Supreme Court dismisses prisoner's appeal for rejection of personal appeal for retrial due to lack of lawyer signature and fee payment.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court rejected the prisoner's appeal against the refusal to accept his personal request for a retrial. The prisoner had submitted the request himself, but the court correctly noted that under Polish law, such requests must be drafted and signed by a lawyer or legal advisor, along with a required fee. Since the prisoner failed to submit a properly signed document and pay the fee within the statutory deadline, the court had no choice but to reject the request.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 545 § 2 k.p.k.; Art. 530 § 3 k.p.k.: A request for retrial not submitted by the prosecutor must be drafted and signed by a lawyer or legal advisor; failure to comply with this formal requirement results in the rejection of the request.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
II KO 1/24 ZARZĄDZENIE Dnia 20 czerwca 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Antoni Bojańczyk w przedmiocie wniosku skazanego M. C. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 13 lipca 2005 r., sygn. akt II AKa 147/05, utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 2 marca 2005 r., sygn. akt IV K 31/04, zarządził: odmówić przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania sporządzonego osobiście przez skazanego M. C.
UZASADNIENIE
W dniu 18 grudnia 2023 r. skazany M. C. złożył w Sądzie Okręgowym w Lublinie IV Wydział Karny dwa pisma zatytułowane „wniosek”. Jedno pismo dotyczyło wniosku o wznowienie postępowania sądowego w sprawie o sygn. akt IV K 31/04 (sygn. akt sądu odwoławczego II AKa 147/05) na podstawie art. 540 § 1 pkt 2 lit. b k.p.k. wobec zmiany zeznań świadków, różnic pomiędzy opinią z sekcji zwłok a stanem faktycznym, nie przesłuchania kluczowego świadka i nie przeprowadzenia wizji lokalnej oraz odmowy wyznaczenia obrońcy z wyboru (k. 4-6 akt).
Drugie pismo dotyczyło wniosku o wyznaczenie obrońcy z urzędu na podstawie art. 78 § 1 k.p.k. w celu reprezentowania skazanego w postępowaniu wznowieniowym (k. 3akt). Wnioski te przedstawione przy piśmie Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 28 grudnia 2023 r., zostały potraktowane przez Przewodniczącego II-go Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego w Lublinie jako wniosek o wyznaczenie obrońcy z urzędu złożony wraz z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 13 lipca 2005 r., sygn. akt II AKa 147/05, utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 2 marca 2005 r., sygn. akt IV K 31/04 przesłano .
Sąd Apelacyjny w Lublinie zaś przedstawił wnioski wraz z aktami sprawy Sądowi Najwyższemu celem stosownego załatwienia przy piśmie z dnia 3 stycznia 2024 r., które wpłynęło w dniu 10 stycznia 2024 r. (k. 2 akt). Wnioski skazanego zostały zarejestrowane w Sądzie Najwyższym pod sygn. akt II KO 1/24 w dniu 15 stycznia 2024 r. (k. 8 akt). Po dokonaniu niezbędnej weryfikacji aktualnego stanu majątkowego skazanego (zarządzenie upoważnionego sędziego Sądu Najwyższego z dnia 2 lutego 2024 r., k. 16 akt) w Administracji Aresztu Śledczego w K. (k. 41-43 akt), zarządzeniem upoważnionego sędziego Sądu Najwyższego z dnia 6 marca 2024 r., na podstawie art. 81 k.p.k. w zw. z art. 78 § 1 zd. pierwsze k.p.k. i art. 84 § 3 zd. pierwsze k.p.k., wyznaczono skazanemu M.
C. obrońcę z urzędu w osobie adw. A. B. w celu zbadania akt sprawy Sądu Okręgowego w Lublinie o sygn. IV K 31/04 po kątem ustalenia istnienia podstaw do ewentualnego sporządzenia wniosku o wznowienie postępowania lub poinformowania Sądu Najwyższego przez obrońcę, że nie stwierdza się podstaw do złożenia takiego wniosku (k. 45 akt). Pismem z dnia 16 kwietnia 2024 r. obrońca z urzędu poinformował Sąd Najwyższy o braku podstaw do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, przedstawiając stosowną argumentację w opinii prawnej (k. 51 akt).
Zarządzeniem upoważnionego sędziego Sądu Najwyższego z dnia 19 kwietnia 2024 r. wezwano skazanego M. C. do przedłożenia wniosku o wznowienie postępowania sporządzonego i podpisanego przez adwokata lub radcę prawnego z wyboru, w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania oraz uiszczenia opłaty w kwocie 150 zł, pod rygorem odmowy przyjęcia jego osobistego wniosku z informacją, że Sąd Najwyższy nie ma obowiązku ponownego wyznaczania adwokata lub radcy prawnego z urzędu w celu wymuszenia złożenia wniosku o wznowienie postępowania (art. 84 § 3 k.p.k.); jednocześnie skazanemu przesłano odpis opinii obrońcy z urzędu z dnia 16 kwietnia 2024 r. (k. 53 akt).Powyższa korespondencja została skutecznie doręczona skazanemu do miejsca osadzenia – Aresztu Śledczego w K. w dniu 24 kwietnia 2024 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru pokwitowane osobistym podpisem skazanego k. 56 akt).
W zakreślonym we wskazanym powyżej zarządzeniu upoważnionego sędziego Sądu Najwyższego z dnia 19 kwietnia 2024 r. siedmiodniowym terminie, wnioskodawca – skazany M. C. nie usunął braku formalnego w postaci przedłożenia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 13 lipca 2005 r., sygn. akt II AKa 147/05, utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 2 marca 2005 r., sygn. akt IV K 31/04, sporządzonego i podpisanego przez adwokata lub radcę prawnego z wyboru wraz z wymaganą opłatą.
Przedstawił jedynie pismo datowane na dzień 30 kwietnia 2024 r., złożone w Administracji Aresztu Śledczego w K. w dniu 6 maja 2024 r., w którym wskazał na niemożność uiszczenia opłaty od wniosku o wznowienie postępowania oraz ustanowienia obrońcy z wyboru w celu sporządzenia i podpisania wniosku podnosząc brak kompetencji obrońców, w tym obrońcy z urzędu. Wskazał też, że przedstawia „dokumenty wystarczające do stwierdzenia wznowienia postępowania”. Niewątpliwie pismo to nie stanowi uzupełnienia braków formalnych wniosku o wznowienie postępowania sporządzonego osobiście przez skazanego M.
C.Wniosek o wznowienie postępowania, jeżeli nie pochodzi od prokuratora, winien czynić zadość wymogowi przymusu adwokacko-radcowskiego, tj. winien być sporządzony i podpisany przez adwokata lub radcę prawnego (art. 545 § 2 k.p.k.). Skoro w terminie siedmiu dni od otrzymania zarządzenia upoważnionego sędziego Sądu Najwyższego (tj. do dnia 2 maja 2024 r.) wnioskodawca M. C. nie uzupełnił braku formalnego (art. 120 k.p.k.) swojego pisma procesowego domagającego się wznowienia postępowania, nie przedkładając w wyznaczonym przedziale czasowym wniosku o wznowienie postępowania sporządzonego i podpisanego przez adwokata lub radcę prawnego oraz opłaty od wniosku w kwocie 150 zł, to w tej sytuacji faktycznej nie pozostawało nic innego, jak tylko odmówić przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania sporządzonego osobiście przez M.
C. w oparciu o treść przepisów art. 530 § 2 k.p.k. i art. 120 § 2 k.p.k., odpowiednio stosowanych w postępowaniu w przedmiocie wznowienia postępowania (art. 545 § 1 k.p.k.). Na odmowę przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania karnego, zgodnie z art. 545 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 530 § 3 k.p.k., przysługuje środek odwoławczy (zażalenie). Jednocześnie nadmienić należy, że zażalenie na zarządzenie o odmowie przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania nie jest objęte przymusem adwokacko-radcowskim. Istniejące w tym zakresie ograniczenie zostało zniesione z dniem wejścia w życie ustawy z dnia 12 stycznia 2007 r. - o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego (Dz.
U. 2007 r. Nr 20, poz. 116), tj. z dniem 16 lutego 2007 r. (zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 2 października 2007 r., II KZ 28/07, LEX nr 567834; z dnia 12 czerwca 2007 r., V KZ 33/07, LEX nr 569381).[SOP][ms]