Supreme Court quashes criminal verdict for improper panel composition and excessive fine exceeding statutory limits.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court quashed the lower court's final judgment against four defendants for violating the law. The court found the trial panel improperly composed, lacking the required two lay judges as mandated by statute, and noted the defendant P. K. received a fine of 400 daily units, which exceeded the legal maximum of 360. Consequently, the verdict was annulled and the case remanded for retrial.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 28 § 1 k.p.k.; Art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.; Art. 33 § 1 k.k.; Art. 387 § 2 k.p.k. - A criminal trial conducted by a panel not composed according to statutory requirements constitutes a ground for annulment, and a fine imposed beyond the statutory maximum renders the judgment void.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II KKN 484/2000
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 21 marca 2001 r.
Sąd Najwyższy - Izba Karna na rozprawie w składzie następującym:
Przewodniczący: SSN – Tomasz Grzegorczyk
Sędziowie:
SN – Halina Gordon - Krakowska
SN – Wiesław Maciak (spraw.)
Protokolant – Teresa Jarosławska
przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej – Krzysztofa Parchimowicza
po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2001 r.
sprawy P. K., K. W., A. K. i M. C.
oskarżonych z art. 222 § 1 kk i art. 226 § 1 kk
z powodu kasacji na korzyść, wniesionej przez Prokuratora Generalnego,
sygn. DSN IV (…)
od prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Ł.
z dnia 26 lipca 2000 r., sygn. VII K (…)
uchyla zaskarżony wyrok i sprawę P. K., K. W., A. K. i M. C.
przekazuje do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Ł.
UZASADNIENIE
Prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Ł. z dnia 26 lipca 2000 r.,
sygn. VII K (…), P. K., K. W., A. K. i M. C. uznani zostali winnymi
popełnienia przestępstwa z art. 222 § 1 kk, polegającego na naruszeniu
nietykalności cielesnej funkcjonariuszy Policji – A. N. i M. F. w związku z
pełnieniem przez nich obowiązków służbowych, za który to czyn P. K. skazany
został na karę grzywny w wysokości 400 stawek dziennych, przy wartości
jednej stawki dziennej w wysokości 10 zł, zaś pozostali współoskarżeni na kary
po 300 stawek dziennych o tej samej wartości. Ponadto K. W., A. K. i M. C.
uznani zostali winnymi popełnienia czynów z art. 226 § 1 kk, polegających na
znieważeniu słowami obelżywymi funkcjonariuszy Policji A. N. i M. F. i
ukarani za to karą grzywny po 300 stawek dziennych, o wartości stawki
dziennej 10 zł, każdy z nich. W stosunku do K. W., A. K. i M. C. Sąd Rejonowy
w Ł. orzekł kary łączne grzywny w wysokości po 500 stawek dziennych,
ustalając wartość jednej stawki dziennej na kwotę 10 zł.
Kasację od tego wyroku w trybie art. 521 kpk wniósł Prokurator
Generalny.
Zarzucając temu orzeczeniu „stanowiące bezwzględną przyczynę
odwoławczą wymienioną w art. 439 § 1 pkt 2 kpk, naruszenie prawa
procesowego – art. 28 § 1 kpk – polegające na rozpoznaniu sprawy przez Sąd
nienależycie obsadzony” wniósł „o uchylenie zaskarżonego wyroku i
przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Ł. do ponownego rozpoznania”.
W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Kasacja Prokuratora Generalnego jest w pełni zasadna.
Z danych zawartych w aktach przedmiotowej sprawy wynika, że
dochodzenie w tej sprawie trwało ponad dwa miesiące, bo w okresie od 11
stycznia 2000 r. (k. 64) do 30 marca 2000 r. (k. 112), a więc zgodnie z art. 474 §
2 kpk, sprawa ta winna być rozpoznana przed Sądem na zasadach ogólnych i w
składzie przewidzianym w art. 28 § 1 kpk, tj. jednego sędziego i dwóch
ławników (vide: Uchwała SN z 15 kwietnia 1999 r., sygn. I KZP 11/99 –
OSNKW z 1999 r., z. 5-6, poz. 28).
Taką też decyzję podjęto w zarządzeniu o wyznaczeniu rozprawy głównej
na dzień 16 czerwca 2000 r.(k. 168) i rozprawa toczyła się z udziałem ławników
(k. 191-192). Po jej odroczeniu – w dniu 25 lipca 2000 r. – poprowadzono ją już
jednak w składzie jednoosobowym, tj. jednego sędziego i w takim składzie
wydano też wymienione wyżej orzeczenie (k. 204 w zw. z k. 212 i 214).
Tego rodzaju procedowanie, stanowiące jedną z bezwzględnych przyczyn
odwoławczych, jest rażącym naruszeniem art. 439 § 1 pkt 2 kpk i powoduje
uchylenie zaskarżonego orzeczenia.
Niezależnie od powyższego, w omawianej sprawie Sąd Rejonowy w Ł.
dopuścił się też obrazy art. 387 § 2 kpk polegającej na tym, że przychylił się do
wniosków oskarżonych złożonych w trybie art. 387 § 1 kpk bez wyrażenia na to
zgody przez pokrzywdzonych (k. 204) oraz w sposób rażący naruszył też prawo
materialne, orzekając wobec oskarżonego P. K. karę grzywny z przekroczeniem
ustawowych granic zakreślonych w art. 33 § 1 kk w wysokości 400 stawek
dziennych, podczas gdy wymieniony przepis stanowi, iż wymierza się ją w
granicach od 10 stawek dziennych do 360 stawek dziennych.
Z przytoczonych powodów Sąd Najwyższy uwzględniając kasację
Prokuratora Generalnego zaskarżony wyrok uchylił i sprawę P. K., K. W., A. K.
i M. C. przekazał do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Ł.