Supreme Court dismisses retrial request claiming EU law invalidates judge delegation after law change.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court rejected a request for a retrial initiated by the convicted person, citing Article 542 § 3 of the Criminal Procedure Code. The applicant argued that recent EU Court of Justice rulings rendered the judge delegation in the 2010 case invalid due to improper delegation authority. The court determined that the relevant statutory framework had already changed before the judgment, and the delegation was legally performed by the President of the Court of Appeal under the correct provisions at the time.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 77 § 1, 8 u.s.p.; Art. 439 § 1 pkt 1 k.p.k.; Art. 542 § 3 k.p.k.: A request for retrial based on alleged violations of EU law regarding judge delegation is inadmissible if the domestic legal framework governing such delegation was amended after the final judgment, rendering the original delegation lawful under the law in force at the time of the proceedings.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II KO 21/22 ZARZĄDZENIE Dnia 16 marca 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Klugiewicz Dnia 16 marca 2022 r. sędzia SN Kazimierz Klugiewicz, po zapoznaniu się z pismem R. Z., sygnalizującym konieczność wznowienia z urzędu postępowania zakończonego wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 21 września 2010 r., sygn. akt II AKa (…), utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego w L. z dnia 17 lutego 2010 r., sygn. akt IV K (…): nie stwierdzam podstaw do wszczęcia przez Sąd Najwyższy postępowania o wznowienie z urzędu wskazanego wyżej postępowania (art. 542 § 3 k.p.k.).
UZASADNIENIEPismem z dnia 30 stycznia 2022 r. R. Z. złożył wniosek o wznowienie postępowania, wskazując, że postępowanie zakończone wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 21 września 2010 r., sygn. akt II AKa (…), utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego w L. z dnia 17 lutego 2010 r., sygn. akt IV K (…), dotknięte jest uchybieniem, polegającym na tym, że w składach orzekających zasiadały osoby nieuprawnione do orzekania, co wynika z najnowszego orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (wyrok TSUE z 16.11.2021 r. w sprawach połączonych od C-748/19 do C-754/19).
Tak sformułowany zarzut dotyczy zatem okoliczności stanowiącej bezwzględną przyczynę odwoławczą, określoną w art. 439 § 1 pkt 1 k.p.k., co nakazuje potraktować pismo skazanego jako sygnalizację, w trybie art. 9 § 2 k.k., podstawy do wznowienia postępowania z urzędu na podstawie art. 542 § 3 k.p.k.Inicjatywa ta nie może jedna przynieść oczekiwanego przez R. Z. rezultatu. Trzeba bowiem zauważyć, że będący przedmiotem powołanego orzeczenia TSUE problem legalności – w świetle standardów europejskich – delegacji sędziego dotyczy uprawnień Ministra Sprawiedliwości w świetle art. 77 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r.
Prawo o ustroju sądów powszechnych (t.j. Dz.U.2020.2072; u.s.p.), w brzmieniu nadanym mu ustawą z dnia 18 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2011.203.1192), która weszła w życie 28 marca 2012 r., a zatem już po wydaniu prawomocnego wyroku w sprawie, której dotyczy inicjatywa skazanego. Ponadto delegacja sędziego Sądu Okręgowego w L. M. Styka do składu orzekającego Sądu Apelacyjnego w (…), rozpoznającego apelację obrońcy skazanego, została wydana nie przez Ministra Sprawiedliwości, lecz przez Prezesa Sądu Apelacyjnego w (…), na podstawie art. 77 § 8 u.s.p. (k. 3289, t.
XVII). Oczywiste jest zatem to, że w sprawie nie wystąpiły okoliczności, o których mowa w art. 439 § 1 pkt 1 k.p.k., ani w innej bezwzględnej przyczynie odwoławczej, co zresztą było już wcześniej przedmiotem analizy Sądu Najwyższego w związku z rozpoznaniem kasacji obrońcy skazanego w przedmiotowej sprawie (zob. postanowienie SN z 28 lipca 2011 r., III KK 19/11). Na powyższe zarządzenie zażalenie nie przysługuje.