Supreme Court dismisses appeal as obviously unfounded for shifting appeal errors to cassation grounds.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded and ordered the defendant to bear the costs. The appellant argued that the lower courts arbitrarily evaluated evidence and failed to address specific procedural violations. The court rejected this, noting that the lower courts had already addressed the appeal's arguments and that the appellant's claims regarding evidence evaluation were essentially attempts to challenge factual findings rather than legal errors.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 463a d.kpk; Art. 372 § 1 pkt 1 d.kpk: Cassation complaints challenging the evaluation of evidence or factual findings do not constitute a valid ground for cassation if the lower courts have adequately addressed the appeal's arguments and no significant legal error affecting the verdict's content is demonstrated.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II KKN 252/98
POSTANOWIENIE
Dnia 20 grudnia 2000 r.
Sąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna na posiedzeniu w składzie
następującym:
Przewodniczący: SSN
Tomasz Grzegorczyk
po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2000 r.
sprawy E. W.
skazanego z art. 247 kk z 1969 r.
z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Wojewódzkiego w P.
z dnia 24 lutego 1998 r., sygn. II Ka […]
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w P.
z dnia 21 listopada 1997 r., sygn. II K […]
oddala kasację jako oczywiście bezzasadną i obciąża
skazanego E. W. kosztami sądowymi postępowania
kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Kasacja zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, a to art. 4 § 1, art.
372 § 1 pkt 1 oraz art. 3 § 3 i art. 406 § 2 d.kpk przez dowolna ocenę dowodów,
niewskazanie przez sąd odwoławczy dlaczego nie uznał dowodów korzystnych
dla oskarżonego, rozstrzygnięcie na niekorzyść oskarżonego nie dających się
usunąć wątpliwości oraz niewystarczające ustosunkowanie się do zarzutów
apelacji.
Analizując powyższe trzeba zauważyć, że niektóre zarzuty odnoszą się w
istocie
do
orzeczenia
sądu
pierwszej
instancji
co
dotyczy
zarzutu
niewypowiedzenia się odnośnie dowodów korzystnych dla oskarżonego. Rzecz
wszak w tym, że sąd rejonowy wypowiedział się w tej materii (k. 71, 72), a sąd
odwoławczy wskazał swe stanowisko odnośnie zarzutu, dotyczącego oceny
dowodów, zawartego w apelacji (k. 94). Sądy nie miały żadnych wątpliwości,
które nie dałyby się rozstrzygnąć, nie mogły zatem rozstrzygać ich na
niekorzyść
oskarżonego.
Dysponując
wyjaśnieniami
oskarżonego
oraz
zeznaniami obu świadków i dwiema opiniami biegłych sądy wskazały, którym
dowodom i dlaczego dały wiarę, a rzekoma dowolna ocena tych dowodów, jak
podnosi skarżący, to w istocie chęć wykazania, że ocena ta, jako niekorzystna
dla oskarżonego nie powinna być przyjęta. Kasacja zaczyna tu jednak
przesuwać swe akcenty na wadliwość ustaleń faktycznych, wynikających jakoby
z wadliwej oceny dowodów, leżących u ich podstaw. Tego typu zarzuty jednak
w ogóle nie mogą stanowić podstawy skargi kasacyjnej. Skarżący nie wskazał w
istocie swej żadnego rażącego naruszenia prawa, które mogło mieć wpływ na
treść orzeczenia, jak wymagał tego art. 463a d.kpk i próbuje przenieść na grunt
instytucji kasacji to co właściwe jest w skardze apelacyjnej.
Dlatego też kasacja ta jest oczywiście bezzasadna i stąd też orzeczono jak
na wstępie.
aw
f/jw