Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KO 37/15 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses transfer request under Art. 37 K.P.K. due to lack of impartiality concerns.

Numero d'incarto II KO 37/15
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court rejected the Regional Court's request to transfer the appeal case to another court under Article 37 of the Code of Criminal Procedure. The lower court argued that hearing the appeal regarding the dismissal of proceedings for acts committed within its own jurisdiction might compromise the appearance of impartiality. However, the Supreme Court found no factual basis for such concerns, noting the alleged misconduct involved administrative document handling rather than judicial bias. Consequently, the court ruled that the transfer request was unfounded and the original court must proceed.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 37 k.p.k.; Art. 270 § 1 k.k.; Art. 276 k.k.; Art. 152 k.p.k.; The transfer of a case under Article 37 of the Code of Criminal Procedure is an exceptional measure reserved for situations where the integrity of the administration of justice is clearly compromised; mere theoretical doubts regarding impartiality in reviewing a dismissal of proceedings do not justify such a transfer.

Parole chiave

Generato dall'IA
transfer of case appearance of impartiality dismissal of proceedings code of criminal procedure administrative misconduct supreme court ruling procedural transfer

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 37 k.p.k.
270 § 1 k.k.), dotyczyły sprawy prowadzonej właśnie we właściwym sądzie i tym samym wydziale, co uzasadnia stwierdzenie o istnieniu podstaw do przekazania sprawy w trybie art. 37 k.p.k.
Art. 270 § 1 k.k.
i art. 270 § 1 k.k.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu‎w dniu 23 lipca 2015 r.,‎wniosku Sądu Rejonowego dla Warszawy - Śródmieścia w Warszawie‎sygn.
Art. 276 k.k.
[…] o umorzeniu postępowania o czyny z art. 276 k.k. i art.
Art. 152 k.p.k.
art. 276 k.k
[…] o umorzeniu postępowania o czyny z art. 276 k.k.
art. 270 § 1 k.k
i art. 270 § 1 k.k.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu‎w dniu 23 lipca 2015 r.,‎wniosku Sądu Rejonowego dla Warszawy - Śródmieścia w Warszawie‎sygn.
art. 37 k.p.k
270 § 1 k.k.), dotyczyły sprawy prowadzonej właśnie we właściwym sądzie i tym samym wydziale, co uzasadnia stwierdzenie o istnieniu podstaw do przekazania sprawy w trybie art. 37 k.p.k.
art. 152 k.p.k

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II KO 37/15 POSTANOWIENIE Dnia 23 lipca 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jarosław Matras (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Michał Laskowski‎SSN Zbigniew Puszkarski w sprawie z zażalenia P. C. na postanowienie prokuratora Prokuratury Rejonowej Warszawa-Śródmieście z dnia 22 stycznia 2015 r., sygn. akt 1 Ds. […] o umorzeniu postępowania o czyny z art. 276 k.k. i art. 270 § 1 k.k.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu‎w dniu 23 lipca 2015 r.,‎wniosku Sądu Rejonowego dla Warszawy - Śródmieścia w Warszawie‎sygn. akt II Kp 1074/15 w przedmiocie przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości na podstawie art. 37 a contrario k.p.k. p o s t a n o w i ł wniosku nie uwzględnić.

UZASADNIENIEW uzasadnieniu wniosku Sąd Rejonowy dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie wskazał, że czyny, co do których toczyło się prokuratorskie śledztwo (chodziło o usunięcie z akt sprawy II K 179/12 tego samego organizacyjnie sądu dokumentów – art. 276 k.k. oraz dokonanie nieprawidłowych zapisów w protokołach rozpraw i modyfikację numeracji akt sprawy – czyn z art. 270 § 1 k.k.), dotyczyły sprawy prowadzonej właśnie we właściwym sądzie i tym samym wydziale, co uzasadnia stwierdzenie o istnieniu podstaw do przekazania sprawy w trybie art. 37 k.p.k.

Podkreślił tenże sąd, że w toku postępowania odwoławczego miałby dokonywać kontroli zasadności umorzenia śledztwa w sprawie, która dotyczyła podejrzenia popełnienia przestępstwa w tym samym sądzie i wydziale, co może stwarzać przekonanie o braku bezstronności w rozpoznaniu zażalenia, albowiem może powstać wrażenie, iż sąd jest zainteresowany określonym sposobem rozstrzygnięcia zażalenia.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Wniosek o przekazanie sprawy nie jest zasadny. Przepis art. 37 k.p.k. winien być stosowany w sytuacjach wyjątkowych (por. np. postanowienie SN z dnia 2 czerwca 1995 r., II KO 19/95, OSNKW 1995, z. 9-10, poz. 67; postanowienie SN z dnia 4 lipca 2006 r., V KO 55/06, OSNKW 2006, z. 9, poz. 85), a więc wówczas, gdy zaistnieje sytuacja jednoznacznie świadcząca o tym, że pozostawieniu sprawy w gestii właściwego sądu, sprzeciwiałoby się dobro wymiaru sprawiedliwości.

Nie będzie budowała prestiżu wymiaru sprawiedliwości sytuacja, gdy właściwy sąd rozpozna sprawę w układzie, w którym postronny, ale obiektywnie oceniający realia sprawy obserwator takiego postępowania poweźmie wątpliwości co do obiektywizmu i bezstronności orzekającego sądu. Niezależnie bowiem od tego, czy takie podejrzenia i wątpliwości są zasadne, orzeczenie wydane przez taki sąd może być kontestowane z przyczyn pozaorzeczniczych, a taka sytuacja prestiżu wymiaru sprawiedliwości nie buduje. Uwaga ta jest celowa, albowiem wskazuje na konieczność każdorazowego szczegółowego rozważania tej kwestii.

Pochopne i nieuzasadnione próby przekazania sprawy w trybie art. 37 k.p.k. przez właściwe sądy mogą bowiem stwarzać z kolei wrażenie niechęci sędziów do pełnienia swoich ustawowych obowiązków i podejmowania działań zmierzających do „pozbycia się” określonych spraw. Takie działanie nie jest dobre dla obrazu i sposobu postrzegania wymiaru sprawiedliwości. Przechodząc na grunt procesowy niniejszej sprawy stwierdzić należy, że przedmiotem postępowania nie było podejrzenie popełnienia przestępstwa przez pracownika lub sędziego właściwego sądu, co w sposób oczywisty różnicuje sytuację od tej, którą przywołał w uzasadnieniu postanowienia występujący z wnioskiem sąd.

Ponadto, przedmiotem kontroli w postępowaniu odwoławczym jest ocena zasadności umorzenia postępowania, a taka decyzja procesowa nie była podjęta na skutek określonej oceny poszczególnych dowodów, ale była efektem opowiedzenia się za określonym poglądem prawnym. W tym zakresie należy przypomnieć, że w przypadku umorzenia postępowania co do czynu z art. 270 § 1 k.k. ocena nie dotyczyła określonych zachowań pracowników lub sędziów, ale ograniczała się do wyrażenia poglądu, iż nieprawidłowość określonych zapisów protokołów sądowych może być weryfikowana tylko w trybie procesowym wskazanym w art. 152 k.p.k., natomiast zmiana numeracji kart sprawy jest uprawnieniem dysponenta akt.

W tym układzie nie sposób uznać, aby istniał taki związek podmiotowo-przedmiotowy pomiędzy „sprawą” a właściwym do jej rozpoznania sądem, który uzasadniałby jej przekazanie do innego sądu dla dobra wymiaru sprawiedliwości. Podobnie rzecz przedstawia się jeśli chodzi o podstawę umorzenia śledztwa co do czynu z art. 276 k.k. Uzasadnienie decyzji o umorzeniu śledztwa wskazuje, że takim usuniętym dokumentem (co ma wynikać z numeracji kart i wpiętego kawałka papieru) była prawdopodobnie koperta lub kartka papieru, który to dokument znalazł się w aktach sprawy już po wniesieniu aktu oskarżenia i nie miał procesowego znaczenia, skoro nie został przywołany przez oba orzekające w sprawie sądy.

Skarżący w swoim zażaleniu formułuje tezę, że mogły tam znajdować się istotne wnioski dla dalszego biegu postępowania, choć w ogóle nie podaje, jakie to były wnioski i kto miał je złożyć; nie wskazuje również, aby takiego usunięcia takowego dokumentu miał dokonać pracownik sądu lub sędzia. W tym układzie nie sposób uznać, że także w zakresie tego czynu i podstawy umorzenia śledztwa istnieją jakiekolwiek uzasadnione przypuszczenia co do braku bezstronności właściwego do rozpoznania zażalenia sądu. To, że takie obawy ma skarżący nie stanowi, co oczywiste, o zasadności zastosowania instytucji określonej w art. 37 k.p.k.Z tych powodów należało orzec jak w postanowieniu. l.n