Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KS 14/19 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal against acquittal where appellate court remanded case due to improper evidence assessment.

Numero d'incarto II KS 14/19
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the defense's appeal against the Regional Court's decision to overturn the first-instance acquittal and remand the case. The Regional Court remanded the matter because it could not issue a reformatory judgment due to the first-instance court's improper reliance on a witness's written statement, which violated the principle of *ne peius*. The Supreme Court held that since the appellate court's decision to remand was based on a procedural error rather than a substantive finding that the acquittal was unjustified, no new trial was necessary.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 437 § 2 in fine k.p.k.; Art. 454 § 1 k.p.k.: The appellate court's decision to remand a case for retrial is justified only when the original acquittal was legally unsound due to procedural violations, not merely because the appellate court conducted a different evidence assessment.

Parole chiave

Generato dall'IA
appellate review remand for retrial ne peius principle improper evidence assessment acquittal validity motivi di cassazione sospensione della procedura di fallimento desistenza dall'azione

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 437 § 2 in fine k.p.k.
do wydania wyroku zmieniającego oraz czy jest konieczne przeprowadzenie w całości przewodu sądowego (art. 437 § 2 in fine k.p.k.).
Art. 454 § 1 k.p.k.
439 § 1 k.p.k., albo czy sąd odwoławczy uchylił wyrok mimo braku formalnych przeszkód określonych w art. 454 k.p.k.
Art. 454 k.p.k.
439 § 1 k.p.k., albo czy sąd odwoławczy uchylił wyrok mimo braku formalnych przeszkód określonych w art. 454 k.p.k. do wydania wyroku zmieniającego oraz czy jest konieczne przeprowadzenie w całości przewodu sądowego (art.
art. 284 § 1 k.k
uniewinnionej od zarzutu z art. 284 § 1 k.k.
art. 174 k.p.k
uniewinnił oskarżoną od zarzuconego jej czynu.Od wyroku tego Prokurator Rejonowy złożył apelację, zarzucając mu obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, a mianowicie: a)art. 174 k.p.k.
art. 182 § 1 k.p.k
art. 167 k.p.k
- poprzez zastąpienie zeznań W.M., która jako córka oskarżonej skorzystała z prawa do odmowy składania zeznań, treścią sporządzonego przez nią pisma z dnia 28 września 2018 r.,b)art. 167 k.p.k., art.
art. 366 § 1 k.p.k
167 k.p.k., art. 366 § 1 k.p.k.
art. 410 k.p.k
7 k.p.k., art. 410 k.p.k.
art. 4 k.p.k
kwotę 59.600 zł i czy doszło do realizacji usługi;c)art. 4 k.p.k., art.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II KS 14/19 POSTANOWIENIE Dnia 23 października 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Michał Laskowski na posiedzeniu w trybie art. 539e § 1 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 23 października 2019 r., sprawy E.A. uniewinnionej od zarzutu z art. 284 § 1 k.k. z powodu skargi wniesionej przez obrońcę oskarżonej na wyrok Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 7 marca 2019 r., sygn. akt V Ka (…), uchylający wyrok Sądu Rejonowego w P. z dnia 22 października 2018 r., sygn. akt II K (…), p o s t a n o w i ł 1. oddalić skargę na wyrok Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 7 marca 2019 r., sygn. akt V Ka (…);

2. kosztami postępowania przed Sądem Najwyższym obciążyć stronę skarżącą.

UZASADNIENIE

E.A. stanęła pod zarzutem dokonania dnia 5 marca 2014 r. w P. przywłaszczenia pieniędzy w kwocie 59.600 zł, stanowiących depozyt złożony w kasie spółki A. Sp. z o.o. na szkodę A. Sp. z o.o. w upadłości, tj. czynu z art. 284 § 1 k.k.Sąd Rejonowy w P. wyrokiem z dnia 22 października 2018 r. uniewinnił oskarżoną od zarzuconego jej czynu.Od wyroku tego Prokurator Rejonowy złożył apelację, zarzucając mu obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, a mianowicie: a)art. 174 k.p.k. w zw. z art. 182 § 1 k.p.k. - poprzez zastąpienie zeznań W.M., która jako córka oskarżonej skorzystała z prawa do odmowy składania zeznań, treścią sporządzonego przez nią pisma z dnia 28 września 2018 r.,b)art. 167 k.p.k., art. 366 § 1 k.p.k. i art. 410 k.p.k.

– polegającą na niepodjęciu przez Sąd próby kontaktu z podmiotem C. w celu ustalenia, czy wpłacił on spółce A. kwotę 59.600 zł i czy doszło do realizacji usługi;c)art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 410 k.p.k. – poprzez czynienie ustaleń faktycznych na podstawie dowodów niewiarygodnych;d)art. 5 § 2 k.p.k. – poprzez rozstrzygnięcie przez Sąd I instancji wątpliwości na korzyść oskarżonej, podczas gdy w tej sprawie nie zachodzą wątpliwości co do odebrania przez oskarżoną pieniędzy z sejfu oraz nierozliczenia się z pobranej kwoty.Skarżący podniósł ponadto zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, w związku z niewłaściwą oceną zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, co skutkowało uniewinnieniem oskarżonej.

Wniósł przy tym o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.Sąd Okręgowy w Ł., po rozpoznaniu apelacji oskarżyciela publicznego, przychylił się do jego argumentacji i wyrokiem z dnia 7 marca 2019 r. uchylił zaskarżony wyrok, przekazując sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w P..Na wyrok Sądu Okręgowego w Ł. skargę wniósł obrońca oskarżonej E.A., zarzucając mu naruszenie art. 437 § 2 in fine k.p.k., poprzez uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Rejonowego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, z jednoczesnym wskazaniem przez Sąd Okręgowy jako podstawy do wydania takiego rozstrzygnięcia konieczności przeprowadzenia ponownej oceny dowodów oraz uzupełnienia postępowania dowodowego przez Sąd I instancji – podczas gdy art. 437 § 2 k.p.k. nie przewiduje takiej podstawy do wydania rozstrzygnięcia kasatoryjnego przez sąd odwoławczy, zaś z uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego nie wynikała potrzeba powtarzania na nowo postępowania dowodowego w całości.Na tej podstawie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w Ł. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.

W pisemnej odpowiedzi na tak sformułowaną skargę, prokurator wniósł o jej oddalenie.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Zgodnie z treścią art. 437 § 2 k.p.k. Sąd odwoławczy może uchylić orzeczenie i przekazać je Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania tylko w jednym z trzech przypadków: zaistnienia bezwzględnych przyczyn odwoławczych, konieczności przeprowadzenia na nowo przewodu sądowego w całości oraz wówczas, gdy wydanie wyroku reformatoryjnego naruszyłoby reguły ne peius, wskazane w art. 454 § 1 i 3 k.p.k.Sens instytucji skargi na wyrok sądu odwoławczego polega na ograniczeniu liczby wyroków kasatoryjnych do tych sytuacji, w których przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi meriti jest niezbędne dla realizacji celów postępowania karnego.

Zadaniem Sądu Najwyższego, rozpatrującego skargę, zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym w uchwale Sądu Najwyższego w składzie 7 sędziów z dnia 25.01.2018, sygn. akt I KZP 13/17, jest wyłącznie skontrolowanie, czy zachodzi tzw. bezwzględna przyczyna odwoławcza z art. 439 § 1 k.p.k., albo czy sąd odwoławczy uchylił wyrok mimo braku formalnych przeszkód określonych w art. 454 k.p.k. do wydania wyroku zmieniającego oraz czy jest konieczne przeprowadzenie w całości przewodu sądowego (art. 437 § 2 in fine k.p.k.). W niniejszej sprawie skarżący zarzucił Sądowi Okręgowemu, że uchylił wyrok Sądu Rejonowego, w oparciu o nieznaną prawu przesłankę w postaci konieczności przeprowadzenia ponownej oceny dowodów.

Należy się zgodzić z autorem skargi, że istotnie ustawodawca nie umieścił takiej okoliczności w katalogu podstaw uchylenia wyroku sądu I instancji, wymienionych w art. 437 k.p.k. Rzecz w tym, iż orzekając w sprawie E.A., Sąd Okręgowy wcale nie uzasadnił uchylenia wyroku Sądu Rejonowego potrzebą ponowienia dowodów. Uchylił wyrok, ponieważ – na co wskazuje explicite początek części merytorycznej uzasadnienia ze względu na jego treść nie mógł wydać orzeczenia reformatoryjnego (s. 2 uzasadnienia). Oznacza to, że w ocenie Sądu II instancji w sprawie E.A. mógłby zapaść wyrok skazujący, gdyby nie uchybienie Sądu I instancji, polegające na niesłusznym uwzględnieniu treści pisma W.M., korzystającej z prawa do domowy zeznań.

Z uwagi na fakt, że dokonanie przez organ ad quem modyfikacji w tym zakresie było - w świetle reguły ne peius wynikającej z przepisu art. 454 § 1 k.p.k. - wykluczone, jedynym możliwym rozstrzygnięciem stało się uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.Jak stwierdził w wyroku z dnia 26 kwietnia 2018 r. w sprawie IV KS 8/18 Sąd Najwyższy, „konieczność ponownej oceny przeprowadzonych dowodów nie stanowi co do zasady samodzielnej podstawy wydania wyroku kasatoryjnego. Wydanie takiego wyroku z powodu dokonania przez Sąd odwoławczy odmiennej oceny materiału dowodowego nie jest oczywiście wykluczone, lecz jest możliwe jedynie wówczas, gdy ocena dowodów przeprowadzona przez Sąd odwoławczy doprowadza go do wniosku, że w świetle całokształtu materiału dowodowego uniewinnienie oskarżonego przez Sąd pierwszej instancji było niezasadne, a ze względu na zakaz określony w art. 454 § 1 k.p.k., zabraniający skazania oskarżonego, który został uniewinniony w pierwszej instancji.” Wskazana sytuacja występuje w niniejszej sprawie.Uwagi Sądu odwoławczego odnośnie potrzeby jednoznacznego ustalenia losów zamówienia kontrahenta z Ukrainy oraz pogłębienia analizy stosunków panujących w A.

Sp. z o.o. w chwili popełnienia czynu mają wyłącznie charakter instrukcyjny i nie wywierają wpływu na jednoznaczną ocenę tego Sądu co do braku podstaw uniewinnienia E.A.. Uzupełnienie materiału dowodowego w postępowaniu odwoławczym byłoby bezcelowe w świetle niemożności zmiany wyroku na niekorzyść oskarżonej, dlatego winno zostać przeprowadzone przez Sąd I instancji, który jeszcze raz oceni zebrany materiał dowodowy, pomijając treść pism sporządzonych przez W.M..Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie. as