Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KK 87/24 Generato dall'IA

Supreme Court quashes minor offense conviction for tree cutting due to failure to verify forest status under Forest Act.

Numero d'incarto II KK 87/24
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the lower court's mandatory judgment convicting the defendant of a minor offense for cutting trees without a permit. The defendant argued that the lower court failed to determine if the land was legally classified as a forest under the Forest Act, which is a prerequisite for the offense. The court agreed, ruling that the lower court's reliance on the Nature Conservation Act was legally insufficient and constituted a gross violation of law affecting the verdict's substance.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 158 § 1 k.w.; Art. 19 ust. 3 ustawy o lasach; The lower court's failure to ascertain whether the land constituted a forest under the Forest Act constitutes a gross violation of law when the alleged act falls outside the scope of the Nature Conservation Act, necessitating acquittal in mandatory proceedings.

Parole chiave

Generato dall'IA
minor offense conviction forest status verification Forest Act provisions mandatory judgment quashing gross violation of law tree cutting offense nature conservation act violazione degli oneri dell'autorizzazione

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 158 § 1 k.w.
, obwinionego z art. 158 § 1 k.w. po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2024 r.
Art. 19 ust. 3 ustawy o lasach
in., że pozyskanie drewna w lasach niestanowiących własności Skarbu Państwa, niezgodnie z uproszczonym planem urządzania lasu lub decyzją, o której mowa w art. 19 ust.
Art. 93 § 1 i 2 k.p.w.
akt II W 224/22, przyjmując na podstawie dowodów zebranych w czynnościach wyjaśniających, że okoliczności zarzucanego czynu i wina obwinionego nie budzą wątpliwości i uznając, że przeprowadzenie rozprawy nie jest konieczne, na podstawie art. 93 § 1 i 2 k.p.w. uznał T.
Art. 535 § 5 k.p.k.
w Izbie Karnej, na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535 § 5 k.p.k. w zw.
Art. 112 k.p.w.
z art. 112 k.p.w.), kasacji wniesionej na korzyść obwinionego przez Rzecznika Praw Obywatelskich od prawomocnego wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w Kozienicach z dnia 28 lipca 2022 r., sygn.
art. 535 § 5 k.p.k
w Izbie Karnej, na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535 § 5 k.p.k.
art. 112 k.p
z art. 112 k.p.w.), kasacji wniesionej na korzyść obwinionego przez Rzecznika Praw Obywatelskich od prawomocnego wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w Kozienicach z dnia 28 lipca 2022 r., sygn.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

II KK 87/24 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 maja 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Antoni Bojańczyk w sprawie T. P. , obwinionego z art. 158 § 1 k.w. po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2024 r. w Izbie Karnej, na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535 § 5 k.p.k. w zw. z art. 112 k.p.w.), kasacji wniesionej na korzyść obwinionego przez Rzecznika Praw Obywatelskich od prawomocnego wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w Kozienicach z dnia 28 lipca 2022 r., sygn. akt II W 224/22 uchyla zaskarżony wyrok nakazowy i uniewinnia obwinionego T. P. od popełnienia zarzucanego mu czynu; kosztami postępowania kasacyjnego obciążając Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

T. P. został obwiniony o to, że w dniu 5 lutego 2022 r. o godzinie 10:40 zezwolił G. B. na wyrąb drzewa w postaci 15 sztuk brzozy i osiki, których średnica pnia nie przekracza 20 centymetrów przy ziemi, w należącym do niego lesie znajdującym się na działce 36/4 w miejscowości S. , gmina P., powiat r. bez wymaganego pozwolenia, tj. o wykroczenie z art. 158 § 1 k.w.Sąd Rejonowy w Kozienicach, wyrokiem z dnia 28 lipca 2022 r., sygn. akt II W 224/22, przyjmując na podstawie dowodów zebranych w czynnościach wyjaśniających, że okoliczności zarzucanego czynu i wina obwinionego nie budzą wątpliwości i uznając, że przeprowadzenie rozprawy nie jest konieczne, na podstawie art. 93 § 1 i 2 k.p.w. uznał T.

P. za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu wnioskiem o ukaranie, wyczerpującego znamiona wykroczenia z art. 158 § 1 k.w. i za jego popełnienie na podstawie art. 158 § 1 k.w. w zw. z art. 24 § 1 i 3 k.w. wymierzył mu grzywnę w kwocie 200 zł (pkt I), a na podstawie art. 158 § 2 k.w. orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa pozyskanego drewna (pkt II), a także orzekł o kosztach postępowania (pkt III) (k. 27 akt sprawy II W 224/22). Orzeczenie to uprawomocniło się w dniu 11 sierpnia 2022 r. (k. 27 i 31 akt sprawy II W 224/22) wobec niezaskarżenia go przez strony postępowania.

Od powyższego wyroku kasację na korzyść ukaranego wniósł Rzecznik Praw Obywatelskich. Zaskarżył go w całości i zarzucił rażące naruszenie prawa materialnego, tj. art. 158 § 1 k.w., w następstwie uznania obwinionego winnym dokonania czynu tam opisanego, mimo braku w jego działaniu znamion przypisanego wykroczenia. W konkluzji kasacji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i uniewinnienie T. P. od popełnienia przypisanego mu wykroczenia. Sąd Najwyższy zważył co następuje.Wniesiona na korzyść ukaranego kasacja Rzecznika Praw Obywatelskich jest oczywiście zasadna, w związku z czym mogła być w całości uwzględniona na posiedzeniu w oparciu o przepis art. 535 § 5 k.p.k. w zw. z art. 112 k.p.w.

Rację ma skarżący przyjmując, że w niniejszej sprawie doszło do rażącego naruszenia przepisu wskazanego w zarzucie kasacji, co z uwagi na jego następstwa - miało istotny wpływ na treść wyroku.W pierwszej kolejności należy wskazać na to, że zgodnie z brzmieniem przepisu art. 158 § 1 k.w. karze grzywny podlega właściciel lub posiadacz lasu, który dokonuje wyrębu drzewa w należącym do niego lesie albo w inny sposób pozyskuje z tego lasu drewno niezgodnie z planem urządzenia lasu, uproszczonym planem urządzenia lasu lub decyzją określającą zadania z zakresu gospodarki leśnej albo bez wymaganego pozwolenia.

Tymczasem w sprawie nie ustalono, iżby T. P. eksploatował należący do niego albo będący w jego posiadaniu las wbrew normatywnym regułom pozyskiwania drewna i prowadzenia gospodarki leśnej określonym przez ustawę z dnia 28 września 1991 r. o lasach (t.j.: Dz.U. z 2024 r., poz. 530), tj. wbrew warunkom planu urządzenia lasu, uproszczonego planu urządzenia lasu lub decyzją określającą zadania z zakresu gospodarki leśnej albo bez wymaganego pozwolenia. Przepis art. 158 § 1 k.w. nawiązuje w sposób wyraźny do siatki regulacyjnej i typologii normatywnej przewidzianej w ustawie o lasach, która stanowi m. in., że pozyskanie drewna w lasach niestanowiących własności Skarbu Państwa, niezgodnie z uproszczonym planem urządzania lasu lub decyzją, o której mowa w art. 19 ust. 3 ustawy (tj. decyzją starosty wydaną na podstawie inwentaryzacji stanu lasów dla lasów rozdrobnionych o powierzchni do 10 ha, niestanowiących własności Skarbu Państwa w której określa się zadania z zakresu gospodarki leśnej), jest możliwe wyłącznie w przypadkach losowych; decyzje w tej sprawie, na wniosek właściciela lasu, wydaje starosta.

Tymczasem te zagadnienia w ogóle nie były w polu widzenia sądu orzekającego in merito, który w opisie czynu przypisanego oskarżonemu za sformułowaniami użytymi przez oskarżyciela w wniosku o ukaranie nawiązał do regulacji ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (j.t.: Dz.U. z 2023 r., poz. 1336), normującej odmienne układy faktyczne, tj. sytuacje nie związane z ochroną lasu i pozyskiwaniem drewna z lasu w rozumieniu ustawy o lasach. Rację ma tym kontekście autor nadzwyczajnego środka zaskarżenia, że wycinka 15 sztuk brzozy i osiki, których średnica pnia nie przekracza 20 centymetrów przy ziemi nie jest niezgodna z przepisami ustawy o ochronie przyrody.

Rzecz jednak w tym, że to nie (hipotetyczne) naruszenie przepisów tej ustawy może stanowić podstawę dla ewentualnego pociągnięcia sprawcy do odpowiedzialności wykroczeniowej z art. 158 § 1 k.w.Skazanie zatem za wycinkę drzew z lasu w tej sytuacji (tj. bez dokonania ustaleń faktycznych co do tego, czy grunt położony w S. z którego pozyskano drzewa był w rzeczywistości lasem, czy też był dla niego prowadzony uproszczony plan urządzania lasu lub została dlań wydana na podstawie inwentaryzacji stanu lasów decyzja starosty dla lasów rozdrobnionych o powierzchni do 10 ha, niestanowiących własności Skarbu Państwa, w której określono zadania z zakresu gospodarki leśnej) stanowiło rażące uchybienie prawa, które miało istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia.

Nie dokonano bowiem adekwatnych ustaleń faktycznych pozwalających na przypisanie obwinionemu wskazanego we wniosku o ukaranie wykroczenia.Rozważając kwestię treści tzw. orzeczenia następczego i uwzględniając określony przez podmiot szczególny kierunek kasacji trzeba uznać, że obwinionego T. P. należało uniewinnić od postawionego mu zarzutu popełnienia wykroczenia z art. 158 § 1 k.w. Nie tylko bowiem zważywszy na kierunek kasacji niedopuszczalne byłoby uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji.

Ewentualne prowadzenie dalszych ustaleń faktycznych w pryzmacie kwalifikacji zaproponowanej przez oskarżyciela byłoby w sposób oczywisty niekorzystne dla obwinionego  to po pierwsze. Po wtóre, czynności takich nie można przedsięwziąć z uwagi na to, orzekanie w postępowaniu nakazowym możliwe jest tylko w sytuacji, w której „okoliczności czynu obwinionego nie budzą wątpliwości” (art. 93 § 2 zd. pierwsze k.p.s.w.). W niniejszej sprawie okoliczności te  w odniesieniu do znamion wykroczenia stypizowanego w art. 158 § 1 k.w.

 budzą zasadnicze wątpliwości, o czym była mowa powyżej. Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w wyroku. [J.J.][ms] SSN Antoni Bojańczyk