Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KKN 106/00 Generato dall'IA

Supreme Court quites 1953 convictions for conspiracy against state based on meetings with mentally ill man.

Numero d'incarto II KKN 106/00
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Accolto (Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed 1953 convictions and acquitted three defendants of conspiracy to overthrow the Polish state. The court found that the defendants merely discussed joining a cult led by a mentally ill man seeking alms, which did not constitute a crime. Consequently, the court ruled that the original judgments were absurd and lacked any legal basis for punishment.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 88 § 1 kkWP; Art. 86 § 2 kkWP: Convictions for conspiracy to overthrow the state are invalid if the alleged acts consist only of discussions with mentally ill individuals and lack the requisite criminal intent or objective elements.

Parole chiave

Generato dall'IA
conspiracy against state mentally ill accomplice lack of criminal intent absurd conviction acquittal based on facts

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 88 § 1 kkWP
skazanych z art. 88 § 1 w zw.
Art. 86 § 2 kkWP
przewidziane w art. 88 § 1 w zw. z art. 86 § 2 kkWP,
Art. 46 § 1 kkWP
88 § 1, art. 46 § 1 lit.
Art. 48 § 1 kkWP
b i art. 48 § 1 kkWP na karę 6 lat
Art. 271 § 2 Kwpk
a) postanowieniu Najwyższego Sądu Wojskowego rażącą obrazę art. 271 § 2

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II KKN 106/2000

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 8 marca 2001 r.

Sąd Najwyższy - Izba Karna na rozprawie w składzie następującym:

Przewodniczący: SSN Elżbieta Sadzik,

Sędziowie SN: Andrzej Deptuła (spraw.), SSN Ewa Gaberle,

SSN Wiesław Kozielewicz, SSN Wiesław Maciak,

SSN Andrzej Siuchniński, SSN Jacek Sobczak

przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Waldemara Smardzewskiego

po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2001 r.

sprawy 1. B. P., 2. W. O., 3. M. A.

skazanych z art. 88 § 1 w zw. z art. 86 § 1 kkWP

z powodu kasacji, wniesionej przez Rzecznika Praw Obywatelskich

od postanowienia Najwyższego Sądu Wojskowego

z dnia 19 marca 1953 r., sygn. S (…)

utrzymującego w mocy wyrok Wojskowego Sądu Rejonowego w O.

z dnia 18 lutego 1953 r., sygn. Sr. (…)

i od tegoż wyroku Wojskowego Sądu Rejonowego w O.

I. uchyla zaskarżone orzeczenia i uniewinnia B. P., W. O. i M.

A. od zarzucanego i przypisanego każdemu z wyżej

wymienionych przestępstwa.

II. Kosztami procesu w sprawie obciąża Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

I. Wojskowy Sąd Rejonowy w O. wyrokiem z dnia 18 lutego 1953 r.

sygn. Sr. 17/53 skazał:

B. P. na podstawie art. 88 § 1, art. 46 § 1 lit. b i art. 48 § 1 kkWP na karę 6 lat

więzienia, utraty praw publicznych i obywatelskich praw honorowych na okres

3 lat i przepadku całego mienia za to, że „latem 1952 r., w miesiącach lipcu i

sierpniu czasu bliżej nieustalonego, na terenie swego miejsca zamieszkania w

P., gm. K., pow. S., w celu obalenia przemocą ustroju Państwa Polskiego

wchodził w porozumienie z R. J., O. W. i innymi”, tj. za przestępstwo

przewidziane w art. 88 § 1 w zw. z art. 86 § 2 kkWP,

W. O. na podstawie ar. 88 § 1, art. 46 § 1 lit. b i art. 48 § 1 kkWP na karę 5 lat

więzienia, utraty praw publicznych i obywatelskich praw honorowych na okres

2 lat i przepadku całego mienia za to, że „latem 1952 r., w miesiącach lipcu i

sierpniu czasu bliżej nieustalonego, na terenie miejsca swego zamieszkania w

P., gm. K., pow. S., w celu obalenia przemocą ustroju Państwa Polskiego

wchodził w porozumienie z R. J., P. B. i A. M.”, tj. za przestępstwo

przewidziane w art. 88 § 1 w zw. z art. 86 § 2 kkWP,

M. A. na podstawie art. 88 § 1, art. 46 § 1 lit. b i art. 48 § 1 kkWP na karę 2 lat

więzienia, utraty praw publicznych i obywatelskich praw honorowych na okres

1 roku i przepadku całego mienia za to, że „latem 1952 r., czasu bliżej

nieustalonego, na terenie miejsca swego zamieszkania w Z., gm. C., pow. K. i

na terenie P., gm. K., pow. S., w celu obalenia przemocą ustroju Państwa

Polskiego wchodziła w porozumienie z R. J. i O. W.”, tj. za przestępstwo

przewidziane w art. 88 § 1 w zw. z art. 86 § 2 kkWP.

przy czym

- na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 2 lit. a i b ustawy z dnia 22.11.1952 r. o

amnestii wymierzone kary więzienia złagodził o 1/3 tj. B. P. do 4 lat i W. O.

do 3 lat i 4 miesięcy, a o ½, tj. do 1 roku M. A., której wykonanie pozostałej

do odbycia kary więzienia zawiesił – z mocy art. 50 § 2 i 3 mkk i art. 61 § 1 i

2 kk – warunkowo na okres 4 lat,

- na podstawie art. 56 kkWP na poczet orzeczonych kar więzienia zaliczył

okresy tymczasowego aresztowania oskarżonym: B. P. od dnia 10.10.1952

r., W. O. i M. A. od dnia 11.10.1952 r.. a J. R. od dnia 24.10.1952 r.

Najwyższy Sąd Wojskowy, po rozpoznaniu sprawy B. P. i W. O. z

powodu skargi rewizyjnej, wniesionej przez ich obrońcę postanowieniem z dnia

19 marca 1953 r., sygn. S. (…) utrzymał w mocy powyższy wyrok Wojskowego

Sądu Rejonowego w O. w części dotyczącej skazania B. P. i W. O..

W drugiej połowie 1999 r. toczyło się w Sądzie Okręgowym w O.

postępowanie, wywołane wnioskiem J. Cz. – córki B. P., w przedmiocie

stwierdzenia w oparciu o tzw. ustawę lutową z 1991 r., nieważności w/w

orzeczeń.

Sąd Okręgowy postanowieniem z dnia 8 października 1999 r. sygn. II Ko

(…) wniosku J. C. nie uwzględnił, zaś Sąd Apelacyjny w (…) postanowienie to

utrzymał w mocy, stwierdzając zarazem, iż uchylenie skutków wynikających ze

skazania B. P. nie może nastąpić poprzez procedurę przewidzianą w ustawie

lutowej, sugerując wyraźnie inny tryb postępowania.

II. W tej sytuacji Rzecznik Praw Obywatelskich wniósł kasację obejmując

skargą zarówno B. P., jak i W. O. i M. A.

Rzecznik Praw Obywatelskich zarzucił:

a) postanowieniu Najwyższego Sądu Wojskowego rażącą obrazę art. 271 § 2

Kwpk przez utrzymanie w mocy wyroku Wojskowego Sądu w O. w części

dotyczącej skazania B. P. i W. O., pomimo że został on wydany z rażącą

obrazą prawa materialnego, polegającą na skazaniu oskarżonych na

podstawie art. 88 § 1 w zw. z art. 86 § 2 kkWP w sytuacji, gdy czyny tych

oskarżonych nie wypełniały znamion przestępstw określonych w tych

przepisach

b) wyrokowi Wojskowego Sądu Rejonowego w O. rażącą obrazę prawa

materialnego, a mianowicie art. 88 § 1 w zw. z art. 86 § 2 kkWP przez

skazanie M. A. na podstawie tych przepisów za czyn, który nie wypełniał

znamion określonego w nich przestępstwa.

W kasacji sformułowany został wniosek o uchylenie zaskarżonych orzeczeń i

uniewinnienie oskarżonych.

III. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja Rzecznika Praw Obywatelskich jest zasadna i to w stopniu wręcz

oczywistym przy czym nie chodzi w tym wypadku nawet o to, że czyny

oskarżonych nie wypełniały – jak to przyjęto w kasacji – znamion przestępstwa

z art. 88 § 1 w zw. z art. 86 § 2 kkWP, ale o to że nie wypełniały one znamion

jakiegokolwiek przestępstwa. Tym samym objęte kasacją orzeczenia ocenić

trzeba w najwyższym stopniu krytycznie, jako stanowiące przejaw nie błędu co

do oceny prawnej czynów oskarżonych ale wręcz jako wyraz pozbawionego

jakichkolwiek

podstaw

skazania

osób,

które

nie

popełniły

żadnego

przestępstwa.

Chodzi bowiem o to, że za porozumienie mające na celu obalenie

przemocą ustroju Państwa Polskiego, w którym mieli uczestniczyć B. P., W. O.

i M. A., uznane zostały rozmowy jakie prowadzili oni z J. R., o którym

wiadomo było – bo wskazywał na to materiał dowodowy – że był on

upośledzonym umysłowo, chodzącym po okolicznych wsiach, proszącym o

jałmużnę i roztaczającym wizję zawiązania się już działającego „wojska

niebiańskiego”, do którego warto się przyłączyć, gdyż jest to droga prowadząca

do wolności i niepodległości Polski.

Na tle takiego stanu faktycznego stanowiącego podstawę skazania

oskarżonych, o czym dowodnie przekonują pisemne uzasadnienia zaskarżonych

kasacją orzeczeń, orzeczenia te jawią się jako wręcz absurdalne.

Wszelkie dalsze rozważania stają się w tej sytuacji zbędne a konieczność

uchylenia zaskarżonych orzeczeń i uniewinnienie oskarżonych jest oczywista.