Supreme Court dismisses appeal on perjury charges, ruling evidence disproved defendant's false testimony.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by the defendant against a conviction for perjury under Article 247 of the Criminal Code. The defense argued that the court erred by relying solely on inconsistencies in the defendant's statements rather than establishing objective falsehoods, and claimed procedural violations regarding the description of the act and the interrogation process. The court rejected these claims, finding that the factual record, including witness testimony and cross-examination, conclusively proved the defendant lied about a specific conversation, thereby validating the lower court's findings on both material and procedural grounds.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 247 § 1 k.k.; Art. 360 § 2 pkt 1 d.p.k.; Art. 406 § 2, 313 § 1 d.p.k.: The court may convict for perjury based on inconsistencies between a witness's testimony and established facts, even if the description of the act is brief, provided the objective truth of the false statement is proven by other evidence.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II KKN 270/98
POSTANOWIENIE
Dnia 20 grudnia 2000 r.
Sąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna na posiedzeniu w składzie
następującym:
Przewodniczący: Sędzia SN – Tomasz Grzegorczyk
po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2000 r.
sprawy W. M.
skazanego z art. 247 § 1 kk z 1969 r.
z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Wojewódzkiego w W.
z dnia 1 kwietnia 1998 r., sygn. IX Ka […]
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w M.
z dnia 3 grudnia 1997 r., sygn. II K […]
oddala kasację jako oczywiście bezzasadną i zwalnia skazanego od
kosztów sądowych postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
W kasacji podniesiono zarzut obrazy prawa materialnego, a to art. 247 § 1
dkk przez to, że przypisano skazanemu czyn tak zakwalifikowany analizując
jedynie sprzeczności w jego zeznaniach w postępowaniu przygotowawczym i na
rozprawie, podczas gdy art. 247 § 1 dkk penalizował znamiona nieprawdy, tj.
gdy zachodziła sprzeczność między zeznaniami a rzeczywistością, a nadto
obrazę prawa procesowego, tj. art. 360 § 2 pkt 1 dkpk przez wadliwe ustalenie
opisu czynu oraz art. 406 § 2 i 313 § 1 dkpk przez niewyjaśnienie przebiegu
rozmowy, o której oskarżony zeznawał i nieprzedstawienie w uzasadnieniach
wyroków rzeczywistego jej przebiegu.
Analizując te zarzuty Sąd Najwyższy stwierdził, co następuje. Nie jest
prawdą aby opis czynu przypisanego oskarżonemu był wadliwy w taki sposób,
że nie odzwierciedla on znamion przestępstwa z art. 247 § 1 dkk. Jest on być
może niezbyt obszerny ale określa wszystkie elementy tego czynu tak od strony
proceduralnej jak i materialno – prawnej. Zarzuty związane z treścią
rzeczywistej rozmowy, jaka była przedmiotem zeznań oskarżonego w procesie
p-ko H. P. w istocie swej dotyczy faktów, a nie prawa i tak zresztą, jako błąd
w ustaleniach faktycznych była wskazana przez obrońcę na rozprawie
odwoławczej (k. 160v), choć i wtedy podnoszono uchybienie art. 373
i 372 dkpk. Rzecz wszak w tym, że drugi uczestnik owej rozmowy zaprzeczył
jej istnieniu, a w oparciu o inne dowody wykazano, że miała ona miejsce,
zatem przesłuchanie skazanego H. P. nie było tu ani potrzebne, ani konieczne,
a sądy dysponowały dowodami przeprowadzonymi bezpośrednio i pośrednio,
w oparciu o które analizowały kwestię zeznania nieprawdy w postępowaniu
przed sądem przez oskarżonego M., wówczas świadka. Bezsporny jest też zarzut
obrazy art. 247 § 1 dkk, jako że rzeczywisty stan rzeczy ustala się w oparciu o
dowody z tych zaś wynikało, że zeznając jako świadek przed sądem W. M.
oświadczył nieprawdę odnośnie rozmowy z H. P., a przebieg i treść
przesłuchania w dochodzeniu została – jak wskazano – wykazana.
Z przesłuchań tych, w tym i konfrontacji, ustalono rzeczywisty przebieg
rozmowy, odnośnie której następnie przed sądem zeznano nieprawdę, negując
jej fakt i podważając nieudolnie poprawność przesłuchania w postępowaniu
przygotowawczym. W konkluzji trzeba stwierdzić, że żadne ze wskazanych
w skardze kasacyjnej naruszeń prawa nie miało miejsca, a kasacja jest przez to
oczywiście bezzasadna.
Mając to na uwadze orzeczono jak na wstępie.
aw
f/es