Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KKN 264/98 Generato dall'IA

Criminal appeal dismissed for obvious lack of merit regarding witness credibility and expert opinion.

Numero d'incarto II KKN 264/98
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the criminal appeal as obviously groundless, rejecting claims that unresolved doubts existed regarding who drove the vehicle or that the expert's objectivity was flawed. The court found that the lower courts had correctly resolved the driving question based on witness testimony and expert opinion, noting that mere disagreement does not create irreconcilable doubts. Consequently, the appeal failed to identify any significant legal error affecting the verdict under the relevant procedural articles.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3 § 3 d.k.p.k.; Art. 406 § 2 d.k.p.k.; Art. 463 a d.k.p.k.: An appeal is groundless if the lower court's resolution of factual doubts regarding the driver's identity or the expert's objectivity is supported by evidence and does not constitute a significant legal error affecting the verdict.

Parole chiave

Generato dall'IA
criminal appeal irreconcilable doubts expert objectivity witness testimony procedural error

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3 § 3 d.k.p.k.
W kasacji niniejszej podniesiono zarzut obrazy art. 3 § 3 d.kpk przez
Art. 406 § 2 d.k.p.k.
art. 406 § 2 d.kpk przez nieustosunkowanie się do zarzutu apelacji o potrzebie
Art. 463 a d.k.p.k.
wymagał art. 463 a d.kpk.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II KKN 264/98

POSTANOWIENIE

Dnia 20 grudnia 2000 r.

Sąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna na posiedzeniu w składzie

następującym:

Przewodniczący: SSN

Tomasz Grzegorczyk

po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2000 r.

sprawy G. G.

skazanego z art. 145 § 2 i 3 kk z 1969 r.

z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego

od wyroku Sądu Wojewódzkiego w R.

z dnia 18 lutego 1998 r., sygn. V Ka […]

zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w L.

z dnia 9 grudnia 1997 r., sygn. II K […]

oddala kasację jako oczywiście bezzasadną i obciąża

skazanego G. G. kosztami sądowymi postępowania

kasacyjnego.

UZASADNIENIE

W kasacji niniejszej podniesiono zarzut obrazy art. 3 § 3 d.kpk przez

rozstrzygnięcie na niekorzyść oskarżonego nie dającej się usunąć wątpliwości

co do tego kto, zmarły pokrzywdzony czy oskarżony kierował pojazdem oraz

art. 406 § 2 d.kpk przez nieustosunkowanie się do zarzutu apelacji o potrzebie

powołania wyspecjalizowanej jednostki naukowej jako biegłego.

Analizując te zarzuty trzeba zauważyć, że wątpliwość, o jakiej pisze

skarżący w świetle ustaleń sądów w ogóle nie istniała. W oparciu o zeznania

dwóch świadków i opinię biegłego sąd rozstrzygnął kwestię kto kierował

pojazdem, a więc nie naruszono reguły wskazanej w art. 3 § 3 d.kpk. To zaś, że

nie wszyscy świadkowie dostrzegli kto był kierującym a oskarżony przeczył by

to on prowadził pojazd nie oznacza jeszcze istnienia nie dających się usunąć

wątpliwości. Te ostatnie zaistnieją dopiero wtedy, gdy przez swobodną ocenę

dowodów, z uwzględnieniem wskazań wiedzy, logicznego rozumowania i

doświadczenia życiowego nie da się ustalić, która z wchodzących w grę wersji

zdarzenia wchodzić może w rachubę. W tej sprawie wszak tak nie było, gdy zaś

chodzi o zarzut drugi, to ogólnikowe twierdzenie skarżącego, zawarte w

apelacji, że ma on uzasadnione wątpliwości co do obiektywizmu i fachowości

biegłego i że należałoby dlatego uzyskać opinię specjalistycznej jednostki

naukowej (k. 148) trudno w ogóle poczytać za zarzut apelacyjny, ale i w tym

zakresie wypowiedział się sąd odwoławczy analizując tę opinię i podając

dlaczego nie można jej postawić zarzutu braku fachowości czy obiektywności

(k. 179). W tym stanie rzeczy kasacja niniejsza musi być uznana za oczywiście

bezzasadną, w istocie swej bowiem nie wskazuje na występujący w procesie

rażący błąd prawny, który mógłby mieć wpływ na treść orzeczenia, jak tego

wymagał art. 463 a d.kpk.

Dlatego też orzeczono jak na wstępie.

aw

f/jw