Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KKN 239/98 Generato dall'IA

Criminal appeal dismissed; defendant's co-perpetrator status confirmed despite aiding argument.

Numero d'incarto II KKN 239/98
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the criminal appeal as obviously groundless, rejecting the defense's claim that the defendant was merely an accomplice. The court found that evidence established a clear division of roles and that the defendant possessed the requisite consciousness of the crime's execution. Consequently, the court held that no serious violation of law occurred, as the lower courts correctly evaluated the evidence to confirm the defendant's status as a co-perpetrator.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 210 § 1 kk z 1969 r.; Art. 3 § 3 kpk z 1969 r.; The court must evaluate evidence according to statutory rigor; if the prosecution's case is not refuted by the defense, the defendant's status as a co-perpetrator stands.

Parole chiave

Generato dall'IA
criminal appeal co-perpetrator accomplice liability division of roles evidence evaluation consciousness of crime Supreme Court

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 210 § 1 kk z 1969 r.
nie był współsprawcą czynu z art. 210 § 1 kk z 1969 r. W tym stanie rzeczy
Art. 3 § 3 kpk z 1969 r.
W kasacji podniesiono zarzut obrazy art. 3 § 3 kpk z 1969 r. oraz art.
Art. 4 § 1 d.kpk
oparciu o dowody, ocenione zgodnie z rygorami wskazanymi w art. 4 § 1 d.kpk,

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II KKN 239/98

POSTANOWIENIE

Dnia 20 grudnia 2000 r.

Sąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna na posiedzeniu w składzie

następującym:

Przewodniczący: SSN

Tomasz Grzegorczyk

po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2000 r.

sprawy D. S.

skazanego z art. 210 § 1 i 216 kk z 1969 r.

z powodu kasacji, wniesionej przez obrońców skazanego

od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 17 grudnia 1997 r., sygn. II AKa […]

zmieniającego wyrok Sądu Wojewódzkiego w R.

z dnia 23 października 1996 r., sygn. II K […]

oddala kasację jako oczywiście bezzasadną i obciąża

skazanego D. S. kosztami sądowymi postępowania

kasacyjnego.

UZASADNIENIE

W kasacji podniesiono zarzut obrazy art. 3 § 3 kpk z 1969 r. oraz art. 210

§ 1 d.kk przez przyjęcie, że skazany miał świadomość realizacji przez

współsprawców znamion przestępstwa z art. 210 § 1 kk realizując go zauważyć

trzeba, że w apelacji zarzucono przypisanie skazanemu czynu z art. 210 § 1

sugerując że dopuścił się on jedynie pomocnictwa do tego przestępstwa przez

udostępnienie pojazdu jego sprawcom (k. 252). Kwestię tę analizował sąd

odwoławczy i szeroki wywód w tej materii zawarto w uzasadnieniu wyroku

(k. 297-299).Ustalenia sądów zakwestionowane już, wykazują, że doszło

do podziału ról przy dokonywaniu przedmiotowego czynu, a przy tym nie

wykazano iżby w trakcie jego realizacji nastąpił eksces, którego nie

przewidywano. Kwestia świadomości skazanego co do przestępstwa jakie miało

być dokonane było więc przedmiotem uwagi sędziów, została wywiedziona w

oparciu o dowody, ocenione zgodnie z rygorami wskazanymi w art. 4 § 1 d.kpk,

i tylko w ocenie obrazy istniały powody nie dające się usunąć wątpliwości

w tej kwestii. Argumenty skargi kasacyjnej nie wskazują zatem iżby w sprawie

tej doszło do rażącego naruszenia prawa, a obrona w istocie swej chciałaby

inaczej, niż dokonały sądy, oceny dowodów, i przyjęcie przez to, że skazany

nie był współsprawcą czynu z art. 210 § 1 kk z 1969 r. W tym stanie rzeczy

skarga ta jest oczywiście bezzasadna i dlatego orzeczono jak na wstępie.

aw

f/jw