Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KKN 522/97 Generato dall'IA

Supreme Court quashes appeal judgment for violating procedural law by failing to address all defense arguments.

Numero d'incarto II KKN 522/97
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the lower court's decision to uphold the first-instance verdict due to a procedural violation. The defense argued that the appellate court failed to address specific factual disputes and procedural errors regarding evidence and witness testimony. The court ruled that the appellate judgment violated the law by omitting reasoning on all defense claims, necessitating a remand for a full review.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 406 § 2 kpk z 1969 r.; An appellate court must address all defense arguments in its reasoning; failure to do so constitutes a grave procedural error requiring the judgment to be quashed and the case remanded.

Parole chiave

Generato dall'IA
procedural violation appellate reasoning omission of arguments quashing of judgment remand for retrial burden of proof counsel's appeal

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 406 § 2 kpk z 1969 r.
- art. 406 § 2 kpk z 1969 r. przez nieustosunkowanie się w uzasadnieniu
Art. 27 § 1 kk z 1969 r.
na podstawie art. 27 § 1 kk i art.
Art. 29 § 1 kk z 1969 r.
27 § 1 kk i art. 29 § 1 kk z 1969 r., warunkowo umorzył
Art. 28 § 2 pkt 3 kk z 1969 r.
na okres 2 lat próby, zaś na mocy art. 28 § 2 pkt 3 kk z 1969 r. zobowiązał go do
Art. 3 § 1 kpk z 1969 r.
szczególności art. 3 § 1, 357 i 372 § 1 pkt 1 kpk – z 1969 r.
Art. 357 kpk z 1969 r.
Art. 372 § 1 pkt 1 kpk z 1969 r.
Art. 3 § 3 kpk z 1969 r.
uzasadnienia takiego stanowiska, art. 3 § 3 kpk z 1969 r. przez rozstrzyganie
Art. 4 § 1 kpk z 1969 r.
wątpliwości na niekorzyść oskarżonego, art. 4 § 1 kpk z 1969 r. przez
Art. 334 § 1 kpk z 1969 r.
życiowego, art. 334 § 1 kpk z 1969 r. przez nieujawnienie na rozprawie
Art. 334 § 2 kpk z 1969 r.
życiowego, art. 334 § 1 kpk z 1969 r.
Art. 337 § 1 kpk z 1969 r.
odmienności wyjaśnień oskarżonego na rozprawie, art. 337 § 1 kpk z 1969 r.
Art. 436 kpk
bezprzedmiotowe dla dalszego toku postępowania kasacyjnego (art. 436 kpk w
Art. 518 kpk

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
OSNPG 1987, z. 12, poz. 147
OSNPG 1987, z. 12, poz. 147, OSNPrPr 1996, z.
OSNPrPr 1996, z. 11, poz. 11
OSNKW 1997, z. 1-2, poz. 12
11, OSNKW 1997, z. 1-2, poz. 12).

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II KKN 522/97

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 8 czerwca 2000 r.

Sąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna na rozprawie w składzie

następującym:

Przewodniczący: SSN

- Piotr Hofmański

Sędziowie: SN

- Mieczysław Młodzik

SN

- Wiesław Kozielewicz (spr.)

Protokolant: Kamila Różańska

przy udziale Prokuratora Prokuratury Krajowej Józefa Gemry

po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2000 r.

sprawy A. C.

oskarżonego z art. 147 § 1 kk z 1969 r.

z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego

od wyroku Sądu Wojewódzkiego w O.

z dnia 16 kwietnia 1997 r., sygn. II Ka […]

utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w O.

z dnia 22 stycznia 1997 r. sygn. K […]

I. uchyla zaskarżony wyrok i sprawę oskarżonego A. C.

przekazuje Sądowi Okręgowemu w O. do ponownego

rozpoznania w postępowaniu odwoławczym;

II. zarządza zwrot na rzecz oskarżonego A. C. kwotę

300 (trzystu) złotych uiszczonej opłaty od kasacji.

UZASADNIENIE

Prokurator Rejonowy w O. oskarżył A. C. o to, że w dniu 15 lutego

1996 r. na stacji PKP w O. jako maszynista pełnił w stanie nietrzeźwości

czynności zawodowe związane bezpośrednio z zapewnieniem bezpieczeństwa

ruchu pojazdów tj. o popełnienie czynu wyczerpującego dyspozycję art. 147

§ 1 kk z 1969 r.(k. 54-55).

Sąd Rejonowy w O. wyrokiem z dnia 22 stycznia 1997 r. sygn. akt

II K […] postępowanie karne wobec A. C. odnośnie zarzucanego mu czynu,

na podstawie art. 27 § 1 kk i art. 29 § 1 kk z 1969 r., warunkowo umorzył

na okres 2 lat próby, zaś na mocy art. 28 § 2 pkt 3 kk z 1969 r. zobowiązał go do

wpłacenia kwoty 500 zł na rzecz Fundacji Stowarzyszenia Pomocy Dzieciom

Chorym w O. (k. 104 – 104v).

Od tego wyroku apelację złożył obrońca oskarżonego i zarzucając:

1) naruszenie prawa materialnego, mianowicie art. 147 § 1 kk z 1969 r. – przez

błędną wykładnię tego przepisu,

2) błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę wyroku, przez

uznanie, że oskarżony popełnił czyn mu zarzucany, jak również przez

przyjęcie, że oskarżony nie był u lekarza w dniu 15 lutego 1996 r., a

zaświadczenie lekarskie z 1.III.1996 r. jest spreparowane na potrzeby

oskarżonego, że oskarżony będąc w stanie nietrzeźwości wykonywał

czynności związane bezpośrednio z zapewnieniem bezpieczeństwa w ruchu

kolejowym, że świadek J. w dniu 15 lutego 1996 r. znalazł się na jednostce

elektrycznej nie szukając Ł., a w celu podmiany oskarżonego, że oskarżony

nie szukał w tej jednostce pozostawionych tam kluczy,

3) obrazę norm prawa procesowego, która miała wpływ na treść wyroku, w

szczególności art. 3 § 1, 357 i 372 § 1 pkt 1 kpk – z 1969 r. przez oparcie

orzeczenia o winie oskarżonego tylko na dowodach obciążających z

pominięciem dowodów dla oskarżonego korzystnych bez należytego

uzasadnienia takiego stanowiska, art. 3 § 3 kpk z 1969 r. przez rozstrzyganie

wątpliwości na niekorzyść oskarżonego, art. 4 § 1 kpk z 1969 r. przez

nieuwzględnienie przy orzekaniu wskazań wiedzy i doświadczenia

życiowego, art. 334 § 1 kpk z 1969 r. przez nieujawnienie na rozprawie

wyjaśnień oskarżonego z k. 47v akt sprawy i przez nieustalenie przyczyn

odmienności wyjaśnień oskarżonego na rozprawie, art. 337 § 1 kpk z 1969 r.

przez nieujawnienie na rozprawie zeznań św. M. S. z k. 30v – 31 akt sprawy

mimo pominięcie przez tego świadka na rozprawie najbardziej istotnych

elementów wcześniejszych zeznań.

wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego

rozpoznania Sądowi Rejonowemu w O., ewentualnie zmianę

zaskarżonego

wyroku i uniewinnienie oskarżonego A. C. od dokonania zarzucanego mu czynu

(k. 112 – 117).

Sąd Wojewódzki w O. wyrokiem z dnia 16 kwietnia 1997 r. sygn. akt

II Ka […] zaskarżony wyrok utrzymał w mocy (k. 127).

W kasacji złożonej od w/w wyroku Sądu

Wojewódzkiego w O.

obrońca oskarżonego A. C. zarzucił:

rażące naruszenie norm prawa procesowego, które miało istotny wpływ na treść

wyroku a mianowicie:

- art. 406 § 2 kpk z 1969 r. przez nieustosunkowanie się w uzasadnieniu

wyroku sądu odwoławczego do zarzutów i wniosków zawartych w skardze

apelacyjnej,

- art. 157 § 1 kpk z 1969 r. przez przesłuchanie A. C. w postępowaniu

przygotowawczym w warunkach nie zapewniających swobody wypowiedzi

(w stanie upojenia alkoholowego) i art. 4 § 1 kpk z 1969 r. przez uznanie –

wbrew zasadom doświadczenia życiowego – takich wyjaśnień oskarżonego

za wiarygodne i za podstawę do ustaleń w sprawie,

- art. 3 § 1, 357 i 372 § 1 pkt 1 kpk z 1969 r. przez oparcie orzeczenia o winie

oskarżonego tylko na dowodach obciążających z pominięciem dowodów dla

oskarżonego korzystnych bez należytego uzasadnienia takiego stanowiska,

- art. 3 § 3 kpk z 1969 r. przez rozstrzygnięcie wątpliwości na niekorzyść

oskarżonego,

- art. 334 § 1 i 2 kpk z 1969 r. przez nieujawnienie na rozprawie wyjaśnień

oskarżonego z k. 47v akt sprawy, oraz przez nieustalenie przyczyn

odmienności wyjaśnień oskarżonego na rozprawie,

- art. 337 § 1 kpk z 1969 r. przez nieujawnienie na rozprawie zeznań świadka

M. S. z k. 30v – 31 akt sprawy pomimo pominięcia przez tego świadka

najbardziej istotnych elementów jego wcześniejszych zeznań.

Skarżący w konkluzji kasacji wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku

a także utrzymanego nim w mocy wyroku Sądu Rejonowego w O. i przekazanie

sprawy oskarżonego A. C. Sądowi Rejonowemu w O. do ponownego

rozpoznania (k. 141 – 143).

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Za zasadny należy uznać podniesiony w kasacji zarzut obrazy art. 406 § 2

kpk z 1969 r.

Przepis ten wskazuje, jakże niezbędne dane, określone granicami środka

odwoławczego, powinno zawierać uzasadnienie wyroku sądu odwoławczego. W

uzasadnieniu sąd odwoławczy, jako sąd głównie sprawdzający prawidłowość

orzeczenia sądu pierwszej instancji, poprzez ocenę przedstawionego przez tenże

sąd toku rozumowania i jego zgodności z materiałem dowodowym, obowiązany

jest

rozważyć

wszystkie

zarzuty

oraz

wnioski

wskazane w

środku

odwoławczym (por. OSNPG 1987, z. 12, poz. 147, OSNPrPr 1996, z. 11, poz.

11, OSNKW 1997, z. 1-2, poz. 12).

Sąd Wojewódzki w O. wydając orzeczenie o utrzymaniu w mocy

zaskarżonego wyroku Sądu Rejonowego w O. miał więc obowiązek uzasadnić

dlaczego zarzuty zawarte w apelacji obrońcy oskarżonego uznał za niesłuszne,

przy czym powinien był przedstawić w sporządzonym uzasadnieniu swój tok

rozumowania.

Tymczasem tenże Sąd nieustosunkował się w uzasadnieniu do wszystkich

zarzutów apelacyjnych, co trafnie wskazał w kasacji obrońca oskarżonego.

Z

treści

niezwykle

lakonicznego

uzasadnienia

wyroku

Sądu

Wojewódzkiego w O. nie wynika aby tenże Sąd, w sposób zgodny z prawem

procesowym, odniósł się do zarzutu opisanego pod pkt 2 apelacji. Brak jest też

jakiegokolwiek odniesienia się do zarzutów z pkt 3 tejże apelacji.

Skoro

zatem

uzasadnienie

zaskarżonego

kasacją

wyroku

Sądu

Wojewódzkiego w O. obraża przepis art. 406 § 2 kpk z 1969 r. (jego

odpowiednikiem jest aktualnie art. 457 § 2 kpk), a uchybienie to w realiach

sprawy musi być zakwalifikowane jako rażące naruszenie prawa procesowego

mogące mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, gdyż tak

sporządzone uzasadnienie nie pozwala na stanowcze stwierdzenie, iż Sąd

Wojewódzki w O. w sposób rzetelny („pełny”) rozpoznał wniesioną apelację,

zaskarżony kasacją wyrok należało uchylić i sprawę oskarżonego A. C.

przekazać

Sądowi

Okręgowemu

w postępowaniu odwoławczym.

w

O. do

ponownego

rozpoznania

Sąd Najwyższy ograniczył rozpoznanie kasacji tylko do wyżej

omówionego zarzutu, albowiem rozpoznanie sprawy w tym zakresie było

wystarczające do wydania orzeczenia kasacyjnego, zaś ustosunkowanie się do

pozostałych zarzutów z kasacji jest z uwagi na treść rozstrzygnięcia,

bezprzedmiotowe dla dalszego toku postępowania kasacyjnego (art. 436 kpk w

zw. z art. 518 kpk).

Kierując się przedstawionymi motywami Sąd Najwyższy orzekł jak w

wyroku.

Przewodniczący SSN: (Piotr Hofmański)

Sędziowie SN: (Mieczysław Młodzik)

(Wiesław Kozielewicz)

aw

f/jw