Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KKN 38/01 Generato dall'IA

Supreme Court quashes joint sentence due to insufficient facts on prior convictions causing excessive combined penalty.

Numero d'incarto II KKN 38/01
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court partially allowed the General Prosecutor's cassation appeal against a joint sentence exceeding the statutory limit. The lower court incorrectly used first-instance sentencing data instead of the mitigated second-instance rulings for specific prior convictions. Consequently, the court quashed the joint sentence portion and remanded the case for retrial.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 86 § 1 KK; Art. 7, 167, 410 KPK: A joint sentence is void if the combined penalty exceeds the statutory limit due to the lower court's failure to verify the final sentencing outcomes of prior convictions.

Parole chiave

Generato dall'IA
joint sentence excessive penalty prior convictions cassation appeal remand for retrial statutory limit procedural error

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 86 § 1 KK
wolności stanowi rażące naruszenie art. 86 § 1 KK albowiem oznacza
Art. 7 KPK
rażące naruszenie przepisów art. 7, 167 i 410 KPK polegające na
Art. 167 KPK
Art. 410 KPK

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Wyrok z dnia 11 maja 2001 r.

II KKN 38/01

Sąd Najwyższy - Izba Karna na rozprawie w składzie następującym:

Przewodniczący: Prezes SN Lech Paprzycki.

Sędziowie SN: Andrzej Deptuła (spraw.), Józef Szewczyk.

Protokolant: Anna Błachnio

przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Aleksandra

Herzoga.

po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2001 r.

sprawy P. K.

w przedmiocie wyroku łącznego

z powodu kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść

skazanego od wyroku Sądu Rejonowego w I.

z dnia 13 września 2001 r., sygn. II K (…)

uchyla wyrok w zaskarżonej części (pkt I wyroku łącznego) i w tym

zakresie przekazuje sprawę Sądowi Rejonowemu w I. do ponownego

rozpoznania.

Uzasadnienie

I. P. K. został skazany m.in. prawomocnymi wyrokami Sądu Rejonowego.

a/ z dnia 18 sierpnia 1997 r. za przestępstwa z art. 210 § 11 KK69 r.

oraz z art. 211 KK69 popełnione w dniu 2 stycznia 1997 r. na karę łączną

3 lat pozbawienia wolności, który to wyrok zmieniony został wyrokiem

Sądu Okręgowego z dnia 15 stycznia 1998 r. przez złagodzenie kary

łącznej do 2 lat pozbawienia wolności i warunkowe zawieszenie jej

wykonania na okres 4 lat,

b/ z dnia 29 października 1997 r., za przestępstwo z art. 11 § 1 w zw. z

art. 208 KK69 popełnione w dniu 12 maja na karę 1 roku pozbawienia

wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat.

Postanowieniem z dnia 22 grudnia 1999 r. Sąd Rejonowy zarządził

wykonanie orzeczonych kar, a wobec wniosku P. K. o wydanie wyroku

łącznego Sąd ten wyrokiem łącznym z dnia 13 września 2000 r. orzekł w

miejsce w/w kar łączną karę 3 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności.

Wyrok łączny uprawomocnił się w pierwszej instancji.

II. Prokurator Generalny wnosząc kasację na korzyść skazanego

zarzucił:

rażące naruszenie przepisów art. 7, 167 i 410 KPK polegające na

niedostatecznym wyjaśnieniu okoliczności związanych z uprzednią

karalnością

oskarżonego,

a

w

szczególności

na

zaniechaniu

przeprowadzenia dowodu z akt sprawy karnej Sądu Rejonowego, co

doprowadziło do bezzasadnego przyjęcia wysokości prawomocnie

orzeczonej w tej sprawie kary pozbawienia wolności P. K., a w

konsekwencji do wymierzenia mu kary łącznej pozbawienia wolności w

wysokości przekraczającej sumę kar orzeczonych za zbiegające się

przestępstwa.

III. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Ocenę zasadności kasacji należy poprzedzić dwoma uwagami.

Po pierwsze: w części tytułowej skargi kasacyjnej uczyniony został zapis

mówiący że kasacja skierowana jest „przeciwko” wyrokowi łącznemu, co

należałoby

odczytywać,

że

zaskarżeniem

objęte

są

wszystkie

rozstrzygnięcia w nim zawarte. Tymczasem jasne jest, bo wskazuje na to

w sposób najzupełniej jednoznaczny uzasadnienie kasacji, iż zarzut

kasacyjny skierowany jest jedynie do tej części wyroku łącznego która

dotyczy skazań P. K. w sprawach (...), (...), zaś poza obszarem

zaskarżenia kasacyjnego pozostaje tenże wyrok łączny obejmujący

skazania w dwóch dalszych sprawach tj. w sprawach sygn. (...) i (...).

Stwierdzić zatem trzeba, że w tytułowej części kasacji zakres

zaskarżenia nie został określony w sposób poprawny.

Po drugie - poważnym mankamentem kasacji był też brak wyraźnie

sprecyzowanego wniosku kasacyjnego.

Sąd Najwyższy opierając się na wywodach zamieszczonych w

uzasadnieniu kasacji przyjął, że kasacja zmierzała do wydania

orzeczenia o uchyleniu wyroku łącznego w części do której adresowany

był zarzut kasacyjny (tak kwestię tę ujmował Prokurator Prokuratury

Krajowej uczestniczący w rozprawie kasacyjnej), i przy takim rozumieniu

skargi stwierdza, że kasacja jest zasadna i podlega uwzględnieniu.

Jasno bowiem widać, że orzeczenie kary łącznej, obejmującej skazania

P. K. w sprawach: (...) i (...), na poziomie 3 lat i 8 miesięcy pozbawienia

wolności stanowi rażące naruszenie art. 86 § 1 KK albowiem oznacza

orzeczenie kary przekraczającej sumę kar podlegających łączeniu.

Nie trudno też dociec z jakich przyczyn doszło do obrazy w/w przepisu.

Otóż materiałem źródłowym na jakim opierał się Sąd Rejonowy w I. były

odpisy wyroków w w/w sprawach, przy czym gdy chodzi o wyrok w

sprawie (...) był to odpis wyroku pierwszoinstancyjnego.

Sąd Rejonowy nie sięgał i nie przeprowadził dowodu z akt tej sprawy i

tym samym nie dostrzegł, że Sąd Okręgowy, w postępowaniu

odwoławczym złagodził i to w sposób istotny karę orzeczoną wobec P. K.

Materiałem wyjściowym dla kary łącznej, mogącej być orzeczoną w

wyroku łącznym, były zupełnie inne kary jednostkowe niż te, które przyjął

Sąd Rejonowy.

Konsekwencje wadliwego sposobu procedowania przez Sąd Rejonowy

są oczywiste i sprowadzające się do konieczności uchylenia wyroku

łącznego

w

zaskarżonej

części

i

przekazania

sprawy

Sądowi

Rejonowemu do ponownego rozpoznania.