Criminal cassation dismissed because the obvious injustice provision applied only to partial appeals, not full appeals.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the criminal cassation against a second-instance judgment, ruling the appeal was obviously unfounded. The appellant argued the lower court ignored facts causing obvious injustice and failed to address all appeal arguments. The court held that the 'obvious injustice' provision only applies when an appeal targets only part of a verdict, whereas this appeal covered the entire judgment.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 389 d.kpk z 1969 r.; Art. 400 kpk; The provision regarding obvious injustice applies only to partial appeals, not to appeals challenging the entire verdict.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II KKN 537/98
POSTANOWIENIE
Dnia 10 kwietnia 2001 r.
Sąd Najwyższy - Izba Karna w Warszawie
na posiedzeniu w składzie następującym:
Przewodniczący: Sędzia SN - Tomasz Grzegorczyk
w sprawie T. C.
skazanego z art. 208 kk z 1969 r.
po rozpoznaniu kasacji obrońcy skazanego
od wyroku Sądu Wojewódzkiego w W.
z dnia 31 lipca 1998 r., sygn. akt X Ka […]
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w W.
z dnia 25 marca 1998 r., sygn. akt III K […]
p o s t a n o w i ł:
oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, obciążając skazanego
T. C. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
W kasacji wysunięto zarzut, iż sąd odwoławczy „w swoim uzasadnieniu
pominął fakt, że utrzymanie wyroku Sądu I instancji w mocy będzie rażąco
niesprawiedliwe (art. 400 kpk) oraz że Sąd ten pominął w całości argumentację
zawartą w apelacji”.
Rozpoznając tę kasację Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Jeżeli chodzi o zarzut obrazy art. 400 kpk, to po pierwsze budzi
zdziwienie odwoływania się do tej normy, jako że w dacie orzekania w ogóle
ona nie obowiązywała (przepis wszedł wżycie 1 września 1998 r.), można zatem
mówić co najwyżej o obrazie art. 389 d.kpk. Po wtóre zaś, odnosząc go już do
w/w art. 389 kpk z 1969 r. trzeba podnieść, iż przepis ów, normujący tzw.
oczywistą niesprawiedliwość orzeczenia funkcjonował (tak jak i obecny art. 400
kpk) poza granicami środka odwoławczego. Z założenia zatem działał on
wówczas, gdy orzeczenie zaskarżono tylko w części, a obraza prawa lub inne
uchybienie wskazane w art. 387 d.kpk, i to także, które czyniło orzeczenie
niesprawiedliwym w oczywisty sposób, ujawniało się poza granicami
zaskarżenia. W sprawie niniejszej apelację wniesiono jednak do całości wyroku
(k. 248) zarzucając sprzeczność
ustaleń sądu z
zebranym materiałem
dowodowym oraz niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy. Tym samym
przepis art. 389 d.kpk w ogóle nie wchodził w rachubę, a sąd odwoławczy
poddawał kontroli cały wyrok w ramach wniesionego środka odwoławczego. W
konsekwencji zarzut czyniony
wyrokowi sądu odwoławczego, naruszenia
powyższej normy, jest oczywiście bezzasadny. To samo niestety odnieść należy
do drugiego zarzutu kasacyjnego. Sąd odwoławczy miał i ma (art. 406 § 2 d.kpk
i art. 457 § 2 kpk) obowiązek wskazania dlaczego zarzuty i wnioski apelacji
uznał za zasadne albo niezasadne a nie – jak to wynika z niniejszej skargi –
uwzględnienia argumentacji skargi apelacyjnej. Argumenty podane w apelacji w
postaci
poczynionych
tam
zarzutów
zostały
przez
sąd
odwoławczy
przeanalizowane, zarówno odnośnie oceny poszczególnych dowodów, jak i
ustaleń dokonywanych przez sąd I instancji (k. 262v- 263). Także zatem i ten
zarzut skargi kasacyjnej okazał się oczywiście bezzasadny.
Mając powyższe na uwadze orzeczono jak na wstępie.
aw
jw