Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KKN 325/01 Generato dall'IA

Supreme Court quashes lower court verdict for violating defendant's right to defense by holding trial without evidence.

Numero d'incarto II KKN 325/01
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the Regional Court's appeal verdict, which had upheld a conviction for a qualified misdemeanor. The Public Defender argued that the lower court violated procedural rights by failing to conduct any evidentiary hearing or question witnesses during the appeal proceedings. The Court ruled that the lower court's decision was based solely on statements made before the Collegium, which constituted a grave violation of the defendant's right to defense under the law in force at the time.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 512 § 4 k.p.w.; Art. 6 k.p.w.: A violation of the right to defense by holding an appeal hearing without conducting any evidentiary proceedings constitutes a grave procedural error requiring the quashing of the verdict.

Parole chiave

Generato dall'IA
right to defense evidentiary hearing qualified misdemeanor procedural violation quashing of verdict appeal proceedings witness examination

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 512 § 4 k.p.w.
117 § 2 kpk oraz art. 512 § 4 kpk, polegającego na
Art. 6 k.p.w.
treść orzeczenia, naruszenia prawa procesowego w postaci art. 6 kpk, art.
Art. 392 k.p.w.
Art. 510 k.p.w.
392 w zw. z art. 510 i art. 458 kpk (por. m.in. wyrok Sądu Najwyższego z dnia
Art. 458 k.p.w.
392 w zw. z art. 510 i art. 458 kpk (por. m.in. wyrok Sądu Najwyższego z dnia

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
V KKN 401/99
20 października 1999 r., V KKN 401/99, OSNKW 1999, z.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II KKN 325/01

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 14 grudnia 2001 r.

Sąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna na posiedzeniu w składzie

następującym:

SSN

Przewodniczący: SSN

Marek Sokołowski

Sędziowie: SSN

Ewa Gaberle

Dorota Rysińska (spr.)

po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2001 r., w trybie art. 535 § 3 kpk

sprawy L. B.

oskarżonego z art. 86 § 1 kw

z powodu kasacji, wniesionej przez Rzecznika Praw Obywatelskich

od wyroku Sądu Rejonowego w Ł.

z dnia 12 marca 2001 r., sygn. VII Kws (…)

utrzymującego w mocy orzeczenie Kolegium do spraw Wykroczeń przy Sądzie

Rejonowym w Ł. z dnia 13 grudnia 2000 r. sygn. (…)

uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje do ponownego

rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Ł. w postępowaniu

odwoławczym.

UZASADNIENIE

Po rozpoznaniu odwołania złożonego przez oskarżonego L. B. od

orzeczenia Kolegium do spraw Wykroczeń przy Sądzie Rejonowym w Ł. z dnia

13 grudnia 2000 r., skazującego go za popełnienie, w dniu 15 września 2000 r.,

wykroczenia kwalifikowanego z art. 86 § 1 kw, Sąd Rejonowy w Ł., wyrokiem

z dnia 12 marca 2001 r., utrzymał zaskarżone orzeczenie w mocy.

Wyrok powyższy zaskarżony został kasacją wniesioną na korzyść

skazanego przez Rzecznika Praw Obywatelskich.

W kasacji tej podniesiono zarzut rażącego, mogącego mieć wpływ na

treść orzeczenia, naruszenia prawa procesowego w postaci art. 6 kpk, art. 133 §

2 w zw. z art. 117 § 2 kpk oraz art. 512 § 4 kpk, polegającego na

nieprawidłowym zawiadomieniu o terminie rozprawy oskarżonego L. B., co

uniemożliwiło mu udział w rozprawie odwoławczej i naruszyło jego prawo do

obrony

oraz

polegającego

na,

będącym

wynikiem

nieprawidłowego

zawiadomienia pokrzywdzonego J. W. o terminie rozprawy zaniechaniu

przesłuchania świadka S. W., mimo znaczenia tych dowodów (których treści

oskarżony zaprzeczał) dla rozstrzygnięcia sprawy.

Podnosząc powyższe, Autor kasacji wnosił o uchylenie zaskarżonego

wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Wniesiona

kasacja

jest

zasadna

w

stopniu

oczywistym

przy

uwzględnieniu stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania zaskarżonego

orzeczenia, a więc przed wejściem w życie, w dniu 17 października 2001 r.,

ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. Kodeks postępowania w sprawach o

wykroczenia (Dz. U. Nr 106, poz. 1148) oraz Przepisów wprowadzających tę

ustawę (Dz. U. Nr 106, poz. 1149).

Przede wszystkim, za w pełni trafny i wystarczający dla uznania

oczywistej zasadności kasacji uznać należało postawiony w skardze zarzut

obrazy obowiązującego wówczas przepisu art. 512 § 4 kpk, jakiej dopuścił się

Sąd Rejonowy rozpoznający niniejszą sprawę w postępowaniu odwoławczym.

Wprawdzie z § 1 art. 512 kpk wynikało, ze do odwołania od orzeczenia

kolegium do spraw wykroczeń stosuje się odpowiednio przepisy o apelacji,

jednak zarówno użycie stwierdzenia „odpowiednio”, jak i brzmienie

pozostałych przepisów art. 512 kpk wskazywało, że postępowanie odwoławcze

w sprawach o wykroczenia charakteryzowało szereg odrębności w stosunku do

postępowania apelacyjnego prowadzonego w trybie zwykłym. Jedna z tych

odrębności odnosiła się do zakresu postępowania dowodowego prowadzonego

w obu tych postępowaniach. Z treści przepisu art. 512 § 4 kpk, który stanowił

lec specialis w stosunku do art. 452 § 1 kpk, wynikała zasada przeprowadzania

postępowania dowodowego, zaś odstąpienie od bezpośredniego przesłuchania

osób traktowane było jako wyjątek.

Tymczasem w sprawie niniejszej Sąd Rejonowy nie przeprowadził na

rozprawie żadnego dowodu (złożono tylko sprawozdanie i odczytano jedynie

odwołanie oskarżonego – k. 48). Zasadnie przy tym podnosi skarżący, że

dotyczy to dowodów zarówno z wyjaśnień oskarżonego, jak i z zeznań

świadków, w tym nie tylko pokrzywdzonego J. W. oraz S. W., ale również tych,

o których przesłuchanie wnioskował oskarżony w swym odwołaniu. Trafnie też

podnosi Autor kasacji w jej uzasadnieniu, że orzeczenie Sądu Rejonowego

oparte zostało w gruncie rzeczy na wyjaśnieniach i zeznaniach, złożonych nie

przed sądem a przed Kolegium do spraw Wykroczeń, co – w świetle treści art.

392 w zw. z art. 510 i art. 458 kpk (por. m.in. wyrok Sądu Najwyższego z dnia

20 października 1999 r., V KKN 401/99, OSNKW 1999, z. 11-12, poz. 80) –

było niedopuszczalne.

Powyższe wykazuje w sposób jednoznaczny, że zarzucane naruszenie

przepisu art. 512 § 4 kpk miało charakter rażący i mogło mieć istotny wpływ na

treść zaskarżonego kasacją wyroku, skoro zapadł on bez przeprowadzenia

jakiegokolwiek dowodu. Już tylko przytoczone racje przemawiały więc za

koniecznością jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.

Rozpoznając

ponownie

sprawę,

Sąd

Rejonowy

przeprowadzi

postępowanie odwoławcze od zaskarżonego orzeczenia Kolegium zgodnie z

regułami określonymi w art. 6 § 3 cytowanych na wstępie Przepisów

wprowadzających Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia, nie

uchybiając wskazanym w niniejszym wywodzie przepisom prawa.