Supreme Court dismisses appeal for refusal to accept a renewal application due to formal defects and lack of legal grounds.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court upheld the order refusing the defendant's request to renew the proceedings because the application lacked formal requirements and substantive legal grounds. Although the defendant was assigned a public defender who found no basis for renewal, the court ruled that the defender has no obligation to draft the application if no grounds exist. Consequently, the defendant was properly summoned to correct the formal defect by having a chosen lawyer sign the application, which they failed to do.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 545 § 2 k.p.k.; Art. 120 § 1, 2 k.p.k.: A formal defect in a renewal application is curable by summons to correction, but if the assigned public defender determines no legal grounds exist, the applicant cannot demand a new defender and must personally correct the formalities; failure to do so results in rejection of the application.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II KO 57/18 POSTANOWIENIE Dnia 11 czerwca 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jarosław Matras w sprawie wniosku S. C.o wznowienie postępowania, po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 11 czerwca 2019r. zażalenia skazanego na zarządzenie Przewodniczącego II Wydziału Izby Karnej Sądu Najwyższego z dnia 4 kwietnia 2019r., sygn. akt II KO 57/18, o odmowie przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania, na podstawie art. 530 § 3 k.p.k. w zw. z art. 545 § 1 k.p.k. p o s t a n o w i ł: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie
UZASADNIENIE
W dniu 10 października 2018 r. do Sądu Najwyższego wpłynął wniosek S. C. o wyznaczenie mu obrońcy z urzędu w celu sporządzenia i podpisania wniosku o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w […] w sprawie sygn. akt II AKa […].W odpowiedzi na wezwanie do sprecyzowania okoliczności jakie mają stanowić podstawę, S. C. sporządził własnoręcznie i wniósł w dniu 30 października 2018 r. wniosek o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 1 lutego 2017 r. w sprawie sygn. akt II AKa […] utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w W. z dnia 12 kwietnia 2016 r. w sprawie sygn. akt XVIII K […].
W uwzględnieniu wniosku zarządzeniem z dnia 16 listopada 2018 r. wyznaczono skazanemu – na podstawie art. 81 k.p.k. w zw. z art. 78 § 1 k.p.k. – obrońcę z urzędu. Obrońca ten w osobie adw. J. D. w dniu 15 lutego 2019 r. złożył opinię prawną i poinformował Sąd Najwyższy, że nie znalazł podstaw do złożenia w przedmiotowej sprawie wniosku o wznowienie postępowania. W związku z tym, zarządzeniem z dnia 18 lutego 2019 r., wezwano skazanego w trybie art. 120 § 1 k.p.k. do usunięcia braku formalnego wniosku o wznowienie przez jego sporządzenie i podpisanie przez obrońcę z wyboru.
W zakreślonym terminie skazany wniosku spełniającego wymogi formalne nie złożył. Zarządzeniem z dnia 4 kwietnia 2019 r., sygn. akt II KO 57/18, na podstawie art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 545 § 1 k.p.k., Przewodniczący II Wydziału Izby Karnej Sądu Najwyższego odmówił przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania osobiście złożonego przez S. C.. Zarządzenie powyższe zaskarżył skazany wskazując na okoliczności, które stały się przyczyną niedochowania terminu, ale też kwestionując rzetelność działania dotychczasowego obrońcy z urzędu.
Podnosząc te okoliczności skazany wniósł o zmianę zaskarżonego zarządzenia o odmowie przyjęcia wniosku o wznowienie i wyznaczenie nowego terminu do złożenia wniosku. Równocześnie skazany złożył wniosek o wyznaczenie mu nowego obrońcy z urzędu.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażalenie skazanego nie mogło zostać uwzględnione. Podniesione w środku odwoławczym argumenty pozostają irrelewantne dla oceny trafności skarżonego rozstrzygnięcia. Brak formalny wniosku o wznowienie postępowania, jakim jest złożenie wniosku niespełniającego wymogu określonego w art. 545 § 2 k.p.k. ma charakter usuwalny, a w związku z tym wnioskodawcę należy wezwać do jego usunięcia w trybie art. 120 § 1 k.p.k. Uzupełnienie braku w terminie, a byłoby nim złożenie wniosku sporządzonego przez adwokata lub radcę prawnego, wywołuje skutki od dnia jego wniesienia.
W przeciwnym wypadku pismo uznaje się za bezskuteczne, co w odniesieniu do wniosku o wznowienie postępowania, który został sporządzony przez samego skazanego, powoduje wydanie zarządzenia o odmowie jego przyjęcia (art. 120 § 2 k.p.k.). Ten tryb postępowania w niniejszej sprawie został przez Sąd Najwyższy dopełniony. Po złożeniu osobistego wniosku o wznowienie prawomocnie zakończonego postępowania, na prośbę skazanego został mu w tym celu wyznaczony obrońca z urzędu. Adwokat J. D. po przeanalizowaniu sprawy złożył opinię, z której wynika, że nie stwierdził podstaw do złożenia wniosku o wznowienie postępowania.
Należy zauważyć, że przepisy procedury nie nakładają na wyznaczonego w postępowaniu wznowieniowym obrońcę obowiązku sporządzenia i podpisania wniosku o wznowienie zgodnie z wolą strony. Adwokat czy radca prawny ma dokonać oceny pod kątem istnienia podstaw do sporządzenia i podpisania takiego wniosku, co oznacza, że samodzielnie zgodnie ze swoją wiedzą dokonuje on analizy akt sprawy pod kątem zaistnienia czy braku podstaw wystąpienia w wnioskiem o wznowienie postępowania. W tym układzie brak kontaktu ze stroną nie może być postrzegany, jako wyznacznik rzetelności działania obrońcy z urzędu (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 kwietnia 2011 r., II KZ 14/11, LEX 794845).
Strona nie ma także prawa do żądania wyznaczenia mu kolejnego pełnomocnika z urzędu, albowiem prawo do nieodpłatnej pomocy prawnej zostało już wyczerpane. Zgodnie z wymogami skazany został poinformowany o stanowisku wyznaczonego z urzędu obrońcy, a jednocześnie wezwany do ewentualnego uzupełnienia braku formalnego złożonego osobiście wniosku o wznowienie postępowania, poprzez sporządzenie go i podpisanie przez adwokata czy radcę prawnego ustanowionego z wyboru. Skoro S. C. nie dopełnił tego obowiązku, to konieczne stało się wydanie zarządzenia o odmowie przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania, co też uczynił Przewodniczący II Wydziału Izby Karnej Sądu Najwyższego.
Z tych powodów zażalenie nie jest zasadne.