Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KK 84/14 Generato dall'IA

Supreme Court quashes lower court verdict for omitting mandatory driving ban despite agreement, remanding case for proper sentencing.

Numero d'incarto II KK 84/14
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the lower court's verdict regarding the sentencing portion due to a procedural omission. The defendant had agreed to a mandatory driving ban, but the first-instance court failed to explicitly rule on this specific penalty while merely crediting the license suspension period. Consequently, the court remanded the case to the regional court for a new, legally compliant sentencing decision.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 42 § 2 k.k.; Art. 387 § 2 k.p.k.: When a mandatory criminal measure is agreed upon by the parties, the court must explicitly rule on it; failure to do so requires quashing the entire sentencing portion and remanding the case for a new decision.

Parole chiave

Generato dall'IA
mandatory criminal measure driving ban omission party agreement quashing verdict remanding case procedural error sentencing review

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 42 § 2 k.k.
Ponad wszelką wątpliwość zaskarżony wyrok nie zawiera - w zakresie rozstrzygnięć penalnych - orzeczenia o obligatoryjnym środku karnym w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, o którym mowa w art. 42 § 2 k.k., który został uzgodniony przez strony na warunkach określonych w przepisie art.
Art. 387 § 2 k.p.k.
Wyrokowi temu zarzucił rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa karnego procesowego, a mianowicie art. 387 § 2 k.p.k. i art.
Art. 387 § 1 k.p.k.
i art. 387 § 1 k.p.k., polegające na orzeczeniu wobec M.
Art. 71 § 1 k.k.
Ponadto, na podstawie art. 71 § 1 k.k., wymierzył oskarżonej karę grzywny w wysokości 120 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10 zł każda i na podstawie art.
Art. 72 § 1 pkt 2 k.k.
71 § 1 k.k., wymierzył oskarżonej karę grzywny w wysokości 120 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10 zł każda i na podstawie art. 72 § 1 pkt 2 k.k. zobowiązał oskarżoną M.
Art. 85 k.k.
i skazał ją za te czyny na kary po 4 miesiące pozbawienia wolności, a na podstawie art. 85 k.k. i art.
Art. 86 § 1 k.k.
i art. 86 § 1 k.k. wyżej wymienione kary połączył i wymierzył oskarżonej M.
Art. 63 § 2 k.k.
Sąd ten na podstawie art. 63 § 2 k.k. na poczet orzeczonego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych (którego w istocie nie orzekł - przyp.
art. 178 § 1 k.k
akt II K …/13, mocą którego:uznał ją za winną popełnienia zarzucanych jej w akcie oskarżenia czterech czynów, wyczerpujących znamiona przestępstw z art. 178 § 1 k.k., art.
art. 226 § 1 k.k
222 § 1 oraz art. 226 § 1 k.k.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II KK 84/14 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 1 października 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Waldemar Płóciennik (przewodniczący)‎SSN Jarosław Matras‎SSA del. do SN Dariusz CzajkowskiProtokolant Marta Brylińska przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Lucjana Nowakowskiego‎w sprawie M. H.‎skazanej z art. 178a § 1 k.k. i in.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie‎w dniu 1 października 2014 r.,‎kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść skazanej‎od wyroku Sądu Rejonowego w L.‎z dnia 28 stycznia 2014 r., uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej rozstrzygnięcia o karze i sprawę w tym zakresie przekazuje Sądowi Rejonowemu w L. do ponownego rozpoznania.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w L., po rozpoznaniu sprawy M. H., w dniu 28 stycznia 2014 roku uwzględnił złożony na rozprawie wniosek oskarżonej o orzeczenie wyroku skazującego i wymierzenie jej określonej kary bez przeprowadzania postępowania dowodowego i wydał w tym dniu wyrok w sprawie o sygn. akt II K …/13, mocą którego:uznał ją za winną popełnienia zarzucanych jej w akcie oskarżenia czterech czynów, wyczerpujących znamiona przestępstw z art. 178 § 1 k.k., art. 222 § 1 oraz art. 226 § 1 k.k. i skazał ją za te czyny na kary po 4 miesiące pozbawienia wolności, a na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. wyżej wymienione kary połączył i wymierzył oskarżonej M.

H. karę łączną roku pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawiesił na okres próby 2 lat. Ponadto, na podstawie art. 71 § 1 k.k., wymierzył oskarżonej karę grzywny w wysokości 120 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10 zł każda i na podstawie art. 72 § 1 pkt 2 k.k. zobowiązał oskarżoną M. H. do pisemnego przeproszenia pokrzywdzonych w terminie 1 miesiąca od dnia uprawomocnienia się wyroku. Sąd ten na podstawie art. 63 § 2 k.k. na poczet orzeczonego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych (którego w istocie nie orzekł - przyp.

SN), zaliczył oskarżonej okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 23 stycznia 2013 roku do dnia 23 stycznia 2014 roku.Wyrok ten nie został zaskarżony przez żadną ze stron i uprawomocnił się w I instancji w dniu 5 lutego 2014 roku. Kasację od tego wyroku, w części dotyczącej rozstrzygnięcia o karze, na niekorzyść M. H., wniósł Prokurator Generalny. Wyrokowi temu zarzucił rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa karnego procesowego, a mianowicie art. 387 § 2 k.p.k. i art. 387 § 1 k.p.k., polegające na orzeczeniu wobec M.

H. za czyny z art. 178 a § 1 k.k., 222 § 1 k.k., 226 § 1 k.k. kary łącznej 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 2 lat, kary grzywny w wysokości 120 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10 zł każda oraz zobowiązania jej do pisemnego przeproszenia pokrzywdzonych, pomimo uwzględnienia wniosku oskarżonej o wydanie wyroku skazującego bez przeprowadzenia postępowania dowodowego i wymierzenia kary łącznej roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 2 lat próby, kary grzywny w wysokości 120 stawek dziennych po 10 zł każda, orzeczenie zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 1 roku oraz obowiązku przeproszenia pokrzywdzonych na piśmie w terminie 1 miesiąca od uprawomocnienia się wyroku, co skutkowało rażącym naruszeniem przepisu prawa karnego materialnego, tj. art. 42 § 2 k.k., obligującego do orzeczenia środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym w przypadku skazania sprawcy będącego w stanie nietrzeźwości.Stawiając powyższy zarzut Prokurator Generalny wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi Rejonowemu w L. do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Kasacja Prokuratora Generalnego, wniesiona na niekorzyść skazanej w części dotyczącej orzeczenia o karze, jest oczywiście zasadna. Ponad wszelką wątpliwość zaskarżony wyrok nie zawiera - w zakresie rozstrzygnięć penalnych - orzeczenia o obligatoryjnym środku karnym w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, o którym mowa w art. 42 § 2 k.k., który został uzgodniony przez strony na warunkach określonych w przepisie art. 387 § 2 k.p.k. Powyższy brak stanowi zapewne zwykłe przeoczenie Sądu, skutkujące obrazą wskazanych wyżej przepisów, skoro jednocześnie w pkt 9 swojego wyroku Sąd Rejonowy zawarł rozstrzygnięcie o zaliczeniu okresu zatrzymania prawa jazdy na poczet środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, którego de facto przecież nie orzekł.

Z tych względów wyrok w zaskarżonej części odnoszącej się do całości orzeczenia o karze i środkach karnych należało uchylić i sprawę przekazać Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, w celu wydania prawidłowych rozstrzygnięć penalnych, zgodnych z treścią wniosku oskarżonej i zawartych przez strony uzgodnień. W postępowaniu kasacyjnym nie jest bowiem możliwe uchylenie orzeczenia wyłącznie w części, której orzeczenie to nie zawiera, a uchylenie powinno nastąpić w zakresie umożliwiającym usunięcie popełnionego uchybienia (patrz uchwała składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 25 marca 2010 r., sygn. akt I KZP 36/09, OSNKW z 2010 r., z. 5, poz.40).Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w wyroku.