Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KKN 172/98 Generato dall'IA

Supreme Court quashes criminal verdict due to procedural error regarding statute of limitations calculation. Defense argued private prosecution filed late; court remands to determine if limitation period expired. Verdict: partially_allowed (quashed and remanded).

Numero d'incarto II KKN 172/98
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the lower court's criminal verdict and remanded the case for retrial. The defense argued the statute of limitations had expired because the private prosecution was filed late, while the lower court held the victim was not properly notified of their rights. The Supreme Court ruled that the limitation period only began running after the victim was notified of the prosecutor's dismissal, a fact not yet established, necessitating a retrial to determine procedural admissibility.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 50 § 4 kpk z 1969 r.; Art. 10 § 2 kpk z 1969 r.: The limitation period for filing a private prosecution begins upon notification of the prosecutor's dismissal; if the start date is unclear, the case must be remanded to determine procedural admissibility.

Parole chiave

Generato dall'IA
statute of limitations private prosecution procedural admissibility notification requirement criminal procedure code prosecutor dismissal remand for retrial

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 50 § 4 kpk z 1969 r.
w art. 50 § 4 kpk z 1969 r.
Art. 10 § 2 kpk z 1969 r.
wywoływać negatywnych dlań skutków w rozumieniu art. 10 § 2 kpk z 1969 r.
Art. 156 § 2 kk z 1969 r.
oskarżonego z art. 156 § 2 kk z 1969 r.
Art. 105 § 2 kk z 1969 r.
w związku z art. 105 § 2 kk z 1969 r., art.
Art. 111 kpk z 1969 r.
w postępowaniu wszczętym na podstawie art. 111 kpk.
Art. 17 § 1 kpk
prowadzić będzie do zastosowania art. 17 § 1 kpk.
Art. 529 kpk
kasacyjnemu (art. 529 kpk), ani też postępowaniu ponownemu w instancji

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II KKN 172/98

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 22 lutego 2001 r.

Sąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna na rozprawie w składzie

następującym:

Przewodniczący: SSN – Piotr Hofmański (spr.)

Sędziowie:

SN – Edwarda Matwijów

SN – Józef Musioł

Protokolant – Teresa Jarosławska

po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2001 r.

sprawy W. D.

oskarżonego z art. 156 § 2 kk z 1969 r.

z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego

od wyroku Sądu Wojewódzkiego w S.

z dnia 5 maja 1997 r., sygn. II Ka […]

utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Ł.

z dnia 12 maja 1996 r., sygn. II K […]

1. uchyla

zaskarżony

wyrok

i

sprawę

przekazuje

Okręgowemu w S. do ponownego rozpoznania,

Sądowi

2. zarządza zwrot kwoty 300,- zł na rzecz W. D. tytułem uiszczonej

opłaty od kasacji.

UZASADNIENIE

Wyrokiem Sądu Rejonowego w Ł. z dnia 12 grudnia 1996 r.,

sygn. II K […], W. D. uznany został za winnego popełnienia przestępstwa

z art. 156 § 2 kk na szkodę J. L.. Wyrok powyższy poddany został kontroli

instancyjnej na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego, w której

podniesiony został zarzut obrazy przepisów o przedawnieniu. Według obrońcy,

Sąd Rejonowy orzekał pomimo iż nastąpiło przedawnienie, albowiem

oskarżyciel prywatny wniósł akt oskarżenia po upływie terminu przewidzianego

w art. 50 § 4 kpk z 1969 r.

Apelacja nie przyniosła rezultatu zamierzonego przez jej autora,

albowiem Sąd Wojewódzki w S., wyrokiem z dnia 5 maja 1997 r.,

sygn. II Ka […] utrzymał zaskarżony wyrok w mocy. Uzasadniając swoją

decyzję Sąd Wojewódzki wskazał, iż w sprawie problem przedawnienia

nie występuje. Prywatny akt oskarżenia wpłynął bowiem po terminie, o którym

mowa w art. 50 § 4 kpk z 1969 r., niemniej oskarżyciel pokrzywdzony nie został

należycie powiadomiony o jego uprawnieniu do wniesienia tego aktu i terminie,

w którym wolno było mu to uczynić, a zatem upływ terminu nie mógł

wywoływać negatywnych dlań skutków w rozumieniu art. 10 § 2 kpk z 1969 r.

Wyrok powyższy zaskarżony został kasacją przez obrońcę skazanego.

W kasacji podniesiono zarzut mającego wpływ na treść orzeczenia rażącego

naruszenia prawa procesowego, w szczególności art. 50 § 4 kpk z 1969 r.

w związku z art. 105 § 2 kk z 1969 r., art. 11 pkt 6 i 111 kpk z1969 r.,

polegającego na wydaniu i utrzymaniu w mocy wyroku skazującego, pomimo iż

w dacie wniesienia aktu oskarżenia, upłynął już termin przedawnienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie. W sprawie niniejszej

Prokurator Rejonowy w Ł., który prowadził postępowanie przygotowawcze

przeciwko

skazanemu,

umorzył

je

w

części

dotyczącej

czynu

zakwalifikowanego z art. 156 § 2 kk z 1969 r. postanowieniem z dnia

30 sierpnia 1995 r. To postanowienie doręczone zostało prawidłowo

pokrzywdzonemu J. L. w dniu 21 września 1995 r. (k. 71 akt II K […])

wraz z pouczeniem o terminie i sposobie jego zaskarżenia. Zostało ono

zaskarżone przez pokrzywdzonego i utrzymane w mocy postanowieniem

Prokuratora Wojewódzkiego w S. z dnia 9 października 1995 r. W uzasadnieniu

tego postanowienia Prokurator Wojewódzki wskazał, iż wobec stwierdzenia, iż

czyn, o który podejrzany był W. D. ścigany jest z oskarżenia prywatnego,

zaś brak jest podstaw do ingerencji w trybie art. 50 § 1 kpk z 1969 r.,

pokrzywdzony może skorzystać z uprawnienia określonego w art. 50 § 4 kpk

z 1969 r. W aktach brak jest jakiegokolwiek dokumentu, z którego wynikałoby,

iż pokrzywdzonemu doręczono odpis tego postanowienia (pomimo iż

postanowieniu towarzyszy zarządzenie w kwestii doręczenia).

Prywatny akt oskarżenia wniesiony został w dniu 16 listopada 1995 r. Sąd

Rejonowy w Ł. postanowieniem z dnia 31 stycznia 1996 r. postępowanie

przeciwko W. D. umorzył uznając, iż miarodajne dla obliczenia terminu

o którym mowa w art. 50 § 4 kpk z 1969 r. jest wydanie postanowienia

przez Prokuratora Rejonowego (doręczonego w dniu 21 września 1995 r.).

To stanowisko Sądu Rejonowego zakwestionowane zostało przez Sąd

Wojewódzki w S., który uznał w postanowieniu z 19 kwietnia 1996 r., iż skutki

upływu terminu określonego w art. 50 § 4 kpk nie nastąpiły, albowiem

pokrzywdzony nie został pouczony o terminie i sposobie wniesienia prywatnego

aktu oskarżenia w sprawie.

W kasacji obrońcy oskarżonego od wyroku z dnia 5 maja 1997 r. właśnie

to stanowisko Sądu Wojewódzkiego w S. jest kwestionowane, jako że –

podtrzymane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku – przesądziło o uznaniu, że

w sprawie przedawnienie nie nastąpiło. Obrońca wywodzi, iż fakt braku

pouczenia pokrzywdzonego o terminie i sposobie wniesienia prywatnego

aktu oskarżenia jest okolicznością, która mogłaby być wzięta pod uwagę

w ewentualnym postępowaniu w przedmiocie przywrócenia terminu zawitego,

o którym mowa w art. 50 § 4 kpk z 1969 r. W sprawie niniejszej postępowanie

takie nie zostało zaś w ogóle wszczęte, w związku z czym skutkiem upływu

terminu zawitego, przedawnienie nastąpiło.

Nie kwestionując trafności powyższych uwag autora kasacji, Sąd

Najwyższy zwraca jednak uwagę na to, że rozważanie kwestii upływu terminu

przedawnienia i ewentualnej potrzeby wdrażania postępowania w przedmiocie

przywrócenia terminu jest w sprawie co najmniej przedwczesne. Rzecz bowiem

w tym, że w ogóle nie ustalono, czy termin określony w art. 50 § 4 kpk z 1969 r.

w ogóle upłynął w dacie wniesienia aktu oskarżenia. Nie można bowiem, jak

czyni to Sąd Rejonowy, przyjąć, iż miarodajne jest wydanie prokuratorskiego

postanowienia o umorzeniu postępowania w pierwszej instancji, skoro zostało

ono zaskarżone i poddane kontroli instancyjnej. Ostateczne bowiem odstąpienie

od ścigania w sprawie nastąpiło z chwilą wydania postanowienia w drugiej

instancji przez Prokuratora Wojewódzkiego w S.. Termin zawity do wniesienia

prywatnego aktu oskarżenia rozpoczyna więc bieg z chwilą powiadomienia

pokrzywdzonego o treści tego postanowienia. Z akt sprawy nie wynika

tymczasem w ogóle czy, i ewentualnie kiedy to nastąpiło.

W tej sytuacji zachodzi potrzeba uchylenia zaskarżonego wyroku

i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania w instancji odwoławczej.

Sąd odwoławczy – ponownie ustosunkowując się do zarzutów podniesionych

w apelacji – powinien w szczególności, po dokonaniu niezbędnych czynności,

ustalić, w jakiej dacie rozpoczął w sprawie bieg termin określony w art. 50

§ 4 kpk z 1969 r., czy został on zachowany przy uwzględnieniu daty wniesienia

prywatnego aktu oskarżenia i czy w związku z tym postępowanie w sprawie

było prawnie dopuszczalne. Sąd odwoławczy powinien także rozważyć kwestię

prawidłowości pouczenia pokrzywdzonego o przysługującym mu uprawnieniu,

pamiętając jednak, iż kwestia ta – z uwagi na charakter terminu określonego

w art. 50 § 4 kpk z 1969 r.- może mieć znaczenie dla jego biegu jedynie

w postępowaniu wszczętym na podstawie art. 111 kpk.

Sąd Najwyższy ma świadomość tego, że dopiero treść ustaleń

dokonanych w ponownym postępowaniu odwoławczym przesądzi o kwestii

prawnej dopuszczalności procesu w sprawie. Zachodzący aktualnie brak

pewności w tej kwestii nie stoi jednak na przeszkodzie ani postępowaniu

kasacyjnemu (art. 529 kpk), ani też postępowaniu ponownemu w instancji

odwoławczej.

Postępowanie

przed

tym

sądem

jest

bowiem

prawnie

dopuszczalne, o ile zmierza do ustalenia kwestii jego prawnej dopuszczalności.

Dopiero ewentualne stwierdzenie, iż w sprawie nastąpiło przedawnienie,

prowadzić będzie do zastosowania art. 17 § 1 kpk.

Rozważywszy powyższe, orzeczono jak w wyroku.

Przewodniczący: SSN (Piotr Hofmański)

Sędziowie: SN (Edward Matwijów)

aw

f/es

SN (Józef Musioł)