Supreme Court dismisses appeal for retrial due to obvious lack of merit and procedural errors. The court rejects the request to retry the case. The court finds the arguments clearly baseless and procedurally improper. The court emphasizes that retrial requests cannot be used for re-evaluating evidence. The court notes the defendant's arguments were already addressed in the appeal. The court concludes the request fails to meet statutory retrial criteria. The court refuses to accept the retrial request based on obvious lack of merit. The court determines the arguments do not fit any retrial grounds. The court upholds the final judgment against the defendant's retrial request.

Sygn. akt II KO 27/21 POSTANOWIENIE Dnia 20 kwietnia 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marek Siwek w sprawie Ł. M.skazanego z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 1 k.k. i in. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 20 kwietnia 2021 r., wniosku skazanego o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…)z dnia 18 kwietnia 2019 r., sygn. akt II Ka (…), utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego w P.z dnia 7 listopada 2018 r., sygn. akt III K (…)na podstawie art. 545 § 3 k.p.k. postanowił odmówić przyjęcia wniosku Ł. M. wobec jego oczywistej bezzasadności.

UZASADNIENIE

Do Sądu Najwyższego wpłynął osobisty wniosek Ł. M. (uzupełniony pismem z 1 kwietnia 2021 r.) o wznowienie postępowania w jego sprawie, zakończonej powołanym wyżej prawomocnym wyrokiem skazującym za czyn z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 1 k.k. i in., na karę 9 lat pozbawienia wolności. Z treści wniosku wynika, że skazany kwestionuje prawidłowość dokonanej oceny dowodów w jego sprawie, wskazując zarazem na konieczność przeprowadzenia dowodu w postaci zeznań funkcjonariuszy policji.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Wniosek Ł.

M. jest oczywiście bezzasadny, co obligowało do odmowy jego przyjęcia.Zgodnie z art. 545 § 3 k.p.k., sąd odmawia przyjęcia wniosku niepochodzącego od osoby wymienionej w § 2 (adwokata, radcę prawnego, radcę Prokuratorii Generalnej RP) bez wzywania do usunięcia jego braków formalnych, jeżeli z treści wniosku, w szczególności odwołującego się do okoliczności, które były już rozpoznawane w postępowaniu o wznowienie postępowania, wynika jego oczywista bezzasadność. Z treści tego przepisu wynika obowiązek – nałożony na sąd wypowiadający się w przedmiocie wznowienia postępowania – w zakresie przeprowadzenia wstępnej kontroli wniosku pod kątem jego ewentualnej bezzasadności o charakterze oczywistym, która wynikać może przykładowo z tego, że wskazano w nim takie okoliczności, które z natury rzeczy nie mogą uruchomić procedury wznowieniowej, gdyż już ze wstępnej ich oceny wynika, że wnioskodawca pozornie lub zupełnie nietrafnie kwalifikuje je do którejś z podstaw wznowienia postępowania, podczas gdy do tych podstaw nie mogą być zaliczone.Analiza wniosku Ł.M. jednoznacznie wskazuje, że żadna ze przedstawionych przez niego okoliczności nie mieści się w katalogu przesłanek wznowienia postępowania określonych w art. 540 k.p.k., art. 540a k.p.k., art. 540b k.p.k.

Skazany neguje swoje sprawstwo w zakresie przypisanego mu usiłowania zabójstwa T. B. i w tym celu podważa – jako wartościowe i wiarygodne źródła – zeznania pokrzywdzonego oraz A.Ś. Dodatkowo skazany twierdzi, że postępowanie dowodowe w jego sprawie nie było kompleksowe, albowiem nie przesłuchano funkcjonariuszy policji sporządzających notatkę urzędową, których zeznania miałyby na celu weryfikację wiarygodności zeznań pokrzywdzonego. Argumenty skazanego należy jednak ocenić, jako chybione z punktu widzenia podstaw wznowienia, gdyż przede wszystkim nie mogą być zaliczone do kategorii nowych faktów i dowodów, o jakich mowa w art. 540 § 1 pkt 2 lit a k.p.k., a najwyraźniej do tej podstawy wznowienia postępowania nawiązuje skazany w złożonym w niniejszej sprawie wniosku.

Oczywiste jest, że dowód, którego potrzebę sugeruje skazany nie jest nowym dowodem, gdyż potencjalnie był znany orzekającym w sprawie sądom. Niezupełność dowodzenia, w sugerowanym przez skazanego zakresie, mogła być zatem uchybieniem właściwym do podniesienia w apelacji, a więc w zwykłym środku odwoławczym, nie zaś w nadzwyczajnym środku zaskarżenia, jakim jest wniosek o wznowienie postępowania. Należy jednak przede wszystkim podkreślić, że podnoszone przez skazanego argumenty były przedmiotem weryfikacji w postępowaniu jurysdykcyjnym, a to powoduje, że wniosek złożony w niniejszej sprawie należy ocenić, jako w istocie zmierzający do tego, by zgromadzony materiał dowodowy ponownie został oceniony pod względem merytorycznym.

Z uzasadnienia wyroku Sądu I instancji wynika, że zeznania T. B. ale także siostry skazanego A. Ś., podlegały wnikliwej - a nie jak utrzymuje skazany powierzchownej i bezkrytycznej - ocenie. Dostrzeżono w poszczególnych depozycjach nieścisłości, co spowodowało przecież, że zeznania A. Ś. mogły tylko w części posłużyć za fundament ustaleń faktycznych, także dlatego, iż jako osoba najbliższa zeznawała w sposób jak najbardziej korzystny dla Ł. M. Jeśli zaś idzie o zeznania pokrzywdzonego, to uznano je za pełnowartościowy dowód, wyjaśniając jednocześnie przyczyny luk w tych relacjach, wynikających z utraty sił przez pokrzywdzonego, kilkukrotnie ugodzonego nożem przez oskarżonego (s. 5, 6 uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego).

Z pisemnych motywów wyroku Sądu Apelacyjnego wynika natomiast, że sferą kontroli instancyjnej objęto przede wszystkim ocenę poszczególnych dowodów. Nie stwierdzono jakichkolwiek błędów w tym zakresie, akcentowano natomiast, że Sąd Okręgowy z odpowiednią uwagą i reakcją podszedł do rozbieżności w depozycjach wskazanych świadków, co właściwie uzasadnił (s. 4, 5 uzasadnienia wyroku Sądu Apelacyjnego). Bezpodstawne są zatem twierdzenia i zarazem oczekiwania skazanego, dotyczące potrzeby, a wręcz możliwości weryfikacji wiarygodności tychże źródeł w trybie nadzwyczajnego środka zaskarżenia, tak jak jego sugestie o rzekomej zmowie pokrzywdzonego i powołanego wyżej świadka, którzy mieli uzgodnić wspólną wersję zdarzenia, co także ewentualnie miałoby być powodem kontroli wyroku w trybie wznowieniowym.Ł.

M. poza zarzutami, dotyczącymi wyłącznie postępowania dowodowego (ocena poszczególnych dowodów), nie przedstawił w złożonym wniosku o wznowienie postępowania żadnych przekonujących argumentów, mogących rzutować na wydane wobec niego prawomocne rozstrzygnięcie z punktu widzenia podstaw wznowienia postępowania. Postępowanie wznowieniowe nie jest natomiast trybem umożliwiającym dokonanie ponownie oceny zebranych dowodów i przeprowadzenie kontroli w zakresie przyjętych ustaleń faktycznych będących podstawą prawomocnego wyroku.

Wniosek o wznowienie postepowanie jest szczególnym, nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, który może być skuteczny jedynie w razie zaistnienia którejkolwiek z enumeratywnie wymienionych w Rozdziale 56 Kodeksu postępowania karnego podstaw (art. 540 k.p.k., art. 540a k.p.k., art. 540b k.p.k.). Jeżeli żadna z okoliczności wskazanych we wniosku do tych przesłanek w rzeczywistości nie nawiązuje, a jedynie wskazuje na celowość przeprowadzenia dowodów, które były znane sądom orzekającym w sprawie, zachodzi konieczność odmowy przyjęcia takiego wniosku na podstawie art. 545 § 3 k.p.k., wobec czego Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.