszej instancji.

Wykazane w tej mierze uchybienia – wbrew twierdzeniom autora skargi - doprowadziły, w ocenie Sądu odwoławczego, do przedwczesnego uniewinnienia D. M. od czynów zarzucanych mu w akcie oskarżenia. Analiza argumentacji zawartej w uzasadnieniu wyroku uchylającego jednoznacznie zatem wskazuje na brak naruszenia przepisu art. 437 § 2 k.p.k. w odniesieniu ‎w szczególności do reguły ne peius oraz zakresu postępowania ponownego.Z tych względów należało orzec jak na wstępie. [J.J.][ł.n] ‎