Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KKN 270/98 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal on perjury charges, ruling evidence disproved defendant's false testimony.

Numero d'incarto II KKN 270/98
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by the defendant against a conviction for perjury under Article 247 of the Criminal Code. The defense argued that the court erred by relying solely on inconsistencies in the defendant's statements rather than establishing objective falsehoods, and claimed procedural violations regarding the description of the act and the interrogation process. The court rejected these claims, finding that the factual record, including witness testimony and cross-examination, conclusively proved the defendant lied about a specific conversation, thereby validating the lower court's findings on both material and procedural grounds.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 247 § 1 k.k.; Art. 360 § 2 pkt 1 d.p.k.; Art. 406 § 2, 313 § 1 d.p.k.: The court may convict for perjury based on inconsistencies between a witness's testimony and established facts, even if the description of the act is brief, provided the objective truth of the false statement is proven by other evidence.

Parole chiave

Generato dall'IA
perjury conviction false testimony cassation appeal procedural error witness credibility

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 247 § 1 k.k.
skazanego z art. 247 § 1 kk z 1969 r.
Art. 360 § 2 pkt 1 d.p.k.
art. 360 § 2 pkt 1 dkpk przez wadliwe ustalenie
Art. 406 § 2 d.p.k.
opisu czynu oraz art. 406 § 2 i 313 § 1 dkpk przez niewyjaśnienie przebiegu
Art. 313 § 1 d.p.k.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II KKN 270/98

POSTANOWIENIE

Dnia 20 grudnia 2000 r.

Sąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna na posiedzeniu w składzie

następującym:

Przewodniczący: Sędzia SN – Tomasz Grzegorczyk

po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2000 r.

sprawy W. M.

skazanego z art. 247 § 1 kk z 1969 r.

z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego

od wyroku Sądu Wojewódzkiego w W.

z dnia 1 kwietnia 1998 r., sygn. IX Ka […]

utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w M.

z dnia 3 grudnia 1997 r., sygn. II K […]

oddala kasację jako oczywiście bezzasadną i zwalnia skazanego od

kosztów sądowych postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

W kasacji podniesiono zarzut obrazy prawa materialnego, a to art. 247 § 1

dkk przez to, że przypisano skazanemu czyn tak zakwalifikowany analizując

jedynie sprzeczności w jego zeznaniach w postępowaniu przygotowawczym i na

rozprawie, podczas gdy art. 247 § 1 dkk penalizował znamiona nieprawdy, tj.

gdy zachodziła sprzeczność między zeznaniami a rzeczywistością, a nadto

obrazę prawa procesowego, tj. art. 360 § 2 pkt 1 dkpk przez wadliwe ustalenie

opisu czynu oraz art. 406 § 2 i 313 § 1 dkpk przez niewyjaśnienie przebiegu

rozmowy, o której oskarżony zeznawał i nieprzedstawienie w uzasadnieniach

wyroków rzeczywistego jej przebiegu.

Analizując te zarzuty Sąd Najwyższy stwierdził, co następuje. Nie jest

prawdą aby opis czynu przypisanego oskarżonemu był wadliwy w taki sposób,

że nie odzwierciedla on znamion przestępstwa z art. 247 § 1 dkk. Jest on być

może niezbyt obszerny ale określa wszystkie elementy tego czynu tak od strony

proceduralnej jak i materialno – prawnej. Zarzuty związane z treścią

rzeczywistej rozmowy, jaka była przedmiotem zeznań oskarżonego w procesie

p-ko H. P. w istocie swej dotyczy faktów, a nie prawa i tak zresztą, jako błąd

w ustaleniach faktycznych była wskazana przez obrońcę na rozprawie

odwoławczej (k. 160v), choć i wtedy podnoszono uchybienie art. 373

i 372 dkpk. Rzecz wszak w tym, że drugi uczestnik owej rozmowy zaprzeczył

jej istnieniu, a w oparciu o inne dowody wykazano, że miała ona miejsce,

zatem przesłuchanie skazanego H. P. nie było tu ani potrzebne, ani konieczne,

a sądy dysponowały dowodami przeprowadzonymi bezpośrednio i pośrednio,

w oparciu o które analizowały kwestię zeznania nieprawdy w postępowaniu

przed sądem przez oskarżonego M., wówczas świadka. Bezsporny jest też zarzut

obrazy art. 247 § 1 dkk, jako że rzeczywisty stan rzeczy ustala się w oparciu o

dowody z tych zaś wynikało, że zeznając jako świadek przed sądem W. M.

oświadczył nieprawdę odnośnie rozmowy z H. P., a przebieg i treść

przesłuchania w dochodzeniu została – jak wskazano – wykazana.

Z przesłuchań tych, w tym i konfrontacji, ustalono rzeczywisty przebieg

rozmowy, odnośnie której następnie przed sądem zeznano nieprawdę, negując

jej fakt i podważając nieudolnie poprawność przesłuchania w postępowaniu

przygotowawczym. W konkluzji trzeba stwierdzić, że żadne ze wskazanych

w skardze kasacyjnej naruszeń prawa nie miało miejsca, a kasacja jest przez to

oczywiście bezzasadna.

Mając to na uwadze orzeczono jak na wstępie.

aw

f/es