Supreme Court acquits defendant for political joke in cell not constituting insult to President under 1932 Criminal Code.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland overturned a lower court conviction for insulting the President, ruling that the defendant's remark in a prison cell was merely a political joke. The prosecution argued the statement violated the 1932 Criminal Code, but the court found it lacked the necessary elements of insult or defamation. Consequently, the defendant was acquitted, establishing that not all disrespectful remarks constitute a crime.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 125 § 2 k.k. z 1932 r.; Art. 255 k.k. z 1932 r.; Art. 256 k.k. z 1932 r.: A political joke made in a closed prison cell does not constitute an insult to the President's honor or dignity under the 1932 Criminal Code.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II KKN 450/2000
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 3 kwietnia 2001 r.
Sąd Najwyższy w Warszawie Izba Karna na rozprawie w składzie
następującym :
Przewodniczący: SSN Halina Gordon – Krakowska
Sędziowie : SN - Elżbieta Sadzik (spraw.)
SN - Marek Sokołowski
Protokolant - Teresa Jarosławska
przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej - Józefa Gemry
po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2001 r.
sprawy M. O.
skazanego z art.125§2 k.k. z 1932 r.
z powodu kasacji wniesionej przez Rzecznika Praw Obywatelskich
od wyroku Sądu Apelacyjnego w W. z dnia 9 sierpnia 1949 r.,
zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w P. na sesji wyjazdowej w R. z dnia 25
kwietnia 1949 r., sygn. K…./49
uchyla zaskarżony wyrok oraz zmieniony nim wyrok Sądu Okręgowego
w P. na sesji wyjazdowej w R. z dnia 25 kwietnia 1949 r.
i uniewinnia M. O. od popełnienia przypisanego
mu czynu, a kosztami postępowania w sprawie obciąża Skarb Państwa.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w P. na sesji
Wyrokiem z dnia 25 kwietnia 1949 r.
wyjazdowej w R. uznał M. O. za winnego popełnienia przestępstwa określonego
w art.125§2 k.k. z 1932 r. i skazał go na karę 7 miesięcy więzienia.
Sąd Apelacyjny w W. z siedzibą w Ł. wyrokiem z dnia
9 sierpnia 1949 r. ( sygn. akt nie ustalono) zmienił zaskarżony wyrok
podwyższając wymierzoną przez Sąd I instancji karę do 1 roku i 3 miesięcy
więzienia.
Kasację od tego wyroku wniósł Rzecznik Praw Obywatelskich
zaskarżając go w całości.
Orzeczeniu temu zarzucił rażące naruszenie prawa materialnego, a
mianowicie art. 125§2 k.k. z 1932 r., polegające na uznaniu M. O. za winnego
przypisanego mu czynu, mimo braku w jego działaniu znamion przestępstwa
określonego w tym przepisie.
W związku z powyższym wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia oraz
zmienionego nim wyroku Sądu Okręgowego w P. i uniewinnienie M.O. od
popełnienia przypisanego mu przestępstwa.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Kasacja Rzecznika Praw Obywatelskich jest zasadna.
Trafnie w uzasadnieniu kasacji wywodzi się, iż inkrymimowana
wypowiedź
oskarżonego,
skwalifikowana
zaskarżonym
wyrokiem
jako
przestępstwo, stanowi w istocie rzeczy dowcip o charakterze politycznym
związany z osoba ówczesnego Prezydenta
Rzeczypospolitej Polskiej,
opowiedziany w zamkniętej celi aresztu milicyjnego.
Warunkiem odpowiedzialności sprawcy za czyn z art. 125§2 k.k. z
1932 r. było uwłaczanie czci lub powadze Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej,
w której to definicji – zgodnie z ówczesną doktryną i orzecznictwem mieściły
się zarówno stany faktycznej zniewagi z art. 255 i 256 k.k. z 1932 r., jak też i
takie zachowanie w postaci aktów lekceważenia, czy nawet nieprzyzwoitego
zachowania, które poza granice tego pojęcia wykraczały.
Wypowiedź oskarżonego nie stanowiła pomówienia osoby Prezydenta
z art. 255 k.k. z 1932 r., nie polegała na obrazie jego godności osobistej
określonej w art. 256 k.k. z 1932 r., nie można też uznać by, zważywszy na jej
niepubliczny
charakter,
stanowiła
akt
lekceważenia,
czy
takiego
nieprzyzwoitego zachowania, które wyczerpywałoby znamiona uwłaczania czci
i powadze Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w sposób inny niż
zniesławienie lub obraza, a zatem nie nosiła znamion przypisanego M. O.
przestępstwa.
Z
tych
powodów
uwzględniając
kasację
Rzecznika
Praw
Obywatelskich, Sąd Najwyższy uchylił na podstawie art. 537§1 i 2 k.p.k.
zaskarżony wyrok oraz zmieniony nim wyrok Sądu Rejonowego i M. O.
uniewinnił od przypisanego mu czynu.
Orzeczenie o kosztach sądowych postępowania w sprawie oparto o
przepis art. 632 pkt. 2 k.p.k.