Supreme Court rejects transfer of a simplified criminal case to another court due to a blind defendant's travel difficulties.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Regional Court requested the Supreme Court to transfer a criminal case to another court because the defendant is blind and faces travel difficulties. The Supreme Court dismissed this request, noting that the case involves a simple escape from prison where the defendant already confessed and reached a settlement agreement. Consequently, the trial can proceed without the defendant's physical presence, rendering the transfer unnecessary and unjustified.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 37 k.p.k.; Art. 335 § 2 k.p.k.; The transfer of a case to another court of equal jurisdiction under Art. 37 k.p.k. is permissible only in exceptional circumstances where strong reasons related to the administration of justice prevail; mere travel difficulties of a blind defendant do not constitute such an exception when the case is simplified and can be heard without the defendant's presence.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II KO 42/16 POSTANOWIENIE Dnia 26 października 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Waldemar Płóciennik w sprawie M. T. oskarżonego z art. 242 § 1 k.k. po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 26 października 2016 r. wniosku Sądu Rejonowego w S. z dnia 7 września 2016 r., sygn. akt II K (…), o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu ze względu na dobro wymiaru sprawiedliwości na podstawie art. 37 k.p.k. p o s t a n o w i ł wniosku nie uwzględnić. UZASADNIENIE|Postanowieniem z dnia 7 września 2016 r. r.
Sąd Rejonowy w S. wystąpił do Sądu Najwyższego z inicjatywą przekazania opisanej wyżej sprawy innemu sądowi równorzędnemu, bowiem obrońca oskarżonego jest osobą niewidomą i ma trudności z przyjazdem do Sądu Rejonowego w S.Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Inicjatywa Sądu Rejonowego w S. jest niezasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Niejednokrotnie podnoszono w orzecznictwie Sądu Najwyższego, że przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu w trybie art. 37 k.p.k., jako odstępstwo od fundamentalnego obowiązku rozpoznania sprawy przez sąd właściwy miejscowo, jest możliwe tylko w zupełnie wyjątkowych przypadkach, kiedy silne względy związane z dobrem wymiaru sprawiedliwości za takim właśnie przekazaniem przemawiają.
Sytuacja taka w rozważanej sprawie nie występuje. Przedmiotem postępowania jest nieskomplikowana sprawa karna, której przedmiotem jest czyn polegający na samouwolnieniu się oskarżonego odbywającego karę pozbawienia wolności. W toku postępowania przygotowawczego oskarżony przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, a następnie zawarł z prokuratorem porozumienie w zakresie rodzaju i wysokości kary, która powinna mu zostać wymierzona. W konsekwencji tego stanu rzeczy, w oparciu o przepis art. 335 § 2 k.p.k., prokurator dołączył do aktu oskarżenia wniosek o wymierzenie oskarżonemu kary 7 miesięcy pozbawienia wolności oraz zasądzenie kosztów i opłat.
Rozpoznanie takiego wniosku następuje na posiedzeniu, a obecność oskarżonego i jego obrońcy nie jest konieczna. W świetle powyższych okoliczności wystąpienie o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości wyłącznie dlatego, że obrońca oskarżonego jest niewidomy, a jego kancelaria znajduje się w innym mieście niż siedziba sądu właściwego do rozpoznania sprawy, jest co najmniej przedwczesne. W opisanym układzie procesowym nie istnieje zagrożenie dla sprawnego rozpoznania sprawy, nie jest też zagrożone dobro wymiaru sprawiedliwości postrzegane poprzez pryzmat interesu procesowego oskarżonego – stosunek obrończy został nawiązany na podstawie wyboru, a znajdujące się w aktach pełnomocnictwo (k – 166) przewiduje prawo udzielania substytucji przez ustanowionego obrońcę.Kierując się powyższym orzeczono, jak na wstępie.