Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KK 9/15 Generato dall'IA

Supreme Court upheld temporary arrest after appeal court judgment was annulled due to procedural error.

Numero d'incarto II KK 9/15
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Accolto (Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court upheld the temporary arrest order against two defendants following the annulment of their appeal court verdicts. The defense argued that the arrest was unjustified because the retrial proceedings precluded the risk of obstruction and that the defendants had already served significant prison terms. The court rejected these claims, ruling that the high probability of guilt established by the prior conviction and the severity of the potential sentence independently justified the preventive measure.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 249 § 1 k.p.k.; Art. 258 § 2 k.p.k.: The Supreme Court may apply temporary arrest after an appeal judgment is annulled if the prior conviction establishes a high probability of guilt and the severity of the potential sentence creates a specific risk of hindering further proceedings.

Parole chiave

Generato dall'IA
temporary arrest preventive measure annulled judgment high probability of guilt procedural error retrial proceedings severe penalty

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 249 § 1 k.p.k.
art. 249 § 1 k.p.k. w zw.
Art. 258 § 2 k.p.k.
art. 258 § 2 k.p.k. polegające na przyjęciu, że obawa utrudniania postępowania karnego przez oskarżonego wynika z grożącej mu surowej kary w rozumieniu ww.
Art. 259 § 1-3 k.p.k.
W wypadku bowiem spełnienia ustawowych przesłanek, sąd stosuje tymczasowe aresztowanie, chyba że zachodzą okoliczności stanowiące podstawę do odstąpienia, wymienione w art. 259 § 1-3 k.p.k. Nie należy do nich wskazana w zażaleniu okoliczność.
Art. 263 § 3a k.p.k.
Ustawa dopuszcza bowiem zbieg tych dwóch podstaw pozbawienia wolności (art. 263 § 3a k.p.k.).
Art. 433 § 2 k.p.k.
art. 148 § 2 pkt 3 k.k
skazanych z art. 148 § 2 pkt 3 k.k.
art. 437 § 1 k.p.k
w przedmiocie zastosowania wobec oskarżonych tymczasowego aresztowania na podstawie art. 437 § 1 k.p.k.
art. 538 § 2 k.p.k
UZASADNIENIENa podstawie art. 538 § 2 k.p.k.
art. 258 § 2 k.p.k
Wbrew stanowisku skarżących zachodzi także przesłanka szczególna do zastosowania tymczasowego aresztowania wynikająca z art. 258 § 2 k.p.k.
art. 249 § 1 k.p.k

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II KK 9/15 POSTANOWIENIE Dnia 10 czerwca 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Artymiuk (przewodniczący)‎SSN Przemysław Kalinowski‎SSN Kazimierz Klugiewicz‎SSN Roman Sądej‎SSN Dariusz Świecki (sprawozdawca)Protokolant Marta Brylińska przy udziale Prokuratora Prokuratury Generalnej Jerzego Engelkinga w sprawie D. K. i G. H. skazanych z art. 148 § 2 pkt 3 k.k. i in. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 10 czerwca 2015 r. zażaleń obrońców na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 maja 2015 r. w przedmiocie zastosowania wobec oskarżonych tymczasowego aresztowania na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. postanowił utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.

UZASADNIENIENa podstawie art. 538 § 2 k.p.k. Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 13 maja 2015 r. zastosował wobec oskarżonych tymczasowe aresztowanie w związku z uchyleniem zaskarżonego kasacjami obrońców wyroku Sądu Apelacyjnego i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd Najwyższy wskazał, że zgromadzone w sprawie dowody w wysokim stopniu uprawdopodabniają dopuszczenie się przez oskarżonych zarzucanych im czynów z pkt I, III, V, IX, X i XII aktu oskarżenia, czego dowodzi skazanie na kary dożywotniego pozbawienia wolności, zaś zastosowanie tego środka zapobiegawczego ma na celu zabezpieczenie prawidłowości dalszego toku postępowania, a obawa jego utrudnienia wynika z zagrożenia surową karą w rozumieniu art. 258 § 2 k.p.k.Na to postanowienie zażalenie złożyli obrońcy oskarżonych G.

H. i D. K.Obrońca oskarżonego G. H. zarzuciła obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia poprzez naruszenie:1. art. 249 § 1 k.p.k. w zw. z art. 258 § 1 pkt 2 k.p.k. polegające na przyjęciu, że zastosowanie wobec oskarżonego środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania ma na celu zabezpieczenie prawidłowości dalszego toku postępowania, w sytuacji gdy wskutek uchylenia przez Sąd Najwyższy wyroku Sądu Apelacyjnego w części utrzymującej rozstrzygnięcia co do czynów z pkt I, X i XII aktu oskarżenia w stosunku do G.

H. i przekazania sprawy w tym zakresie Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania, obecnie znajduje się ona na etapie postępowania odwoławczego, w ramach którego Sąd nie może przeprowadzić postępowania dowodowego co do istoty sprawy, a przeprowadzenie dowodu jest możliwe jedynie w wyjątkowych wypadkach, co w praktyce wyklucza obawę matactwa procesowego ze strony oskarżonego, zaś niestawiennictwo na rozprawę apelacyjną należycie zawiadomionych o terminie stron, co do zasady nie tamuje rozpoznania sprawy, wobec czego brak jest podstaw do uznania, że oskarżony może w inny bezprawny sposób utrudniać postępowanie karne;2. art. 258 § 2 k.p.k. polegające na przyjęciu, że obawa utrudniania postępowania karnego przez oskarżonego wynika z grożącej mu surowej kary w rozumieniu ww. przepisu, podczas gdy oskarżony w toku niniejszej sprawy nie podejmował dotychczas jakichkolwiek działań mogących destabilizować prawidłowy tok postępowania, zaś Sąd w uzasadnieniu skarżonego postanowienia nie wskazał na konkretne zachowania oskarżonego lub inne okoliczności, które mogłyby potwierdzać istnienie obawy utrudniania przez niego przedmiotowego postępowania, wobec czego brak jest podstaw do uzasadnionego twierdzenia o realności występowania takiej obawy.W konkluzji obrońca wniósł o uchylenie skarżonego postanowienia.Obrońca oskarżonego D.

K. zaskarżonemu postanowieniu zarzucił:1. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 258 §1 pkt 1 i 2 k.p.k., poprzez jego zastosowanie w sytuacji, w której nie zachodzi uzasadniona obawa ucieczki, ukrywania się lub matactwa ze strony oskarżonego, bowiem ten ma wdrożoną karę pozbawienia wolności w wymiarze 25 lat, jak również podjął naukę w czasie odbywania kary, a ponadto z uwagi na fakt, iż w sprawie zgromadzono cały materiał dowodowy oraz przesłuchano wszystkich świadków.2. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 258 §2 k.p.k., poprzez błędne przyjęcie, iż w niniejszym postępowaniu zachodzi przesłanka zagrożenia karą pozbawienia wolności, której górna granica wynosi co najmniej 8 lat, wobec faktu, iż w stosunku do zarzucanych oskarżonemu czynów, za które grozi wysoka kara Sąd Najwyższy wyrok skazujący D.

K. w tej części uchylił i przekazał go w tej części do ponownego rozpoznania Sądowi II instancji.W konkluzji skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez uchylenie postanowienia o tymczasowym aresztowaniu. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Zażalenia nie są zasadne. Sąd Najwyższy stosując tymczasowe aresztowanie prawidłowo uznał, że spełnione są ku temu procesowe podstawy. Zachodzi bowiem przesłanka ogólna w postaci wysokiego prawdopodobieństwa popełnienia przez oskarżonych zarzucanych im przestępstw (art. 249 § 1 k.p.k.), która z chwilą wydania nieprawomocnego wyroku skazującego przekształciła się w domniemanie prawidłowości poczynionych ustaleń faktycznych co do sprawstwa oskarżonych.

W zażaleniu skarżący nie zdołali obalić tego domniemania. Zauważyć ponadto należy, że przyczyną uchylenia prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym było nieprawidłowe przeprowadzenie kontroli odwoławczej (art. 433 § 2 k.p.k.), nie zaś takie rażące naruszenie prawa, które wskazywałoby na nietrafność utrzymania w mocy wyroku skazującego. Wbrew stanowisku skarżących zachodzi także przesłanka szczególna do zastosowania tymczasowego aresztowania wynikająca z art. 258 § 2 k.p.k.

Słusznie Sąd Najwyższy stosując ten środek zapobiegawczy uznał, że wobec skazania oskarżonych na kary dożywotniego pozbawienia wolności, surowość tych kary świadczy o konieczności zabezpieczenia prawidłowego toku dalszego postępowania. Nie ma przy tym znaczenia, że oskarżeni wcześniej nie podejmowali prób utrudniania postępowania. Skazanie na karę nie niższą niż 3 lata pozbawienia wolności, zgodnie z art. 258 § 2 k.p.k., stanowi samodzielną przesłankę tymczasowego aresztowania. Nie ma również wpływu na stosowanie tego środka zapobiegawczego podniesiona w zażaleniu obrońcy D.

K. okoliczność, że w stosunku do oskarżonego wprowadzona zastała do wykonania kara 25 lat pozbawienia wolności. W wypadku bowiem spełnienia ustawowych przesłanek, sąd stosuje tymczasowe aresztowanie, chyba że zachodzą okoliczności stanowiące podstawę do odstąpienia, wymienione w art. 259 § 1-3 k.p.k. Nie należy do nich wskazana w zażaleniu okoliczność. Ustawa dopuszcza bowiem zbieg tych dwóch podstaw pozbawienia wolności (art. 263 § 3a k.p.k.). Z tych wszystkich względów Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie.