Supreme Court dismisses request to transfer case due to judge's bias concerns, citing lack of objective grounds.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court rejected the Regional Court's request to transfer the case to another judge due to the complainant's status as a colleague. The court held that the prosecutor's initial refusal to investigate was based on the claim that the alleged crime did not occur. Consequently, the court ruled that mere suspicion of bias without concrete evidence of interference does not justify departing from the standard rules of territorial jurisdiction.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 37 k.p.k.; The transfer of a case to another court of equal jurisdiction is an exceptional measure permitted only when circumstances clearly indicate that leaving the case with the territorially competent court would contradict the good administration of justice, requiring rational grounds rather than hypothetical assumptions.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II KO 51/12 POSTANOWIENIE Dnia 26 września 2012 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Grubba (przewodniczący)SSN Michał Laskowski (sprawozdawca)SSN Jacek Sobczak w sprawie U. O., która złożyła zażalenie na postanowienie Prokuratora Prokuratury Rejonowej z dnia 30 maja 2012 r., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 26 września 2012 r., wystąpienia Sądu Rejonowego z dnia 7 sierpnia 2012 r., o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu p o s t a n o w i ł: na podstawie art. 37 k.p.k. (a contrario) wniosku nie uwzględnić.
UZASADNIENIEProkurator Prokuratury Rejonowej postanowieniem z dnia 30 maja 2012 r., odmówił wszczęcia dochodzenia w sprawie „podłączenia przez nieustaloną osobę w okresie od 4 marca do 16 marca 2012 r. bez uprawnienia do sieci telekomunikacyjnej – telefonu komórkowego należącego do U. O., celem uzyskania dostępu do informacji dla niego nieprzeznaczonej działając na jej szkodę, to jest o przestępstwo z art. 267 § 1 k.k.” Odmowa wszczęcia dochodzenia uzasadniona została faktem, że opisanego w zawiadomieniu czynu nie popełniono.Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła U.
O. Zażalenie przekazano do rozpoznania Sądowi Rejonowemu. Sąd ten wystąpił o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu ze względu na dobro wymiaru sprawiedliwości – art. 37 k.p.k. Swoje wystąpienie uzasadnił tym, że U. O. jest od wielu lat sędzią Sądu Rejonowego.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.W sprawie brak jest podstaw do przekazania sprawy innemu sądowi w trybie z art. 37 k.p.k. Bezsporne jest, że przepis art. 37 k.p.k. ma charakter wyjątkowy. Przewiduje bowiem odstępstwo od ustawowych reguł określenia właściwości miejscowej sądu.
Stąd też jego zastosowanie może nastąpić tylko wtedy, gdy zaistniałe w sprawie okoliczności jednoznacznie świadczą o tym, że jej pozostawienie do rozpoznania sądowi miejscowo właściwemu byłoby sprzeczne z dobrem wymiaru sprawiedliwości. Takimi okolicznościami mogą zaś być tego rodzaju sytuacje, które mogą wywierać wpływ na swobodę orzekania lub stwarzać przekonanie o braku warunków do rozpoznania danej sprawy w sposób w pełni obiektywny (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 13 lipca 1995 r., III KO 34/95, OSNKW 1995, nr 9-10, poz. 68; z dnia 10 grudnia 1999 r., III KO 98/99, Prok. i Pr. 2000, z. 3 poz. 7; z dnia 21 października 2008 r., IV KO 116/08, R-OSNKW 2008, poz. 2072; z dnia 13 listopada 2008 r., IV KO 130/08, R-OSNKW 2008, poz. 2280).Sytuacja taka nie zaistniała jednak w niniejszej sprawie.
Sąd Najwyższy wielokrotnie, miedzy innymi we wskazanych orzeczeniach, wyrażał pogląd, że przekonanie o braku możliwości do obiektywnego rozpoznania sprawy przez sąd miejscowo właściwy oparte być powinno na racjonalnych przesłankach. Przekonanie takie, oparte tylko na założeniach o charakterze hipotetycznym nie jest wystarczające dla odstąpienia od reguł właściwości miejscowej, których zadaniem jest między innymi gwarantowanie niezawisłości sądu. Ponadto, poszczególne sprawy, w odniesieniu do których sądy zgłaszają inicjatywę przekazania do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu oceniane być powinny indywidualnie, z uwzględnieniem konkretnych okoliczności ujawnionych w danym postępowaniu.
Nie można uznać, aby w realiach przedmiotowej sprawy zachodziły uzasadnione obawy co do bezstronności sędziów z Sądu Rejonowego, nawet zważywszy fakt, że zawiadamiającą o przestępstwie i składającą zażalenie jest sędzia tego sądu, przy czym, co wprost nie wynika z wystąpienia sądu, nie jest to, jak się wydaje sędzia, która obecnie w tym sądzie orzeka. Biorąc ponadto pod uwagę liczbę sędziów, którzy orzekają w Sądzie Rejonowym trudno założyć, że w sądzie tym nie można utworzyć składu, który byłby w stanie bezstronnie rozpoznać tę sprawę, w której nadto U.
O. nie występuje w charakterze podejrzanej lub oskarżonej. Dodatkowo zaznaczyć należy, że sędziowie znający bliżej skarżącą korzystać mogą z instytucji wyłączenia. Na koniec podkreślić wypada, że korzystanie przez Sąd Najwyższy z możliwości, jakie daje przepis art. 37 k.p.k. w podobnych sytuacjach może wręcz potwierdzać istniejące stereotypy co do solidarności grupowej sędziów.