Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KK 93/14 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation as obviously unfounded for repeating rejected appeal arguments regarding evidence evaluation.

Numero d'incarto II KK 93/14
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded, ordering the defendant to bear the costs. The defendant argued that the lower courts erred in evaluating evidence and applying cumulative legal qualifications, but these claims were already rejected by the Court of Appeal. The Supreme Court held that repeating these arguments violates procedural rules and that the lower courts properly weighed all evidence without committing a legal error.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 535 § 3 k.p.k.; Art. 433 § 2 k.p.k.; Art. 457 § 3 k.p.k.: Cassation appeals that merely repeat arguments already rejected by the Court of Appeal are considered obviously unfounded and must be dismissed.

Parole chiave

Generato dall'IA
obviously unfounded cassation repetition of appeal arguments evaluation of evidence procedural error in cassation legal qualification of acts

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 535 § 3 k.p.k.
akt II KK 93/14 POSTANOWIENIE Dnia 25 czerwca 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Waldemar Płóciennik na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 25 czerwca 2014 r., sprawy A.
Art. 519 k.p.k.
535 § 3 k.p.k.Zgodnie z art. 519 k.p.k., kasacja może być wniesiona od prawomocnego wyroku sądu odwoławczego kończącego postępowanie, a zarzuty kasacyjne nie mogą wprost kwestionować ustaleń faktycznych, bowiem kasacja może być wniesiona tylko z powodu uchybień wymienionych w art.
Art. 439 k.p.k.
519 k.p.k., kasacja może być wniesiona od prawomocnego wyroku sądu odwoławczego kończącego postępowanie, a zarzuty kasacyjne nie mogą wprost kwestionować ustaleń faktycznych, bowiem kasacja może być wniesiona tylko z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k.
Art. 523 § 1 k.p.k.
lub innego rażącego naruszenia prawa (art. 523 § 1 k.p.k.).Stawiane w kasacji zarzuty obrazy art.
Art. 4 k.p.k.
523 § 1 k.p.k.).Stawiane w kasacji zarzuty obrazy art. 4 k.p.k., art.
Art. 7 k.p.k.
4 k.p.k., art. 7 k.p.k., art.
Art. 410 k.p.k.
z art. 410 k.p.k. przez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów, polegającą zwłaszcza na oparciu ustaleń o sprawstwie i winie oskarżonego na zeznaniach wcześniej skazanych współoskarżonych, tj.
Art. 424 k.p.k.
410 k.p.k., art. 424 k.p.k. oraz argumenty podniesione w uzasadnieniu przez autora kasacji, są de facto powtórzeniem zarzutu apelacji z pkt 2, który został przez Sąd Apelacyjny rozpoznany, stosownie do nakazu wyrażonego w art.
Art. 433 § 2 k.p.k.
oraz argumenty podniesione w uzasadnieniu przez autora kasacji, są de facto powtórzeniem zarzutu apelacji z pkt 2, który został przez Sąd Apelacyjny rozpoznany, stosownie do nakazu wyrażonego w art. 433 § 2 k.p.k., a w uzasadnieniu orzeczenia, zgodnie z wymogiem określonym w art.
Art. 457 § 3 k.p.k.
433 § 2 k.p.k., a w uzasadnieniu orzeczenia, zgodnie z wymogiem określonym w art. 457 § 3 k.p.k., Sąd podał dlaczego uznał ten zarzut obrazy prawa za niezasadny i w tym zakresie zainteresowane strony należy odesłać do lektury uzasadnienia, bowiem bezzasadne jest jego powtarzanie (k.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II KK 93/14 POSTANOWIENIE Dnia 25 czerwca 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Waldemar Płóciennik na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 25 czerwca 2014 r., sprawy A. B.‎skazanego z art. 282 k.k. i in.‎z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego‎od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 26 września 2013 r., ‎zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w Ł.‎z dnia 10 stycznia 2013 r., p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację, jako oczywiście bezzasadną;

2. zwolnić skazanego A. B. od kosztów sądowych postępowania kasacyjnego;

3. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adwokata J. Ł. - Kancelaria Adwokacka - kwotę 738,00 zł (siedemset trzydzieści osiem złotych), w tym 23 % podatku VAT, tytułem wynagrodzenia za sporządzenie kasacji z urzędu.

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy w Ł. wyrokiem z dnia 10 stycznia 2013 r., uznał oskarżonego A. B. za winnego popełnienia czynu z art. 189 § 2 k.k., art. 252 § 1 k.k. w brzmieniu sprzed nowelizacji ustawą z dnia 17 grudnia 2009 r. (Dz. U. z 2010 r., Nr 7, poz.

46) i art. 282 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 282 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. w zw. z art. 4 § 2 k.k. i art. 33 § 2 k.k. wymierzył mu karę 7 (siedmiu) lat pozbawienia wolności i karę grzywny w wysokości 200 (dwustu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 150 zł (stu pięćdziesięciu) każda. Na podstawie art. 415 § 4 k.p.k. zasądził od oskarżonego oraz pozostałych współoskarżonych (skazanych prawomocnym wyrokiem w sprawie XVIII K 50/10) solidarnie częściowe odszkodowanie w kwocie 500.000 (pięciuset tysięcy) zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 25 lipca 2002 r. na rzecz pokrzywdzonego Z.

Z. Apelację na korzyść oskarżonego wniósł jego obrońca, który na podstawie art. 427 § 2 i art. 438 pkt 1, 2 i 3 k.p.k. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:1. obrazę prawa materialnego, tj. art. 11 § 2 k.k., poprzez zastosowanie kumulatywnej kwalifikacji prawnej czynu na podstawie art. 252 § 1 i art. 189 § 2 k.k. w sytuacji, gdy przepisy te pozostają ze sobą w pomijalnym zbiegu – art. 252 § 1 k.k. jest przepisem szczególnym, który pochłania znamiona czynu opisanego w art. 189 § 2 k.k.;2. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, a w szczególności art. 4, art. 7 w zw. z art. 410 k.p.k. przez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów, polegającą zwłaszcza na oparciu ustaleń o sprawstwie i winie oskarżonego na zeznaniach wcześniej skazanych współoskarżonych, tj.

M. L., J. K., J. O., R. M. w sytuacji, gdy wyjaśnienia oskarżonego, wspierane zeznaniami jego rodziny i świadków R. S. oraz R. K. wskazują, iż nie mógł dopuścić się przypisanego mu czynu, gdyż przebywał wówczas w innych miejscach – w U. i na Słowacji;3. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia i mający wpływ na jego treść, a polegający na nietrafnym ustaleniu, iż A. B. brał udział w przypisanym mu czynie zabronionym w sytuacji, gdy wszechstronna ocena materiału dowodowego nie pozwala na jednoznaczne sformułowanie tezy o jego sprawstwie w tym zakresie.Z ostrożności procesowej obrońca podniósł nadto zarzut rażącej niewspółmierności kary wymierzonej oskarżonemu w stosunku do jego ewentualnej roli w zdarzeniu, stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu oraz wewnętrznej sprawiedliwości w wymiarze kar innym współsprawcom, którym za popełnienie tego samego czynu wymierzono kary w granicach 3 lat i 4 miesięcy pozbawienia wolności (J.

O.), 3 lat i 10 miesięcy pozbawienia wolności (R. S.), 4 lat i 10 miesięcy pozbawienia wolności (J. K.).W konkluzji obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego A. B. od przypisanego mu czynu ewentualnie, w wypadku nieuwzględnienia powyższego wniosku, o zmianę zaskarżonego wyroku i wyeliminowanie z kwalifikacji prawnej czynu art. 189 § 2 k.k., wydatne obniżenie orzeczonej oskarżonemu kary pozbawienia wolności, przy uwzględnieniu 4-letniego okresu tymczasowego aresztu i wewnętrznej sprawiedliwości kar wymierzonych osądzonym współsprawcom.

Sąd Apelacyjny zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że z podstawy prawnej skazania wyeliminował art. 189 § 2 k.k., a z podstawy prawnej wymiaru kary art. 4 § 2 k.k., złagodził orzeczoną karę pozbawienia wolności do 5 (pięciu) lat i 10 (dziesięciu) miesięcy, a karę grzywny do 150 (stu pięćdziesięciu) stawek dziennych każda po 150 (sto pięćdziesięciu) złotych; utrzymał w mocy zaskarżony wyrok w pozostałym zakresie (wyrok z dnia 26 września 2013 r.W kasacji wniesionej na korzyść skazanego obrońca wyrokowi Sądu Apelacyjnego zarzucił rażące naruszenie prawa, mogące mieć istotny wpływ na treść orzeczenia, w postaci obrazy przepisów postępowania, tj. art. 4, art. 7, art. 410, art. 424, art. 433 § 2 i art. 457 § 3 k.p.k. poprzez brak prawidłowej kontroli odwoławczej w zakresie zarzutu dowolnej a nie swobodnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności zeznań […]i wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Apelacyjnego oraz poprzedzającego go wyroku Sądu Okręgowego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w postępowaniu pierwszoinstancyjnym oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów pomocy prawnej udzielonej skazanemu z urzędu w postępowaniu kasacyjnym.

W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator wniósł o jej oddalenie, jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja jest oczywiście bezzasadna w rozumieniu art. 535 § 3 k.p.k.Zgodnie z art. 519 k.p.k., kasacja może być wniesiona od prawomocnego wyroku sądu odwoławczego kończącego postępowanie, a zarzuty kasacyjne nie mogą wprost kwestionować ustaleń faktycznych, bowiem kasacja może być wniesiona tylko z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. lub innego rażącego naruszenia prawa (art. 523 § 1 k.p.k.).Stawiane w kasacji zarzuty obrazy art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 410 k.p.k., art. 424 k.p.k. oraz argumenty podniesione w uzasadnieniu przez autora kasacji, są de facto powtórzeniem zarzutu apelacji z pkt 2, który został przez Sąd Apelacyjny rozpoznany, stosownie do nakazu wyrażonego w art. 433 § 2 k.p.k., a w uzasadnieniu orzeczenia, zgodnie z wymogiem określonym w art. 457 § 3 k.p.k., Sąd podał dlaczego uznał ten zarzut obrazy prawa za niezasadny i w tym zakresie zainteresowane strony należy odesłać do lektury uzasadnienia, bowiem bezzasadne jest jego powtarzanie (k. 3 i następne uzasadnienia SA).

Zasygnalizować jedynie należy, iż Sąd miał na uwadze upływ czasu pomiędzy porwaniem a datą składania pierwszych wyjaśnień i zeznań w rozważanej sprawie przez oskarżonego i przesłuchiwanych świadków. Fakt ten, co podkreślił Sąd, mógł mieć wpływ na zatarcie się w pamięci osób biorących udział w porwaniu pokrzywdzonego szczegółów czy okoliczności drugorzędnych, a nie istoty sprawy. Upływ czasu jednak sam w sobie nie może prowadzić do podważenia wiarygodności czy to wyjaśnień skazanego, czy też zeznań świadków.

Sąd Odwoławczy odniósł się także szczegółowo do podnoszonego w apelacji podłoża konfliktu pomiędzy skazanym a świadkami, którzy składali obciążające go zeznania, uznając motywy podawane przez skazanego wyłącznie za elementy jego linii obrony, co podkreślił także Sąd Okręgowy (k.3 – 4 uzasadnienia SA).Na k. 5 – 7 Sąd II instancji odniósł się do przedstawianego przez skazanego A. B. „alibi” jakoby w okresie od 3 do 17 lipca 2002 r. nieprzerwanie przebywał on wraz z rodziną w U., zaś po powrocie z wypoczynku udał się na Słowację, podzielając ustalenia dokonane przez Sąd I instancji w zakresie, w jakim nie dał on wiary zeznaniom świadków […], u którego skazany miał przebywać na Słowacji.Lektura uzasadnień obu orzekających Sądów prowadzi do wniosku, że miały one na względzie wszystkie ujawnione w sprawie dowody, zaś z faktu, iż określonym dowodom Sądy nadały walor wiarygodności, innym zaś nie, nie sposób czynić zarzutu obrazy prawa.Na koniec zgodzić się należy z argumentacją prokuratora zawartą w odpowiedzi na kasację, że podniesiony w nadzwyczajnym środku zaskarżenia zarzut ma w istocie charakter pozorny.

Wywody skarżącego nie zawierają jakichkolwiek zarzutów służących uzasadnieniu rzekomej obrazy art. 433 § 2 i 457 § 3 k.p.k., a połączenie ich z sygnalizowaną obrazą przepisów art. 4, 7, 410 i 424 k.p.k. dowodzi wprost polemicznego charakteru kasacji, godzącego w dokonane ustalenia faktyczne oraz ocenę dowodów i to na poziomie pierwszoinstancyjnym.Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy, orzekł jak na wstępie.