Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KS 25/23 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed defense appeal against cassation ruling, upholding lower court's decision to remand case.

Numero d'incarto II KS 25/23
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the defense's appeal against the appellate court's cassation ruling, which had previously remanded the case for retrial. The defense argued that the lower court failed to properly analyze the specific circumstances of the joint crime and the identity of the perpetrator causing the victim's injury. The court rejected this, noting that the appellate court correctly identified a statutory ground for remand and that the defense's request effectively sought a 'super-appeal' rather than a valid cassation review.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 437 § 2 k.p.k.; Art. 439 § 1 k.p.k.; Art. 454 k.p.k.; Art. 539e § 2 k.p.k. The Supreme Court's cassation review is limited to verifying if a statutory ground for remand exists; it cannot act as a super-appeal to re-evaluate the merits of the lower court's decision to remand.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal remand for retrial joint crime super-appeal art. 439 k.p.k. art. 539e k.p.k. joint offender liability impatto visivo

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 437 § 2 k.p.k.
naruszenie art. 437 § 2 k.p.k. w zw.
art. 439 § 1 k.p.k.
z art. 439 § 1 k.p.k., polegające na niezasadnym uchyleniu na podstawie art.
art. 454 k.p.k.
439 § 1 k.p.k., art. 454 k.p.k. lub jeżeli jest konieczne przeprowadzenie na nowo przewodu w całości.
art. 539e § 2 k.p.k.
akt II K 1163/19, i przekazującego sprawę do ponownego rozpoznania, na podstawie art. 539e § 2 k.p.k. p o s t a n o w i ł oddalić skargę.
art. 158 § 1 k.k
H.‎oskarżonego z art. 158 § 1 k.k.
art. 157 § 1 k.k
art. 11 § 2 k.k
z art. 11 § 2 kk zamiast art.
art. 158 § 2 k.k
wypełniło znamiona czynu opisanego art. 158 § 2 k.k., w sytuacji gdy prawidłowa analiza materiału dowodowego, w tym zeznań świadków oraz wyjaśnień samych oskarżonych skłania do wniosku, iż oskarżony J.
art. 156 § 1 pkt 1 k.k
w postaci kopnięcia go nogą w twarz skutkowało ciężkim uszczerbkiem na zdrowiu pokrzywdzonego w postaci trwalej utraty widzenia w oku prawym, a co za tym idzie jego zachowanie należało zakwalifikować z art. 156 § 1 pkt 1 k.k.
art. 156 § 1 k.k
L., w tym w ogóle nie odniósł się do niezwykle istotnej z punktu widzenia osobnej kwalifikacji czynu z art. 156 § 1 k.k.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 listopada 2017 r., sygn. akt II KS 3/17
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 listopada 2017 r., sygn. akt II KS 3/17).Treść wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie i analiza pisemnych motywów jego orzeczenia pozwoliła poczynić ustalenia stojące w zdecydowanej opozycji do stanowiska zawartego w skardze obrońcy oskarżonych.
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 marca 2018 r., sygn. akt III KS 2/18
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 marca 2018 r., sygn. akt III KS 2/18).W tym stanie rzeczy, biorąc pod uwagę, że orzeczenie Sądu odwoławczego znajdowało podstawy w art.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

II KS 25/23 POSTANOWIENIE Dnia 11 września 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Andrzej Tomczyk w sprawie P. H.‎oskarżonego z art. 158 § 1 k.k. i in., J. H. oskarżonego z art. 158 § 1 k.k. w zw. z art. 157 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i in.,‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 11 września 2023 r.‎skargi obrońcy oskarżonego‎od wyroku Sądu odwoławczego – Sądu Okręgowego w Lublinie‎z dnia 7 lutego 2023 r., sygn. akt XI Ka 1239/22, uchylającego wyrok Sądu Rejonowego w Białej Podlaskiej‎z dnia 22 czerwca 2022 r., sygn. akt II K 1163/19, i przekazującego sprawę do ponownego rozpoznania, na podstawie art. 539e § 2 k.p.k. p o s t a n o w i ł oddalić skargę.

UZASADNIENIE

P. H. został oskarżony m.in. o to, że:„I. w dniu 07 czerwca 2019 r. w D., woj. […] działając wspólnie ‎i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami poprzez uderzenie i kopanie po całym ciele wziął udział w pobiciu M. L., A. L. i M. P., czym naraził ich na bezpośrednie niebezpieczeństwo spowodowania obrażeń ciała powodujących naruszenie czynności narządu ciała na okres powyżej siedmiu dni,tj. o czyn z art. 158 § 1 k.k. (…).”J. H. został oskarżony m.in. o to, że:„I.w dniu 07 czerwca 2019 r. w D., woj. […] działając wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami poprzez uderzenie i kopanie po całym ciele wziął udział w pobiciu M.

L., A. L. i M. P., czym naraził ich na bezpośrednie niebezpieczeństwo spowodowania obrażeń ciała powodujących naruszenie czynności narządu ciała na okres powyżej dni siedmiu,tj. o czyn z art. 158 § 1 k.k. w zw. z art. 157 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. (…)”.Wyrokiem z dnia 29 czerwca 2022 r. Sąd Rejonowy w Białej Podlaskiej, sygn. akt II K 1163/19, orzekł m.in.:„I.Oskarżonych (…) P. H., J. H. (…), uznaje za winnych tego, że w dniu 07 czerwca 2019 r. w D., woj. […] działając wspólnie i w porozumieniu wzięli udział w pobiciu poprzez kopanie i bicie po twarzy M.

L., A. L. i M. P., czym narazili ich na bezpośrednie niebezpieczeństwo spowodowania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu i w następstwie czego M. L. doznał obrażeń ciała w postaci wylewu krwi pourazowego w plamce oka prawego i pęknięcia błony Brucha skutkujące trwałymi podsiatkówkowymi bliznami w plamce oka prawego - skutkiem czego M. L. trwale utracił zdolność widzenia okiem prawym, czym spowodowali u niego ciężki uszczerbek na zdrowiu tj. czynu wypełniającego znamiona z art. 158 § 2 w zw. art. 158 § 1 k.k. (…)”.Apelacje od tego wyroku wnieśli prokurator oraz pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego M.

L., zaskarżając wyrok w całości na niekorzyść m.in. P. H. i J. H. Prokurator zarzucił m.in.:„błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, poprzez przyjęcie, że zachowanie oskarżonego J. H. wypełniło znamiona czynu opisanego art. 158 § 2 k.k., w sytuacji gdy prawidłowa analiza materiału dowodowego, w tym zeznań świadków oraz wyjaśnień samych oskarżonych skłania do wniosku, iż oskarżony J. H. wziął udział wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami w pobiciu pokrzywdzonych M.

L., A. L. i M. P., jednak to jego indywidualne zachowanie sprawcze nakierowane na osobę pokrzywdzonego M. L. w postaci kopnięcia go nogą w twarz skutkowało ciężkim uszczerbkiem na zdrowiu pokrzywdzonego w postaci trwalej utraty widzenia w oku prawym, a co za tym idzie jego zachowanie należało zakwalifikować z art. 156 § 1 pkt 1 k.k. w zb. z art. 158 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. (…)”i wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi właściwemu do rozpoznania sprawy.Pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego sformułował m.in. zarzut obrazy „przepisów prawa materialnego polegający na zakwalifikowaniu czynu przypisanego J.

H. z art. 158 § 1 kk w zw. z art. 157 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk zamiast art. 156 § 1 kk, w sytuacji gdy z opinii dr M. F. z dnia 16 września 2020 r. jednoznacznie wynika, że pokrzywdzony M. L. doznał trwałego i ciężkiego uszczerbku na zdrowiu w postaci utraty widzenia w oku prawym wg. art. 156 § 1 kk, a Sąd uprzedził oskarżonych o zmianie prawnej kwalifikacji czynu (…)”i m.in. wniósł o zmianę kwalifikacji prawnej czynu zarzucanemu J. H. na art. 156 § 1 k.k. i orzeczenie wobec wszystkich oskarżonych surowszych kar pozbawienia wolności.Sąd Okręgowy w Lublinie wyrokiem z dnia 7 lutego 2023 r., sygn. akt XI Ka 1239/22, na podstawie art. 439 § 1 pkt 4 k.p.k. uchylił zaskarżony wyrok i sprawę m.in.

P. H. i J. H. przekazał do rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Lublinie jako Sądowi I instancji.Skargę od tego wyroku wniósł obrońca P. H. i J. H., zaskarżając go w całości. Zarzucił on:1. naruszenie art. 437 § 2 k.p.k. w zw. z art. 439 § 1 k.p.k., polegające na niezasadnym uchyleniu na podstawie art. 439 § 1 pkt 4 k.p.k. wyroku Sądu Rejonowego w Białej Podlaskiej z dnia 29 czerwca 2022 r., sygn. akt II K 1163/19 ‎i przekazaniu sprawy m.in. P. H. i J. H. do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Lublinie jako Sądowi I instancji, podczas gdy ‎w realiach sprawy ww. przesłanka uchylenia orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania nie zachodzi, bowiem:a)czyny zarzucane oskarżonym, z uwzględnieniem ustaleń poczynionych w toku rozprawy przez Sąd Rejonowy, nie uzasadniają właściwości rzeczowej Sądu Okręgowego jako Sądu I instancji;b)Sąd Rejonowy - wbrew stanowisku Sądu Odwoławczego - dokonał prawidłowej kontroli swojej właściwości, w efekcie której uznał się właściwym do rozpoznania przedmiotowej sprawy, dokonując, wynikającego z prawidłowej oceny dowodów ustalenia, iż brak było możliwości indywidualizacji sprawcy, który miał spowodować u pokrzywdzonego M.

L. uszczerbek na zdrowiu z art. 156 § 1 pkt 1 k.k., co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu wyroku Sądu Rejonowego ‎z dnia 29 czerwca 2022 r.;c)Sąd Odwoławczy nie wskazał z jakiego powodu uznał za błędne ustalenia dokonane przez Sąd I instancji w zakresie możliwości indywidualizacji sprawcy obrażeń spowodowanych u pokrzywdzonego M. L., w ogóle nie odniósł się do oceny dowodów dokonanej w tym przedmiocie przez Sąd Rejonowy, podczas gdy Sąd ten szczegółowo omówił ww. zagadnienie, a nadto nie uzasadnił (poza bardzo ogólnym sformułowaniem odnoszącym się dowodów zgromadzonych ‎w sprawie) swojego stanowiska, iż istnieje możliwość ustalenia, kto konkretnie spowodował uszczerbek u M.

L., w tym w ogóle nie odniósł się do niezwykle istotnej z punktu widzenia osobnej kwalifikacji czynu z art. 156 § 1 k.k. kwestii strony podmiotowej ww. przestępstwa.Autor skargi wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 7 lutego 2023 r., sygn. akt XI Ka 1239/22 i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania.W pisemnej odpowiedzi na skargę prokurator wniósł o jej oddalenie.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Zgodnie z art. 437 § 2 zd. drugie k.p.k., uchylenie orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania może nastąpić wyłącznie w wypadkach wskazanych w art. 439 § 1 k.p.k., art. 454 k.p.k. lub jeżeli jest konieczne przeprowadzenie na nowo przewodu w całości.

Sąd Najwyższy, prowadząc kontrolę skargową, ogranicza się do badania, czy w sprawie, na etapie postępowania przed sądem pierwszej lub drugiej instancji, zachodzi bezwzględna przyczyna odwoławcza (art. 439 § 1 k.p.k.) albo czy sąd odwoławczy zasadnie uznał, że ma miejsce wypadek wskazany w art. 454 k.p.k., albo konieczne jest przeprowadzenie na nowo przewodu w całości. Dlatego też słusznie przyjmuje się w orzecznictwie, że aby Sąd Najwyższy mógł ustosunkować się do podniesionych w skardze zarzutów, uzasadnienie wyroku sądu odwoławczego winno być tak sformułowane, by wynikało z niego jednoznacznie, która z przesłanek była podstawą uchylenia wyroku sądu pierwszej instancji i przekazania sprawy temu sądowi do ponownego rozpoznania (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 listopada 2017 r., sygn. akt II KS 3/17).Treść wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie i analiza pisemnych motywów jego orzeczenia pozwoliła poczynić ustalenia stojące w zdecydowanej opozycji do stanowiska zawartego w skardze obrońcy oskarżonych.

Niewątpliwie w rozpoznawanej sprawie wydanie wyroku kasatoryjnego nastąpiło z przyczyn określonych w art. 437 § 2 zd. drugie k.p.k. z wyraźnym wskazaniem, że zachodziła bezwzględna przyczyna odwoławcza określona w art. 439 § 1 pkt 4 k.p.k. Stwierdzenie to przesądziło o uznaniu orzeczenia Sądu drugiej instancji za zasadne.Natomiast z uzasadnienia skargi wynika, że jej autor de facto postuluje, aby Sąd Najwyższy w tym nadzwyczajnym postępowaniu, jakim jest postępowanie z Rozdziału 55a k.p.k., zbadał prawidłowość rozpoznania przez Sąd Okręgowy w Lublinie zarzutów zawartych w apelacji prokuratora.

Obrońcy oskarżonych wyraźnie przy tym umknęło, iż skarga na wyrok uchylający sądu odwoławczego, nie ma charakteru swoistej „superapelacji”, gdzie Sąd Najwyższy byłby zobowiązany do przejmowania roli sądu odwoławczego i ponownego oceniania zarzutów apelacyjnych (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 marca 2018 r., sygn. akt III KS 2/18).W tym stanie rzeczy, biorąc pod uwagę, że orzeczenie Sądu odwoławczego znajdowało podstawy w art. 437 § 2 in fine k.p.k., i stwierdzając poprawność zastosowania przez Sąd Okręgowy tego przepisu, należało skargę obrońcy oskarżonych oddalić (art. 539e § 2 k.p.k.).(AK)[ł.n]