Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KO 96/21 Generato dall'IA

Supreme Court orders temporary arrest for defendant facing new sentence exceeding three years post-appeal reversal.

Numero d'incarto II KO 96/21
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Accolto (Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court ordered the temporary arrest of defendant D.D. following a retrial triggered by a formal procedural defect in the appellate judgment. Although the original conviction was overturned, the court noted that the defendant faces a new sentence exceeding three years and has already served time. The court ruled that temporary arrest is necessary to ensure the proper course of proceedings given the severity of the potential new penalty and the defendant's prior failure to comply with police supervision.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 545 § 1 k.p.k. w zw. z art. 538 § 2 k.p.k.; Art. 258 § 2 k.p.k.: The need for temporary arrest may arise when a new sentence of imprisonment of not less than three years is imposed, as this creates a risk of disturbing the proper course of proceedings.

Parole chiave

Generato dall'IA
temporary arrest procedural retrial sentence exceeding three years proper course of proceedings police supervision failure preventive measure Supreme Court order proroga della carcerazione espulsione

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 545 § 1 k.p.k.
i in., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 23 lutego 2022 r., z urzędu, potrzeby zastosowania środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania, na podstawie art. 545 § 1 k.p.k. w zw.
Art. 538 § 2 k.p.k.
z art. 538 § 2 k.p.k. w zw.
Art. 258 § 2 k.p.k.
i art. 258 § 2 k.p.k. w zw.
Art. 259 § 1-3 k.p.k.
D..W stosunku do oskarżonego nie zaistniała którakolwiek z negatywnych przesłanek stosowania tymczasowego aresztowania z art. 259 § 1-3 k.p.k.
Art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.
z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. wznowił z urzędu wobec nich postępowanie karne zakończone prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 20 lipca 2020 r., sygn.
art. 258 § 1 k.k
i K.), oskarżonego o czyny z art. 258 § 1 k.k.
art. 545 § 1 k.p.k
i in., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 23 lutego 2022 r., z urzędu, potrzeby zastosowania środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania, na podstawie art. 545 § 1 k.p.k.
art. 538 § 2 k.p.k
Zgodnie z odpowiednio stosowanym w postępowaniu wznowieniowym art. 538 § 1 i 2 k.p.k.
art. 249 § 1 k.p.k
Jak wynika z aktualnych informacji uzyskanych z systemu NOE.SAD koniec tej kary przypada na dzień 6 września 2024 r.Zgodnie z art. 249 § 1 k.p.k.
art. 258 § 2 k.p.k
jest uzasadnione ziszczeniem się przesłanki ogólnej, jak również przesłanki szczególnej wskazanej w art. 258 § 2 k.p.k.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 27 lipca 2005 r., II AKz 288/05
postanowienie Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 27 lipca 2005 r., II AKz 288/05, KZS 2005, z.
postanowienie Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 3 czerwca 2009 r., II AKz 362/09
87; postanowienie Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 3 czerwca 2009 r., II AKz 362/09).
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 kwietnia 2021 r., I KZ 13/21
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 kwietnia 2021 r., I KZ 13/21; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 września 2021 r., V KZ 47/21; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 sierpnia 2020 r., III KZ 46/20).W odniesieniu do oskarżonego D.
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 września 2021 r., V KZ 47/21
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 kwietnia 2021 r., I KZ 13/21; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 września 2021 r., V KZ 47/21; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 sierpnia 2020 r., III KZ 46/20).W odniesieniu do oskarżonego D.
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 sierpnia 2020 r., III KZ 46/20
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 kwietnia 2021 r., I KZ 13/21; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 września 2021 r., V KZ 47/21; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 sierpnia 2020 r., III KZ 46/20).W odniesieniu do oskarżonego D.
I KZ 13/21
Supreme Court dismissed appeal against temporary arrest order due to high risk of obstructing criminal proceedings involving corruption charges.
V KZ 47/21
Supreme Court dismisses appeal against temporary arrest order due to improper bench composition under Constitutional Court ruling.
III KZ 46/20
Supreme Court upheld temporary arrest for a convicted criminal facing a retrial on sentencing, rejecting defense arguments.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II KO 96/21 POSTANOWIENIE Dnia 23 lutego 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Waldemar Płóciennik (przewodniczący)‎SSN Barbara Skoczkowska‎SSN Małgorzata Wąsek-Wiaderek (sprawozdawca) w sprawie D. D. (ur. 31 marca 1959 r., syna W. i K.), oskarżonego o czyny z art. 258 § 1 k.k. i in., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 23 lutego 2022 r., z urzędu, potrzeby zastosowania środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania, na podstawie art. 545 § 1 k.p.k. w zw. z art. 538 § 2 k.p.k. w zw. z art. 249 § 1 k.p.k. i art. 258 § 2 k.p.k. w zw. z art. 127b k.p.k. p o s t a n o w i ł zastosować wobec D. D. środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania na okres 3 (trzech) miesięcy, tj. do dnia 24 maja 2022 r., godz. 12:00.

UZASADNIENIE

Na posiedzeniu w dniu 23 lutego 2021 r. Sąd Najwyższy, w sprawie o sygn. akt II KO 96/21, na skutek sygnalizacji wystąpienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej przez obrońcę T. M. S. i M. L. S., w oparciu o art. 542 § 3 k.p.k. w zw. z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. wznowił z urzędu wobec nich postępowanie karne zakończone prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 20 lipca 2020 r., sygn. akt II AKa (…), utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego w W. z dnia 13 lipca 2018 r., sygn. akt XVIII K (…), a ponadto, na podstawie art. 542 § 3 k.p.k. w zw. z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 545 § 1 k.p.k. w zw. z art. 435 k.p.k. także wobec pozostałych skazanych objętych ww. wyrokami, czyli:

R. S., M. M. i D. D., w następstwie czego uchylił wyrok Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 20 lipca 2020 r., sygn. akt II AKa (…), wobec wszystkich skazanych i przekazał sprawę Sądowi Apelacyjnemu w (…) do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym. Powyższa sytuacja determinuje konieczność rozważenia z urzędu potrzeby stosowania wobec D. D. środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania. Zgodnie z odpowiednio stosowanym w postępowaniu wznowieniowym art. 538 § 1 i 2 k.p.k. z chwilą uchylenia wyroku w tym postępowaniu, wykonanie kary ustaje, jednakże Sąd Najwyższy może zastosować środek zapobiegawczy.Wyrokiem Sądu Okręgowego w W. z dnia 13 lipca 2018 r., sygn. akt XVIII K (…), będącym w niniejszej sprawie wyrokiem Sądu I instancji, D.

D. został uznany za winnego czynu z art. 258 § 1 k.k.; czynu z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zb. z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.; czynu z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zb. z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.; czynu z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zb. z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.; czynu z art. 245 k.k., za które ostatecznie wymierzono mu karę łączną pozbawienia wolności w wymiarze 5 lat i 6 miesięcy oraz karę łączną grzywny w wysokości 200 stawek dziennych, przy ustaleniu, że jedna stawka dzienna jest równa grzywnie w kwocie 100 zł.

Jak wynika z aktualnych informacji uzyskanych z systemu NOE.SAD koniec tej kary przypada na dzień 6 września 2024 r.Zgodnie z art. 249 § 1 k.p.k. i art. 258 k.p.k. środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania można zastosować wyłącznie wtedy, gdy zachodzi przesłanka ogólna w postaci dużego prawdopodobieństwa sprawstwa oraz procesowego celu stosowania tego środka, a także jedna z przesłanek szczególnych w postaci obawy matactwa, obawy ucieczki, zagrożenia surową karą, ewentualnie zapobieżenia popełnieniu nowego poważnego przestępstwa.

Zastosowanie tymczasowego aresztowania wobec oskarżonego D. D. jest uzasadnione ziszczeniem się przesłanki ogólnej, jak również przesłanki szczególnej wskazanej w art. 258 § 2 k.p.k. Odnosząc się do podstawowej przesłanki z art. 249 § 1 k.p.k. należy stwierdzić, że duże prawdopodobieństwo sprawstwa wynika w tej sprawie z faktu nieprawomocnego przypisania oskarżonemu odpowiedzialności karnej w wyroku Sądu Okręgowego w W., który to wyrok pozostaje nadal w obrocie prawnym (uchyleniu uległ jedynie wyrok Sądu Apelacyjnego). W orzecznictwie trafnie wskazuje się, że skazanie oskarżonego nieprawomocnym wyrokiem uzasadnia wystarczająco duże prawdopodobieństwo, że popełnił on zarzucane mu przestępstwo i zwalnia od dalszego uzasadniania tego przekonania (zob. m.in. postanowienie Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 27 lipca 2005 r., II AKz 288/05, KZS 2005, z. 7-8, poz. 87; postanowienie Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 3 czerwca 2009 r., II AKz 362/09).

W ocenie Sądu Najwyższego zastosowanie wobec oskarżonego D. D. najsurowszego ze środków zapobiegawczych jest uzasadnione ponadto koniecznością zabezpieczenia prawidłowego toku procesu. Zgodnie z art. 258 § 2 k.p.k., potrzeba zastosowania tymczasowego aresztowania może aktualizować się w związku z wymierzeniem oskarżonemu przez Sąd I instancji kary pozbawienia wolności w wymiarze nie niższym niż 3 lata. W orzecznictwie Sądu Najwyższego konsekwentnie wskazuje się, że zastosowanie tymczasowego aresztowania może być uzasadnione grożącą oskarżonemu surową karą, albowiem prognoza taka stwarza obawę zakłócenia prawidłowego toku postępowania.

Jest to przy tym samodzielna przesłanka szczególna stosowania tymczasowego aresztowania (zob. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 kwietnia 2021 r., I KZ 13/21; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 września 2021 r., V KZ 47/21; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 sierpnia 2020 r., III KZ 46/20).W odniesieniu do oskarżonego D. D. Sąd Okręgowy nieprawomocnie wymierzył karę wyższą niż wskazana w art. 258 § 2 k.p.k. Ponadto kara pozostała do odbycia po uchyleniu prawomocnego wyroku przekracza 2 lata pozbawienia wolności.

Suma tych okoliczności prowadzi do wniosku, że dla zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania w tej sprawie konieczne jest zastosowanie tymczasowego aresztowania wobec D. D..W stosunku do oskarżonego nie zaistniała którakolwiek z negatywnych przesłanek stosowania tymczasowego aresztowania z art. 259 § 1-3 k.p.k. Do takiego wniosku prowadzi jednoczesne uwzględnienie faktu dotychczasowego odbywania kary pozbawienia wolności przez oskarżonego, a także brak wykazania zaistnienia nowych okoliczności mogących rzutować na zaistnienie którejkolwiek z negatywnych przesłanek stosowania tymczasowego aresztowania.Mając na względzie powody uchylenia wyroku Sądu odwoławczego, które stanowiło zaistnienie tzw. bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., a więc powód procesowy o charakterze formalnym, trzeba wskazać, że nie powstały żadne nowe okoliczności, które mogłyby wpływać na ewentualne rozważenie zastosowania środków nieizolacyjnych lub w ogóle odstąpienia od stosowania środków zapobiegawczych.

Podstawą orzeczenia kasatoryjnego nie były bowiem żadne powody dotyczące ustaleń w przedmiocie sprawstwa i winy D. D.. Ponadto należy podkreślić, że w toku postępowania wobec oskarżonego był stosowany środek zapobiegawczy o charakterze nieizolacyjnym w postaci dozoru Policji, którego oskarżony nie realizował terminowo (k. 4250 pismo Wydziału Prewencji Komendy Rejonowej Policji w W.VII). Wszystkie powyższe okoliczności pozwalają przyjąć, że w odniesieniu do D. D. jedynie najsurowszy, izolacyjny środek zapobiegawczy może zabezpieczyć prawidłowy tok postępowania w rozumieniu art. 257 k.p.k.

Mając na uwadze powyższe, należało orzec jak w części dyspozytywnej postanowienia.