Supreme Court quashes joint sentence due to insufficient facts on prior convictions causing excessive combined penalty.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court partially allowed the General Prosecutor's cassation appeal against a joint sentence exceeding the statutory limit. The lower court incorrectly used first-instance sentencing data instead of the mitigated second-instance rulings for specific prior convictions. Consequently, the court quashed the joint sentence portion and remanded the case for retrial.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 86 § 1 KK; Art. 7, 167, 410 KPK: A joint sentence is void if the combined penalty exceeds the statutory limit due to the lower court's failure to verify the final sentencing outcomes of prior convictions.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Wyrok z dnia 11 maja 2001 r.
II KKN 38/01
Sąd Najwyższy - Izba Karna na rozprawie w składzie następującym:
Przewodniczący: Prezes SN Lech Paprzycki.
Sędziowie SN: Andrzej Deptuła (spraw.), Józef Szewczyk.
Protokolant: Anna Błachnio
przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Aleksandra
Herzoga.
po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2001 r.
sprawy P. K.
w przedmiocie wyroku łącznego
z powodu kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść
skazanego od wyroku Sądu Rejonowego w I.
z dnia 13 września 2001 r., sygn. II K (…)
uchyla wyrok w zaskarżonej części (pkt I wyroku łącznego) i w tym
zakresie przekazuje sprawę Sądowi Rejonowemu w I. do ponownego
rozpoznania.
Uzasadnienie
I. P. K. został skazany m.in. prawomocnymi wyrokami Sądu Rejonowego.
a/ z dnia 18 sierpnia 1997 r. za przestępstwa z art. 210 § 11 KK69 r.
oraz z art. 211 KK69 popełnione w dniu 2 stycznia 1997 r. na karę łączną
3 lat pozbawienia wolności, który to wyrok zmieniony został wyrokiem
Sądu Okręgowego z dnia 15 stycznia 1998 r. przez złagodzenie kary
łącznej do 2 lat pozbawienia wolności i warunkowe zawieszenie jej
wykonania na okres 4 lat,
b/ z dnia 29 października 1997 r., za przestępstwo z art. 11 § 1 w zw. z
art. 208 KK69 popełnione w dniu 12 maja na karę 1 roku pozbawienia
wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat.
Postanowieniem z dnia 22 grudnia 1999 r. Sąd Rejonowy zarządził
wykonanie orzeczonych kar, a wobec wniosku P. K. o wydanie wyroku
łącznego Sąd ten wyrokiem łącznym z dnia 13 września 2000 r. orzekł w
miejsce w/w kar łączną karę 3 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności.
Wyrok łączny uprawomocnił się w pierwszej instancji.
II. Prokurator Generalny wnosząc kasację na korzyść skazanego
zarzucił:
rażące naruszenie przepisów art. 7, 167 i 410 KPK polegające na
niedostatecznym wyjaśnieniu okoliczności związanych z uprzednią
karalnością
oskarżonego,
a
w
szczególności
na
zaniechaniu
przeprowadzenia dowodu z akt sprawy karnej Sądu Rejonowego, co
doprowadziło do bezzasadnego przyjęcia wysokości prawomocnie
orzeczonej w tej sprawie kary pozbawienia wolności P. K., a w
konsekwencji do wymierzenia mu kary łącznej pozbawienia wolności w
wysokości przekraczającej sumę kar orzeczonych za zbiegające się
przestępstwa.
III. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Ocenę zasadności kasacji należy poprzedzić dwoma uwagami.
Po pierwsze: w części tytułowej skargi kasacyjnej uczyniony został zapis
mówiący że kasacja skierowana jest „przeciwko” wyrokowi łącznemu, co
należałoby
odczytywać,
że
zaskarżeniem
objęte
są
wszystkie
rozstrzygnięcia w nim zawarte. Tymczasem jasne jest, bo wskazuje na to
w sposób najzupełniej jednoznaczny uzasadnienie kasacji, iż zarzut
kasacyjny skierowany jest jedynie do tej części wyroku łącznego która
dotyczy skazań P. K. w sprawach (...), (...), zaś poza obszarem
zaskarżenia kasacyjnego pozostaje tenże wyrok łączny obejmujący
skazania w dwóch dalszych sprawach tj. w sprawach sygn. (...) i (...).
Stwierdzić zatem trzeba, że w tytułowej części kasacji zakres
zaskarżenia nie został określony w sposób poprawny.
Po drugie - poważnym mankamentem kasacji był też brak wyraźnie
sprecyzowanego wniosku kasacyjnego.
Sąd Najwyższy opierając się na wywodach zamieszczonych w
uzasadnieniu kasacji przyjął, że kasacja zmierzała do wydania
orzeczenia o uchyleniu wyroku łącznego w części do której adresowany
był zarzut kasacyjny (tak kwestię tę ujmował Prokurator Prokuratury
Krajowej uczestniczący w rozprawie kasacyjnej), i przy takim rozumieniu
skargi stwierdza, że kasacja jest zasadna i podlega uwzględnieniu.
Jasno bowiem widać, że orzeczenie kary łącznej, obejmującej skazania
P. K. w sprawach: (...) i (...), na poziomie 3 lat i 8 miesięcy pozbawienia
wolności stanowi rażące naruszenie art. 86 § 1 KK albowiem oznacza
orzeczenie kary przekraczającej sumę kar podlegających łączeniu.
Nie trudno też dociec z jakich przyczyn doszło do obrazy w/w przepisu.
Otóż materiałem źródłowym na jakim opierał się Sąd Rejonowy w I. były
odpisy wyroków w w/w sprawach, przy czym gdy chodzi o wyrok w
sprawie (...) był to odpis wyroku pierwszoinstancyjnego.
Sąd Rejonowy nie sięgał i nie przeprowadził dowodu z akt tej sprawy i
tym samym nie dostrzegł, że Sąd Okręgowy, w postępowaniu
odwoławczym złagodził i to w sposób istotny karę orzeczoną wobec P. K.
Materiałem wyjściowym dla kary łącznej, mogącej być orzeczoną w
wyroku łącznym, były zupełnie inne kary jednostkowe niż te, które przyjął
Sąd Rejonowy.
Konsekwencje wadliwego sposobu procedowania przez Sąd Rejonowy
są oczywiste i sprowadzające się do konieczności uchylenia wyroku
łącznego
w
zaskarżonej
części
i
przekazania
sprawy
Sądowi
Rejonowemu do ponownego rozpoznania.