Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KKN 84/99 Generato dall'IA

Supreme Court quashes traffic fine for procedural violation of evidence rules and duty to conduct full trial.

Numero d'incarto II KKN 84/99
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the Regional Court's decision to uphold a traffic fine, ordering the case back for retrial. The defendant argued the lower court ignored his evidence requests and relied solely on a police officer's testimony without verifying the speed radar's legality. The Court ruled that the Regional Court's refusal to conduct a full evidentiary hearing, despite the defendant's objections, constituted a grave procedural violation under the Code of Criminal Procedure.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 512 § 4 k.p.k.; Art. 170 § 1 pkt 2 k.p.k.: The court must conduct a full evidentiary hearing when reviewing an appeal; failure to do so despite party requests constitutes a grave procedural violation affecting the verdict.

Parole chiave

Generato dall'IA
procedural violation evidentiary hearing traffic fine appeal speed radar legality code of criminal procedure

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 512 § 4 k.p.k.
orzekania przepis art. 512 § 4 kpk obligujący Sąd do którego wniesiono
Art. 170 § 1 pkt 2 k.p.k.
Sąd wnioski te „oddalił” powołując się na przepis art. 170 § 1 pkt 2 kpk.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II KKN 84/99

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 19 czerwca 2001 r.

Sąd Najwyższy - Izba Karna na rozprawie w składzie następującym:

Przewodniczący: SSN

- Józef Musioł

Sędziowie: SN

- Halina Gordon – Krakowska (spr.)

- Przemysław Kalinowski

SN

Protokolant: Teresa Jarosławska

przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Józefa Gemry

po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2001 r.

sprawy J. S.

skazanego z art. 97 § 1 kw

z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę

od wyroku Sądu Rejonowego w N.

z dnia 2 grudnia 1998 r. sygn. Kws (…)

utrzymującego w mocy orzeczenie Kolegium ds. Wykroczeń w N.

z dnia 22 września 1998 r. sygn. Kw (…)

- uchyla

zaskarżony

wyrok

i

sprawę

przekazuje

Sądowi

Rejonowemu w N. do ponownego jej rozpoznania,

- zarządza zwrot na rzecz J. S. kwoty 450 zł wniesionej tytułem

opłaty od kasacji.

UZASADNIENIE

Orzeczeniem Kolegium d/s Wykroczeń w N. z dnia 22 września 1998 r.,

sygn. Kw (…) J. S. został uznany za winnego tego, że:

w dniu 8 grudnia 1997 r. o godz. 950 na trasie Nr (…) w miejscowości E. gm. Z

kierował samochodem osobowy m-ki Chrysler nr rej (…) w obszarze

zabudowanym przekraczając dozwoloną prędkość o 38 km/godz. jechał z

prędkością 98 km/godz. tj. popełnienie wkroczenia z art. 97 kw w zw. z art. 5

ust. 1 i art. 18 ust. 1 pkt 1 PRD (Ustawy z dnia 1 lutego 1983 r. Dz. U Nr 11/92

poz. 41) i na podstawie art. 97 kw skazany na 600 zł grzywny.

Od tego orzeczenia obwiniony wniósł odwołanie do Sądu Rejonowego w

N. zarzucając

1- naruszenie art. 97 kw. poprzez bezpodstawnie uznanie, iż przekroczył

dozwoloną prędkość o 38 km/godz. jadąc samochodem z prędkością 98

km/godz.

2- naruszenie art. 4 kodeksu wykroczeń poprzez wydanie orzeczenia w

okolicznościach i w oparciu o materiał dowodowy, w którym wina

obwinionego może budzić poważne wątpliwości, a więc w sytuacji

wyłączającej karanie na podstawie art. 7 § 2 kodeksu postępowania w

sprawach o wykroczenia.

W konkluzji obwiniony wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i

uniewinnienie.

W uzasadnieniu odwołania obwiniony podnosił, że

- „skład orzekający całkowicie jednostronnie ocenił zgromadzony w

sprawie materiał dowodowy, bezpodstawnie pominął jego wyjaśnienia

dając wiarę wyłącznie zeznaniom policjanta”

- nie wykorzystano możliwości wyjaśnienia szeregu wątpliwości, które

miały podstawowe znaczenie bowiem:

- nie ustalono czy miernik prędkości miał legalizację,

- nie dokonano oględzin samochodu pod kątem ustalenia czy był on

wyposażony w automatyczne urządzenie ograniczające prędkość –

przeciwnie: bezzasadnie przyjęto w uzasadnieniu, że takiego

urządzenia samochód nie posiadał.

Na rozprawie przed Sądem Rejonowym w N. obwiniony ponowił

wniosek domagając się powołania biegłego, który stwierdziłby, że samochód

wyposażony jest o urządzenie ograniczające prędkość oraz o załączenie

dokumentu uwierzytelniającego legalność radaru.

Sąd wnioski te „oddalił” powołując się na przepis art. 170 § 1 pkt 2 kpk.

Po rozpoznaniu odwołania obwinionego Sąd Rejonowy wyrokiem z dnia

2 grudnia 1998 r. zaskarżone orzeczenie utrzymał w mocy.

Od tego wyroku wniósł kasację obrońca J. S. zarzucając

rażące naruszenie prawa procesowego wyrażające się w oparciu ustaleń

faktycznych orzeczenia wyłącznie na zeznaniach świadka J. M., z pominięciem

wniosków dowodowych zgłoszonych przez obwinionego, a ponadto przyjęcia

za dowód w sprawie wydruku pomiaru szybkości urządzenia pomiarowego bez

aktualnego świadectwa legalizacji, które to uchybienie miało istotny wpływ na

treść zaskarżonego orzeczenia.

W konkluzji autor kasacji wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i

przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja jest zasadna.

Sąd Rejonowy w N. rozpoznając odwołanie obwinionego ograniczył się,

jak

wynika

z

protokołu

rozprawy

do

odczytania

odwołania

oraz

nieuwzględnienia

wniosku

obwinionego

o

przeprowadzenie

dowodów

powołując się na przepis art. 170 § 1 pkt 2 kpk bez jakiegokolwiek

uzasadnienia.

Taki sposób procedowania rażąco naruszył obowiązujący w dacie

orzekania przepis art. 512 § 4 kpk obligujący Sąd do którego wniesiono

odwołanie od orzeczenia kolegium do przeprowadzenia pełnego postępowania

dowodowego.

Obowiązkiem więc Sądu było przesłuchanie obwinionego, wezwanie i

przesłuchanie świadka J. M., którego zeznania obwiniony kwestionował i

przeprowadzenie dowodów o które wniósł zarówno w postępowaniu przed

kolegium, jak i przed sądem. Nie dopełnienie takiego obowiązku było rażącym,

mającym wpływ na treść orzeczenia naruszeniem prawa procesowego i dlatego

też Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.