Supreme Court quashes sentence for insult as it exceeds statutory penalty limits for the offense.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland quashed the lower court's sentence for insult because it imposed a prison term exceeding the statutory maximum allowed by law. The Regional Court had convicted the defendant of insulting the victim, which under Article 216 of the Criminal Code carries only a fine or restriction of liberty, yet sentenced him to four months in prison. The Court of Appeal had previously vacated similar convictions for other dates, but this specific ruling regarding the penalty for the 2016 incident was upheld as legally erroneous.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 216 § 1 k.k.; Art. 523 § 1 k.p.k.: A sentence exceeding the statutory penalty limits for an offense constitutes a material legal error requiring the quashing of the judgment and remittal for retrial.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II KK 84/20 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 lipca 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Waldemar Płóciennik (przewodniczący)SSN Dariusz Kala (sprawozdawca)SSN Jerzy GrubbaProtokolant Elżbieta Wawer w sprawie T. D. skazanego za czyn z art. 216 § 1 k.k.po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 21 lipca 2020 r. na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.kasacji wniesionej przez Rzecznika Praw Obywatelskich na korzyść skazanegood wyroku Sądu Rejonowego w W.z dnia 22 listopada 2018 r., sygn. akt II K (…) uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze wymierzonej za czyn z art. 216 § 1 k.k. przypisany skazanemu w punkcie 1c i w tym zakresie przekazuje sprawę Sądowi Rejonowemu w W. do ponownego rozpoznania.
UZASADNIENIEWyrokiem z dnia 22 listopada 2018 r., sygn. akt II K (…), Sąd Rejonowy w W.:1.w ramach czynu opisanego w punkcie I. części wstępnej wyroku, oskarżonego T. D. uznał za winnego tego, że:1.w dniu 01.09.2015 r. w miejscu jak w zarzucie ubliżał S. D. słowami powszechnie uznanymi za obelżywe, czym wyczerpał dyspozycję art. 216 § 1 k.k.;2.w dniu 01.09.2015 r. w miejscu jak w zarzucie naruszył nietykalność S. D. poprzez szarpanie jej, czym wyczerpał dyspozycję art. 217 § 1 k.k.;3.w dniu 30.06.2016 r. w miejscu jak w zarzucie ubliżał S. D. słowami powszechnie uznanymi za obelżywe, czym wyczerpał dyspozycję art. 216 § 1 k.k.; 4.w dniu 30.06.2016 r. w miejscu jak w zarzucie naruszył nietykalność S. D. poprzez pociągnięcie za włosy i popchnięcie, czym wyczerpał dyspozycję art. 217 § 1 k.k.;5.w okresie od końca sierpnia 2016 r. do 18.10.2016 r. znęcał się psychicznie i fizycznie nad osobą najbliższą tj. konkubiną S. D. w ten sposób, że wszczynał awantury, podczas których groził jej pozbawieniem życia, zastraszał, ubliżał jej słowami powszechnie uznanymi za wulgarne i obraźliwe, szarpał, czym wyczerpał dyspozycję art. 207 § 1 k.k.i za to za czyn pisany w pkt.
a) i c) na mocy art. 216 § 1 k.k. skazał go na kary po 4 (cztery) miesiące pozbawienia wolności, za czyny opisane w pkt.
b) i d) na mocy art. 217 § 1 k.k. skazał go na kary po 4 (cztery) miesiące pozbawienia wolności, a za czyn z art. 207 § 1 k.k. skazał go na karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności; 6.oskarżonego T. D. uznał również za winnego popełnienia zarzuconych mu w punktach II i III aktu oskarżenia czynów i za czyn opisany w pkt. II, na mocy art. 190 § 1 k.k., skazał go na karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, 7.za czyn opisany w pkt. III, na mocy art. 193 k.k., skazał go na karę 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności, 8.na mocy art. 85 § 1 i 2 k.k., art.85 a k.k. i art.86 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu jedną łączną karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności;9.zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 180 (sto osiemdziesiąt) złotych z tytułu opłaty sądowej i obciążył go kosztami postępowania w kwocie 180 (sto osiemdziesiąt) złotych.Wyrok ten nie został zaskarżony przez żadną ze stron.
Wyrokiem z dnia 4 listopada 2019 r., sygn. akt VI Ko (…), Sąd Okręgowy w W. wznowił z urzędu postępowanie zakończone opisanym wyżej prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w W., w zakresie dotyczącym czynów z dnia 1 września 2015 r., opisanych w punktach 1a i 1b z art. 216 § 1 k.k. i art. 217 § 1 k.k. i w tym zakresie wyrok ten uchylił, a postępowanie na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. w zw. z art. 101 § 2 k.k. umorzył. Ponadto Sąd Okręgowy uchylił punkt 4 ww. orzeczenia, w zakresie połączenia jednostkowych kar pozbawienia wolności i sprawę w tej części przekazał Sądowi Rejonowemu w W. do ponownego rozpoznania.
Wyrok Sądu Rejonowego w W. w części dotyczącej rozstrzygnięcia o karze wymierzonej za czyn przypisany w punkcie 1c tego orzeczenia, kasacją wywiedzioną na korzyść skazanego, zaskarżył Rzecznik Praw Obywatelskich, który podniósł zarzut rażącego i mającego istotny wpływ na jego treść naruszenia prawa materialnego, tj. art. 216 § 1 k.k. polegającego na orzeczeniu przez sąd kary rodzajowo nieprzewidzianej w tym przepisie, to jest kary pozbawienia wolności. W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie wyroku Sądu Rejonowego w W. w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie temu Sądowi do ponownego rozpoznania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja okazała się oczywiście zasadna.Należy przyznać rację skarżącemu, że rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 1c zaskarżonego orzeczenia dotknięte jest rażącą obrazą art. 216 § 1 k.k., która miała istotny wpływ na jego treść.Występek z art. 216 § 1 k.k. jest bowiem zagrożony wyłącznie karą grzywny i karą ograniczenia wolności.
Za całkowicie bezpodstawne i dokonane z rażącą obrazą tej regulacji należy zatem uznać wymierzenie za ten czyn kary pozbawienia wolności. A tak właśnie postąpił Sąd Rejonowy, który za przestępstwo z art. 216 § 1 k.k., przypisane T. D. w punkcie 1c części dyspozytywnej zaskarżonego orzeczenia, orzekł karę 4 miesięcy pozbawienia wolności.Nie mogło być zatem jakichkolwiek wątpliwości, że w powyższej części wyrok Sądu Rejonowego w W. dotknięty jest uchybieniem, o którym mowa w art. 523 § 1 k.p.k. W tym stanie rzeczy w pełni uzasadnione było zarówno rozpoznanie kasacji Rzecznika Praw Obywatelskich na posiedzeniu przeprowadzonym w trybie art. 535 § 5 k.p.k., jak i uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej orzeczenia o karze wymierzonej za czyn z art. 216 § 1 k.k. przypisany w punkcie 1c i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi Rejonowemu w W. do ponownego rozpoznania.W postępowaniu ponownym, Sąd Rejonowy, respektując reguły wynikające z treści przepisów art. 442 k.p.k. oraz art. 443 k.p.k., rozważy kwestię właściwego wymiaru kary za czyn przypisany skazanemu w punkcie 1c zaskarżonego wyroku, a następnie wyda orzeczenie, które będzie urzeczywistniało standard sprawiedliwości materialnej i proceduralnej.Kierując się powyższą argumentacją, Sąd Najwyższy orzekł jak w części dyspozytywnej wyroku.