Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KK 85/16 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation as obviously groundless for challenging appellate court's evidence evaluation.

Numero d'incarto II KK 85/16
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed both cassations as obviously groundless, upholding the appellate court's decision to maintain the lower court's conviction. The appellant argued that the appellate court failed to address procedural violations and evidence evaluation errors regarding robbery charges. The court rejected these claims, noting that the appellate court thoroughly addressed all arguments and that cassation proceedings cannot be used to re-evaluate evidence or factual findings.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 433 § 2 k.p.k.; Art. 457 § 3 k.p.k.: Cassation proceedings cannot be used to challenge the correctness of evidence evaluation or factual findings by the appellate court, as such arguments are reserved for the merits trial.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation procedure evidence evaluation factual findings appellate review obviously groundless

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 433 § 2 k.p.k.
zarzucił rażące naruszenie prawa procesowego, a mianowicie - art. 433 § 2 k.p.k. w zw.
Art. 457 § 3 k.p.k.
z art. 457 § 3 k.p.k., poprzez brak wnikliwego odniesienia się w uzasadnieniu wyroku Sądu Odwoławczego do zarzutów apelacyjnych naruszenia następujących przepisów prawa procesowego art.
Art. 4 k.p.k.
457 § 3 k.p.k., poprzez brak wnikliwego odniesienia się w uzasadnieniu wyroku Sądu Odwoławczego do zarzutów apelacyjnych naruszenia następujących przepisów prawa procesowego art. 4 k.p.k., art.
Art. 7 k.p.k.
4 k.p.k., art. 7 k.p.k., art.
Art. 410 k.p.k.
7 k.p.k., art. 410 k.p.k. i art.
Art. 424 § 1 k.p.k.
i art. 424 § 1 k.p.k., które to uchybienia miały wpływ na treść wyroku, jak również zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych co do przyjętej przez Sąd meriti kwalifikacji prawnej czynu jako rozboju z art.
Art. 523 k.p.k.
Art. 280 § 2 k.k.
skazanych z art. 280 § 2 k.k.‎z powodu kasacji, wniesionych przez obrońców skazanych,‎od wyroku Sądu Apelacyjnego ‎z dnia 6 listopada 2015 r., ‎utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w W.‎z dnia 20 kwietnia 2015 r.
Art. 46 § 1 k.k.
280 § 2 k.k., za co wymierzył mu karę 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności; na podstawie art. 46 § 1 k.k. orzekł środek karny w postaci obowiązku naprawienia szkody.
art. 535 § 3 k.p.k
akt II KK 85/16 POSTANOWIENIE Dnia 8 kwietnia 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Józef Dołhy na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 8 kwietnia 2016 r.,‎sprawy P.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II KK 85/16 POSTANOWIENIE Dnia 8 kwietnia 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Józef Dołhy na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 8 kwietnia 2016 r.,‎sprawy P. O. i D. P. skazanych z art. 280 § 2 k.k.‎z powodu kasacji, wniesionych przez obrońców skazanych,‎od wyroku Sądu Apelacyjnego ‎z dnia 6 listopada 2015 r., ‎utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w W.‎z dnia 20 kwietnia 2015 r. p o s t a n o w i ł:

1. oddala obie kasacje jako oczywiście bezzasadne;

2. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża skazanych w częściach na nich przypadających. UZASADNIENIESąd Okręgowy w W., wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2015 r., uznał D. P. za winnego popełnienia przestępstwa z art. 280 § 2 k.k., za co wymierzył mu karę 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności; na podstawie art. 46 § 1 k.k. orzekł środek karny w postaci obowiązku naprawienia szkody. W apelacji od tego wyroku obrońca oskarżonego podniósł zarzuty obrazy przepisów postępowania – art. 4, 7, 410 i 424 § 1 k.p.k., błędu w ustaleniach faktycznych oraz rażącej niewspółmierności kary.Sąd Apelacyjny, wyrokiem z dnia 6 listopada 2015 r., zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.W kasacji od powyższego wyroku obrońca skazanego D.

P. zarzucił rażące naruszenie prawa procesowego, a mianowicie - art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k., poprzez brak wnikliwego odniesienia się w uzasadnieniu wyroku Sądu Odwoławczego do zarzutów apelacyjnych naruszenia następujących przepisów prawa procesowego art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 410 k.p.k. i art. 424 § 1 k.p.k., które to uchybienia miały wpływ na treść wyroku, jak również zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych co do przyjętej przez Sąd meriti kwalifikacji prawnej czynu jako rozboju z art. 280 § 2 k.k., oraz braku dokładnego wskazania w uzasadnieniu wyroku Sądu Odwoławczego i przedstawienia odpowiedniej argumentacji dlaczego zarzuty te zostały uznane za niezasadne, a jedynie ograniczeniu się przez Sąd Odwoławczy do podzielenia oceny dowodów i ustaleń faktycznych Sądu I Instancji, co uniemożliwia przeprowadzenie pełnej kontroli kasacyjnej zaskarżonego wyroku.

W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu.W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Apelacyjnej wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja jest bezzasadna w stopniu oczywistym. Sąd Apelacyjny rozpoznając apelację obrońcy oskarżonego D. P. szczegółowo odniósł się do wszystkich zarzutów i wniosków apelacji, wskazując jednocześnie dlaczego zarzuty obrazy przepisów postępowania i błędu w ustaleniach faktycznych uznał za niezasadne.

Argumentacja Sądu odwoławczego w tym zakresie jest rzeczowa i wprost odnosi się do zarzutów apelacji. Wskazać należy, że stopień szczegółowości uzasadnienia wyroku Sądu odwoławczego jest pochodną zakresu i poziomu środka odwoławczego wniesionego przez obrońcę oskarżonego, który sprowadzał się do przeciwstawienia ustaleniom i ocenom Sądu pierwszej instancji okoliczności wynikających z prezentowanej przez oskarżonego linii obrony. Podniesione w kasacji zarzuty oraz ich motywacja wskazują jednoznacznie, że w istocie autorowi kasacji chodzi o ponowną próbę podważenia trafności oceny materiału dowodowego i zakwestionowanie ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie.

Skarżący nie wskazuje bowiem wad zwykłej kontroli odwoławczej, trudno bowiem za takie uznać sformułowanie o „braku wnikliwego odniesienia się”, lecz nadal polemizuje z sądem meriti co do uznania materiału dowodowego, w szczególności zeznań pokrzywdzonego P. S., za wystarczający do przypisania oskarżonemu zarzuconego mu czynu. Przypomnieć należy, że przedmiotem postępowania kasacyjnego nie może być zasadność oceny dowodów i trafność wniosków wyprowadzonych na tej podstawie, ocena wiarygodności poszczególnych źródeł dowodowych, czy też samo przeciwstawienie jednych dowodów innym – bardziej wspierającym racje skarżącego.

Tym samym ocena prawdziwości relacji środków, czy też możliwości zapamiętania i odtwarzania przebiegu zdarzenia przez jego uczestników, pozostaje poza sferę dopuszczalnych zarzutów kasacyjnych.Tak więc konstrukcja kasacji, z pozoru zgodna z regułami zawartymi w art. 523 k.p.k., w istocie – poprzez polemikę z oceną dowodów dokonaną przez sąd odwoławczy – zmierza do ominięcia zakazu kwestionowania ustaleń faktycznych.Podzielając stanowisko prokuratora, przedstawione w pisemnej odpowiedzi na kasację, Sąd Najwyższy oddalił kasację jako oczywiście bezzasadną. kc