Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KS 16/25 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses prosecutor's appeal, allowing retrial as appellate court wrongly ordered full new trial.

Numero d'incarto II KS 16/25
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the prosecutor's appeal against the appellate court's decision to remand the case for a retrial. The appellate court had incorrectly concluded that a full new trial was necessary due to missing bank documents, despite the lower court's duty to independently gather evidence. The Supreme Court ruled that the appellate court failed to exercise its reformatory power, allowing the lower court to simply collect the missing documents and re-evaluate the case without a complete new trial.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 437 § 2 k.p.k.; Art. 539a § 3 k.p.k.: The appellate court may remand a case for retrial only if a full new trial is indispensable; otherwise, it must independently gather missing evidence and re-evaluate the case under the principle of ne peius.

Parole chiave

Generato dall'IA
appellate court reformatory power full new trial necessity missing documentary evidence independent evidence gathering ne peius principle procedural error in remand bank documentation requirement precedenti penali rilevanti

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 437 § 2 k.p.k.
Sąd odwoławczy, nie wykazując na tyle poważnych braków i wad dotychczasowego postępowania, aby powodowały one konieczność powtórzenia czynności procesowych dokonanych w toku rozprawy przed Sądem I instancji, naruszył art. 437 § 2 k.p.k.
Art. 539a § 3 k.p.k.
Art. 452 § 2 k.p.k.
Następnie Sąd odwoławczy starał się wykazać, że Sąd I instancji naruszył przepisy prawa procesowego nakładające obowiązek wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy.Rozpoznając sprawę Sąd Okręgowy w Warszawie nie dostrzegł zatem, że w świetle art. 452 § 2 k.p.k.
Art. 454 § 1 k.p.k.
Oznacza to, że zasadność skargi może wynikać z zaistnienia w sprawie bezwzględnej przyczyny odwoławczej, braku konieczności przeprowadzenia na nowo przewodu w całości lub naruszenia przez sąd odwoławczy reguły ne peius, o której mowa w art. 454 § 1 k.p.k.
Art. 7 k.p.k.
We wskazówkach dla Sądu I instancji Sąd Okręgowy w Warszawie podał bowiem, że w sprawie należy wyłącznie „pozyskać stosowną dokumentację bankową”, a następnie „dokonać prawidłowej zgodnej z art. 7 k.p.k.
Art. 539e § 2 k.p.k.
Ze względu na powyższe racje, należało na podstawie art. 539e § 2 k.p.k. w całości uchylić zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie i przekazać sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania.Mając powyższe na uwadze orzeczono jak na wstępie.
art. 286 § 1 k.k
S., oskarżonej o popełnienie przestępstw z art. 286 § 1 k.k., skargi wniesionej przez Prokuratora Okręgowego w Warszawie, od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 13 lutego 2025 r., sygn.
art. 12 § 1 k.k
z art. 12 § 1 k.k., za które wymierzył jej karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, oraz przestępstwa z art.
art. 86 § 1 k.k
85 § 1 i art. 86 § 1 k.k.
art. 437 § 2 k.p.k
akt X Ka 3/25, uchylił wyrok Sądu I instancji i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania.Skargę na wyrok Sądu odwoławczego wniósł Prokurator Okręgowy w Warszawie, zaskarżając go w całości, zarzucając:„naruszenie art. 437 § 2 k.p.k.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA
IV KK 187/21
Supreme Court dismisses cassation as obviously unfounded, upholding lower court's sentencing and procedural handling.
IV KK 348/23
Supreme Court dismisses cassation as obviously groundless regarding expert opinion evaluation and procedural errors.
II KK 435/22
Supreme Court dismisses appeal as obviously groundless due to factual disputes and improper legal qualification of theft by deception.
IV KK 332/22
Supreme Court dismissed cassation against acquittal based on negligible social harm during pandemic. The court rejected the appeal, upholding the lower court's finding that the defendants' actions caused no significant social damage. The decision emphasizes that the pandemic context and subsequent settlement rendered the criminal act socially insignificant. The court ruled that the appeal was obviously groundless and ordered the prosecutor to bear the costs. The judgment clarifies the application of the negligible social harm exception in criminal law. The court affirmed the acquittal based on the specific circumstances of the case. The legal principle of negligible social harm was correctly applied by the lower court. The appeal failed to provide any valid grounds for overturning the acquittal. The court maintained the finality of the lower court's decision on the matter. The case highlights the importance of contextual factors in assessing criminal harm.
III KK 22/25
Supreme Court dismisses appeal as obviously unfounded for challenging factual findings and evidence assessment.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

II KS 16/25 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 czerwca 2025 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Barbara Skoczkowska (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Tomasz Artymiuk‎SSN Marek PietruszyńskiProtokolant Dorota Szczerbiak po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 25 czerwca 2025 r., w sprawie P. S., oskarżonej o popełnienie przestępstw z art. 286 § 1 k.k., skargi wniesionej przez Prokuratora Okręgowego w Warszawie, od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 13 lutego 2025 r., sygn. akt X Ka 3/25, uchylającego wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy-Mokotowa w Warszawie z dnia 25 października 2024 r., sygn. akt VIII K 245/22, i przekazującego sprawę do ponownego rozpoznania, uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi Okręgowemu w Warszawie do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym. Tomasz Artymiuk Barbara Skoczkowska Marek Pietruszyński

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy dla Warszawy-Mokotowa w Warszawie wyrokiem z dnia 25 października 2024 r., sygn. akt VIII K 245/22, uznał oskarżoną P. S. za winną popełnienia szczegółowo opisanego w wyroku przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k., za które wymierzył jej karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, oraz przestępstwa z art. 286 § 1 k.k., za które wymierzył jej karę 6 miesięcy pozbawienia wolności. Orzeczone kary pozbawienia wolności Sąd I instancji połączył i na podstawie art. 85 § 1 i art. 86 § 1 k.k. wymierzył oskarżonej karę łączną 7 miesięcy pozbawienia wolności, warunkowo zawieszając wykonanie tej kary na okres 2 lat próby.Po rozpoznaniu apelacji obrońcy oskarżonej, Sąd Okręgowy w Warszawie wyrokiem z dnia 13 lutego 2025 r., sygn. akt X Ka 3/25, uchylił wyrok Sądu I instancji i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania.Skargę na wyrok Sądu odwoławczego wniósł Prokurator Okręgowy w Warszawie, zaskarżając go w całości, zarzucając:„naruszenie art. 437 § 2 k.p.k. polegające na uchyleniu wyroku Sądu Rejonowego i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania na skutek błędnego uznania, że zachodzi podstawa do takiego rozstrzygnięcia określona w art. 437 § 2 zdanie drugie k.p.k. w postaci konieczności przeprowadzenia na nowo przewodu w całości”.Podnosząc powyższy zarzut skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowego w Warszawie celem ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Skarga okazała się zasadna.Zgodnie z art. 539a § 3 k.p.k. skarga od wyroku sądu odwoławczego uchylającego wyrok sądu pierwszej instancji i przekazującego sprawę do ponownego rozpoznania przysługuje wyłącznie z powodu naruszenia art. 437 k.p.k. lub z powodu uchybień określonych w art. 439 § 1 k.p.k.

Oznacza to, że zasadność skargi może wynikać z zaistnienia w sprawie bezwzględnej przyczyny odwoławczej, braku konieczności przeprowadzenia na nowo przewodu w całości lub naruszenia przez sąd odwoławczy reguły ne peius, o której mowa w art. 454 § 1 k.p.k. W obecnym stanie prawnym regułą jest zatem prowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego przed sądem drugiej instancji i orzekanie reformatoryjne, a orzeczenie kasatoryjne sądu odwoławczego jest dopuszczalne jedynie w wyjątkowych przypadkach.Jak wynika z uzasadnienia wyroku Sądu odwoławczego, formalną podstawą uchylenia wyroku Sądu I instancji była konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości.

Przesłanka ta w przedmiotowej sprawie jednak nie wystąpiła, a tym samym orzeczenie kasatoryjne Sądu odwoławczego było bezpodstawne. Przesłanka ta bowiem aktualizuje się jedynie wtedy, gdy w postępowaniu pierwszoinstancyjnym doszło do takiego naruszenia norm prawa procesowego, które w realiach konkretnej sprawy podważa rzetelność całego tego postępowania, co przemawia za powtórzeniem (przeprowadzeniem na nowo) wszystkich czynności procesowych składających się na przewód sądowy w sądzie I instancji (zob. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 22 maja 2019 r., sygn. akt I KZP 3/19; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 lutego 2021 r., sygn. akt V KS 2/21).

Istotne jest, że „konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości” należy interpretować wąsko jako wyjątek od zasady „czystego modelu apelacyjnego”. Chodzi zatem jedynie o te sytuacje, gdy sąd I instancji w ogóle nie ujawnia żadnych dowodów, na których opiera wyrok, albo wszystkie te dowody zostały nieprawidłowo przeprowadzone (zob. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 26 listopada 2020 r., sygn. akt IV KS 32/20; z dnia 9 marca 2022 r., sygn. akt I KS 4/22). Gdy nie zachodzą powyższe okoliczności, postępowanie dowodowe w uzupełniającym zakresie powinien przeprowadzić sąd odwoławczy (zob. np. wyrok SN z dnia 20 października 2022 r., sygn. akt III KS 63/22).W przedmiotowej sprawie nie zachodziły okoliczności uzasadniające konieczność przeprowadzenia od nowa wszystkich czynności procesowych dokonanych przez Sąd I instancji.

Sam Sąd odwoławczy wprost wskazał, że: „wydając zaskarżony wyrok sąd meriti oparł się (…) na niepełnym materiale dowodowym” (s. 4 uzasadnienia). Wspomniany brak kompletności materiału dowodowego miał zdaniem Sądu odwoławczego wynikać z braku dokumentacji bankowej potwierdzającej okoliczności istotne dla kwestii odpowiedzialności karnej oskarżonej w sprawie. Sąd podkreślił, że w przypadku jednego z przypisanych oskarżonej czynów „na próżno szukać w aktach sprawy jakiejkolwiek dokumentacji bankowej”. W przypadku drugiego czynu brakuje zaś „takich dokumentów, które potwierdziłyby chociażby fakt przekazania przez A. kredytu w kwocie 40.000 złotych”.

Następnie Sąd odwoławczy starał się wykazać, że Sąd I instancji naruszył przepisy prawa procesowego nakładające obowiązek wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy.Rozpoznając sprawę Sąd Okręgowy w Warszawie nie dostrzegł zatem, że w świetle art. 452 § 2 k.p.k. regułę stanowi prowadzenie własnego postępowania dowodowego przez sąd odwoławczy. W modelu reformatoryjnym nawet poważne braki w zakresie zgromadzonego przez Sąd I instancji materiału dowodowego nie implikują konieczności wydania wyroku kasatoryjnego, o ile nie zachodzi potrzeba przeprowadzenia postępowania dowodowego „na nowo”, a ponadto „w całości”.

Sąd Najwyższy wielokrotnie podkreślał, że sąd odwoławczy może wyrok sądu I instancji uchylić i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania jedynie wyjątkowo, kiedy bez ponowienia wszystkich dowodów nie jest możliwe wydanie trafnego rozstrzygnięcia, (zob. np. wyroki SN: z dnia 20 grudnia 2018 r., sygn. akt IV KS 29/18; z dnia 4 lipca 2019 r., sygn. akt V KS 18/19).Tymczasem sam Sąd odwoławczy potwierdził w uzasadnieniu zaskarżonego, że nie chodziło o przeprowadzenie całości postępowania dowodowego na nowo. We wskazówkach dla Sądu I instancji Sąd Okręgowy w Warszawie podał bowiem, że w sprawie należy wyłącznie „pozyskać stosowną dokumentację bankową”, a następnie „dokonać prawidłowej zgodnej z art. 7 k.p.k. oceny wszystkich zebranych i ujawnionych w sprawie dowodów oraz uczynić prawidłowe ustalenia faktyczne”.

Nie istniały jakiekolwiek przeszkody, by w postępowaniu odwoławczym uzupełnić materiał dowodowy o niezbędną dokumentację bankową, a następnie samodzielnie ocenić ten materiał stosując art. 7 k.p.k. Raz jeszcze należy podkreślić, że Sąd odwoławczy nie powinien sprowadzać swojej roli do kontroli instancyjnej mogącej wywołać wyłącznie skutek kasatoryjny. Należy również przychylić się do stanowiska skarżącego, w którym podniesiono ogólnikowy charakter stwierdzenia Sądu odwoławczego o potrzebie przeprowadzenia na nowo przewodu sądowego w całości.

Sąd odwoławczy nie podjął bowiem chociażby próby wykazania, że rzeczywiście wszystkie dowody w sprawie należałoby przeprowadzić raz jeszcze od początku.Należy zatem uznać, że nie wystąpiły w sprawie jakiekolwiek przeszkody, by Sąd odwoławczy sam ponownie ocenił dowody oraz uzupełnił materiał dowodowy. Sąd odwoławczy, nie wykazując na tyle poważnych braków i wad dotychczasowego postępowania, aby powodowały one konieczność powtórzenia czynności procesowych dokonanych w toku rozprawy przed Sądem I instancji, naruszył art. 437 § 2 k.p.k.

Ze względu na powyższe racje, należało na podstawie art. 539e § 2 k.p.k. w całości uchylić zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie i przekazać sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania.Mając powyższe na uwadze orzeczono jak na wstępie. Tomasz Artymiuk Barbara Skoczkowska Marek Pietruszyński [PŁ][r.g.]