Criminal appeal dismissed for obvious lack of merit regarding witness credibility and expert opinion.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the criminal appeal as obviously groundless, rejecting claims that unresolved doubts existed regarding who drove the vehicle or that the expert's objectivity was flawed. The court found that the lower courts had correctly resolved the driving question based on witness testimony and expert opinion, noting that mere disagreement does not create irreconcilable doubts. Consequently, the appeal failed to identify any significant legal error affecting the verdict under the relevant procedural articles.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3 § 3 d.k.p.k.; Art. 406 § 2 d.k.p.k.; Art. 463 a d.k.p.k.: An appeal is groundless if the lower court's resolution of factual doubts regarding the driver's identity or the expert's objectivity is supported by evidence and does not constitute a significant legal error affecting the verdict.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II KKN 264/98
POSTANOWIENIE
Dnia 20 grudnia 2000 r.
Sąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna na posiedzeniu w składzie
następującym:
Przewodniczący: SSN
Tomasz Grzegorczyk
po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2000 r.
sprawy G. G.
skazanego z art. 145 § 2 i 3 kk z 1969 r.
z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Wojewódzkiego w R.
z dnia 18 lutego 1998 r., sygn. V Ka […]
zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w L.
z dnia 9 grudnia 1997 r., sygn. II K […]
oddala kasację jako oczywiście bezzasadną i obciąża
skazanego G. G. kosztami sądowymi postępowania
kasacyjnego.
UZASADNIENIE
W kasacji niniejszej podniesiono zarzut obrazy art. 3 § 3 d.kpk przez
rozstrzygnięcie na niekorzyść oskarżonego nie dającej się usunąć wątpliwości
co do tego kto, zmarły pokrzywdzony czy oskarżony kierował pojazdem oraz
art. 406 § 2 d.kpk przez nieustosunkowanie się do zarzutu apelacji o potrzebie
powołania wyspecjalizowanej jednostki naukowej jako biegłego.
Analizując te zarzuty trzeba zauważyć, że wątpliwość, o jakiej pisze
skarżący w świetle ustaleń sądów w ogóle nie istniała. W oparciu o zeznania
dwóch świadków i opinię biegłego sąd rozstrzygnął kwestię kto kierował
pojazdem, a więc nie naruszono reguły wskazanej w art. 3 § 3 d.kpk. To zaś, że
nie wszyscy świadkowie dostrzegli kto był kierującym a oskarżony przeczył by
to on prowadził pojazd nie oznacza jeszcze istnienia nie dających się usunąć
wątpliwości. Te ostatnie zaistnieją dopiero wtedy, gdy przez swobodną ocenę
dowodów, z uwzględnieniem wskazań wiedzy, logicznego rozumowania i
doświadczenia życiowego nie da się ustalić, która z wchodzących w grę wersji
zdarzenia wchodzić może w rachubę. W tej sprawie wszak tak nie było, gdy zaś
chodzi o zarzut drugi, to ogólnikowe twierdzenie skarżącego, zawarte w
apelacji, że ma on uzasadnione wątpliwości co do obiektywizmu i fachowości
biegłego i że należałoby dlatego uzyskać opinię specjalistycznej jednostki
naukowej (k. 148) trudno w ogóle poczytać za zarzut apelacyjny, ale i w tym
zakresie wypowiedział się sąd odwoławczy analizując tę opinię i podając
dlaczego nie można jej postawić zarzutu braku fachowości czy obiektywności
(k. 179). W tym stanie rzeczy kasacja niniejsza musi być uznana za oczywiście
bezzasadną, w istocie swej bowiem nie wskazuje na występujący w procesie
rażący błąd prawny, który mógłby mieć wpływ na treść orzeczenia, jak tego
wymagał art. 463 a d.kpk.
Dlatego też orzeczono jak na wstępie.
aw
f/jw