Supreme Court quashes appeal judgment for violating procedural law by failing to address all defense arguments.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court quashed the lower court's decision to uphold the first-instance verdict due to a procedural violation. The defense argued that the appellate court failed to address specific factual disputes and procedural errors regarding evidence and witness testimony. The court ruled that the appellate judgment violated the law by omitting reasoning on all defense claims, necessitating a remand for a full review.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 406 § 2 kpk z 1969 r.; An appellate court must address all defense arguments in its reasoning; failure to do so constitutes a grave procedural error requiring the judgment to be quashed and the case remanded.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II KKN 522/97
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 8 czerwca 2000 r.
Sąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna na rozprawie w składzie
następującym:
Przewodniczący: SSN
- Piotr Hofmański
Sędziowie: SN
- Mieczysław Młodzik
SN
- Wiesław Kozielewicz (spr.)
Protokolant: Kamila Różańska
przy udziale Prokuratora Prokuratury Krajowej Józefa Gemry
po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2000 r.
sprawy A. C.
oskarżonego z art. 147 § 1 kk z 1969 r.
z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Wojewódzkiego w O.
z dnia 16 kwietnia 1997 r., sygn. II Ka […]
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w O.
z dnia 22 stycznia 1997 r. sygn. K […]
I. uchyla zaskarżony wyrok i sprawę oskarżonego A. C.
przekazuje Sądowi Okręgowemu w O. do ponownego
rozpoznania w postępowaniu odwoławczym;
II. zarządza zwrot na rzecz oskarżonego A. C. kwotę
300 (trzystu) złotych uiszczonej opłaty od kasacji.
UZASADNIENIE
Prokurator Rejonowy w O. oskarżył A. C. o to, że w dniu 15 lutego
1996 r. na stacji PKP w O. jako maszynista pełnił w stanie nietrzeźwości
czynności zawodowe związane bezpośrednio z zapewnieniem bezpieczeństwa
ruchu pojazdów tj. o popełnienie czynu wyczerpującego dyspozycję art. 147
§ 1 kk z 1969 r.(k. 54-55).
Sąd Rejonowy w O. wyrokiem z dnia 22 stycznia 1997 r. sygn. akt
II K […] postępowanie karne wobec A. C. odnośnie zarzucanego mu czynu,
na podstawie art. 27 § 1 kk i art. 29 § 1 kk z 1969 r., warunkowo umorzył
na okres 2 lat próby, zaś na mocy art. 28 § 2 pkt 3 kk z 1969 r. zobowiązał go do
wpłacenia kwoty 500 zł na rzecz Fundacji Stowarzyszenia Pomocy Dzieciom
Chorym w O. (k. 104 – 104v).
Od tego wyroku apelację złożył obrońca oskarżonego i zarzucając:
1) naruszenie prawa materialnego, mianowicie art. 147 § 1 kk z 1969 r. – przez
błędną wykładnię tego przepisu,
2) błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę wyroku, przez
uznanie, że oskarżony popełnił czyn mu zarzucany, jak również przez
przyjęcie, że oskarżony nie był u lekarza w dniu 15 lutego 1996 r., a
zaświadczenie lekarskie z 1.III.1996 r. jest spreparowane na potrzeby
oskarżonego, że oskarżony będąc w stanie nietrzeźwości wykonywał
czynności związane bezpośrednio z zapewnieniem bezpieczeństwa w ruchu
kolejowym, że świadek J. w dniu 15 lutego 1996 r. znalazł się na jednostce
elektrycznej nie szukając Ł., a w celu podmiany oskarżonego, że oskarżony
nie szukał w tej jednostce pozostawionych tam kluczy,
3) obrazę norm prawa procesowego, która miała wpływ na treść wyroku, w
szczególności art. 3 § 1, 357 i 372 § 1 pkt 1 kpk – z 1969 r. przez oparcie
orzeczenia o winie oskarżonego tylko na dowodach obciążających z
pominięciem dowodów dla oskarżonego korzystnych bez należytego
uzasadnienia takiego stanowiska, art. 3 § 3 kpk z 1969 r. przez rozstrzyganie
wątpliwości na niekorzyść oskarżonego, art. 4 § 1 kpk z 1969 r. przez
nieuwzględnienie przy orzekaniu wskazań wiedzy i doświadczenia
życiowego, art. 334 § 1 kpk z 1969 r. przez nieujawnienie na rozprawie
wyjaśnień oskarżonego z k. 47v akt sprawy i przez nieustalenie przyczyn
odmienności wyjaśnień oskarżonego na rozprawie, art. 337 § 1 kpk z 1969 r.
przez nieujawnienie na rozprawie zeznań św. M. S. z k. 30v – 31 akt sprawy
mimo pominięcie przez tego świadka na rozprawie najbardziej istotnych
elementów wcześniejszych zeznań.
wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego
rozpoznania Sądowi Rejonowemu w O., ewentualnie zmianę
zaskarżonego
wyroku i uniewinnienie oskarżonego A. C. od dokonania zarzucanego mu czynu
(k. 112 – 117).
Sąd Wojewódzki w O. wyrokiem z dnia 16 kwietnia 1997 r. sygn. akt
II Ka […] zaskarżony wyrok utrzymał w mocy (k. 127).
W kasacji złożonej od w/w wyroku Sądu
Wojewódzkiego w O.
obrońca oskarżonego A. C. zarzucił:
rażące naruszenie norm prawa procesowego, które miało istotny wpływ na treść
wyroku a mianowicie:
- art. 406 § 2 kpk z 1969 r. przez nieustosunkowanie się w uzasadnieniu
wyroku sądu odwoławczego do zarzutów i wniosków zawartych w skardze
apelacyjnej,
- art. 157 § 1 kpk z 1969 r. przez przesłuchanie A. C. w postępowaniu
przygotowawczym w warunkach nie zapewniających swobody wypowiedzi
(w stanie upojenia alkoholowego) i art. 4 § 1 kpk z 1969 r. przez uznanie –
wbrew zasadom doświadczenia życiowego – takich wyjaśnień oskarżonego
za wiarygodne i za podstawę do ustaleń w sprawie,
- art. 3 § 1, 357 i 372 § 1 pkt 1 kpk z 1969 r. przez oparcie orzeczenia o winie
oskarżonego tylko na dowodach obciążających z pominięciem dowodów dla
oskarżonego korzystnych bez należytego uzasadnienia takiego stanowiska,
- art. 3 § 3 kpk z 1969 r. przez rozstrzygnięcie wątpliwości na niekorzyść
oskarżonego,
- art. 334 § 1 i 2 kpk z 1969 r. przez nieujawnienie na rozprawie wyjaśnień
oskarżonego z k. 47v akt sprawy, oraz przez nieustalenie przyczyn
odmienności wyjaśnień oskarżonego na rozprawie,
- art. 337 § 1 kpk z 1969 r. przez nieujawnienie na rozprawie zeznań świadka
M. S. z k. 30v – 31 akt sprawy pomimo pominięcia przez tego świadka
najbardziej istotnych elementów jego wcześniejszych zeznań.
Skarżący w konkluzji kasacji wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku
a także utrzymanego nim w mocy wyroku Sądu Rejonowego w O. i przekazanie
sprawy oskarżonego A. C. Sądowi Rejonowemu w O. do ponownego
rozpoznania (k. 141 – 143).
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Za zasadny należy uznać podniesiony w kasacji zarzut obrazy art. 406 § 2
kpk z 1969 r.
Przepis ten wskazuje, jakże niezbędne dane, określone granicami środka
odwoławczego, powinno zawierać uzasadnienie wyroku sądu odwoławczego. W
uzasadnieniu sąd odwoławczy, jako sąd głównie sprawdzający prawidłowość
orzeczenia sądu pierwszej instancji, poprzez ocenę przedstawionego przez tenże
sąd toku rozumowania i jego zgodności z materiałem dowodowym, obowiązany
jest
rozważyć
wszystkie
zarzuty
oraz
wnioski
wskazane w
środku
odwoławczym (por. OSNPG 1987, z. 12, poz. 147, OSNPrPr 1996, z. 11, poz.
11, OSNKW 1997, z. 1-2, poz. 12).
Sąd Wojewódzki w O. wydając orzeczenie o utrzymaniu w mocy
zaskarżonego wyroku Sądu Rejonowego w O. miał więc obowiązek uzasadnić
dlaczego zarzuty zawarte w apelacji obrońcy oskarżonego uznał za niesłuszne,
przy czym powinien był przedstawić w sporządzonym uzasadnieniu swój tok
rozumowania.
Tymczasem tenże Sąd nieustosunkował się w uzasadnieniu do wszystkich
zarzutów apelacyjnych, co trafnie wskazał w kasacji obrońca oskarżonego.
Z
treści
niezwykle
lakonicznego
uzasadnienia
wyroku
Sądu
Wojewódzkiego w O. nie wynika aby tenże Sąd, w sposób zgodny z prawem
procesowym, odniósł się do zarzutu opisanego pod pkt 2 apelacji. Brak jest też
jakiegokolwiek odniesienia się do zarzutów z pkt 3 tejże apelacji.
Skoro
zatem
uzasadnienie
zaskarżonego
kasacją
wyroku
Sądu
Wojewódzkiego w O. obraża przepis art. 406 § 2 kpk z 1969 r. (jego
odpowiednikiem jest aktualnie art. 457 § 2 kpk), a uchybienie to w realiach
sprawy musi być zakwalifikowane jako rażące naruszenie prawa procesowego
mogące mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, gdyż tak
sporządzone uzasadnienie nie pozwala na stanowcze stwierdzenie, iż Sąd
Wojewódzki w O. w sposób rzetelny („pełny”) rozpoznał wniesioną apelację,
zaskarżony kasacją wyrok należało uchylić i sprawę oskarżonego A. C.
przekazać
Sądowi
Okręgowemu
w postępowaniu odwoławczym.
w
O. do
ponownego
rozpoznania
Sąd Najwyższy ograniczył rozpoznanie kasacji tylko do wyżej
omówionego zarzutu, albowiem rozpoznanie sprawy w tym zakresie było
wystarczające do wydania orzeczenia kasacyjnego, zaś ustosunkowanie się do
pozostałych zarzutów z kasacji jest z uwagi na treść rozstrzygnięcia,
bezprzedmiotowe dla dalszego toku postępowania kasacyjnego (art. 436 kpk w
zw. z art. 518 kpk).
Kierując się przedstawionymi motywami Sąd Najwyższy orzekł jak w
wyroku.
Przewodniczący SSN: (Piotr Hofmański)
Sędziowie SN: (Mieczysław Młodzik)
(Wiesław Kozielewicz)
aw
f/jw