Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KK 81/21 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal as obviously groundless regarding mandatory defense presence in misdemeanor trial.

Numero d'incarto II KK 81/21
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously groundless, ruling that the defendant's absence from a specific court session was voluntary. The defense argued that the defendant was obligated to appear, but the court found only a notification was issued, not a summons, and the defense attorney had previously requested the trial proceed in his absence. Consequently, the court determined no absolute ground for appeal existed under the relevant procedural code.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k.; Art. 79 § 3 k.p.k.: The court must dismiss a cassation appeal as obviously groundless if the defendant's failure to appear was voluntary and no statutory obligation to attend the hearing existed.

Parole chiave

Generato dall'IA
mandatory defense presence misdemeanor trial procedure absolute ground for appeal voluntary absence notification versus summons violazione delle norme sicurezza abbandono di persone lavoro pericoloso

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 535 § 3 k.p.k.
akt II KK 81/21 POSTANOWIENIE Dnia 15 kwietnia 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Klugiewicz na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. w sprawie P.
art. 523 § 2 k.p.k.
Na wstępie należy zaznaczyć, że z uwagi na ograniczenia we wnoszeniu kasacji przez stronę, wynikające z art. 523 § 2 k.p.k. w zw.
art. 523 § 4 pkt 1 k.p.k.
z art. 523 § 4 pkt 1 k.p.k., wobec wymierzenia P.
art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k.
art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k., z uwagi na brak udziału obrońcy w czynnościach, w który jego udział był obowiązkowy – nieobecności obrońcy P.
art. 79 § 3 k.p.k.
Za bezpodstawne należy więc uznać twierdzenie autora kasacji, że skazany ten był zobowiązany do stawiennictwa na rozprawę w dniu 7 listopada 2018 r., a tym samym udział jego obrońcy na rozprawie również był obowiązkowy ze względu na treść art. 79 § 3 k.p.k. (s.
art. 79 § 1 k.p.k.
Za bezpodstawne należy więc uznać twierdzenie autora kasacji, że skazany ten był zobowiązany do stawiennictwa na rozprawę w dniu 7 listopada 2018 r., a tym samym udział jego obrońcy na rozprawie również był obowiązkowy ze względu na treść art. 79 § 3 k.p.k.
art. 79 § 2 k.p.k.
Za bezpodstawne należy więc uznać twierdzenie autora kasacji, że skazany ten był zobowiązany do stawiennictwa na rozprawę w dniu 7 listopada 2018 r., a tym samym udział jego obrońcy na rozprawie również był obowiązkowy ze względu na treść art. 79 § 3 k.p.k.
art. 374 § 1 k.p.k.
Wskazać również należy, a co jest istotne, że zgodnie z art. 374 § 1 k.p.k., udział oskarżonego w sprawach o występki w rozprawie jest jego prawem, a nie obowiązkiem, chyba że przewodniczący lub sąd uznaliby taką obecność za obowiązkową, ale takich decyzji w przedmiotowej sprawie nie podjęto.
art. 636 § 1 k.p.k.
Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu, na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. w zw.
art. 637a k.p.k.
z art. 637a k.p.k. obciążając skazanego P.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II KK 81/21 POSTANOWIENIE Dnia 15 kwietnia 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Klugiewicz na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. w sprawie P. M., skazanego z art. 220 § 1 k.k. i in., po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 15 kwietnia 2021 r. kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w P.‎z dnia 29 września 2020 r., sygn. akt IV Ka (…), ‎zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w P.‎z dnia 24 maja 2019 r., sygn. akt VII K (…), p o s t a n o w i ł :

1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;

2. kosztami procesu w postępowaniu kasacyjnym obciążyć skazanego. UZASADNIENIEWyrokiem Sądu Rejonowego w P. z dnia 24 maja 2019 r., sygn. akt VII K (…), P. M. został uznany za winnego tego, że w dniu 11 maja 2012 roku, będąc właścicielem firmy P. z/s w P., której firma P.U.T. I. zleciła prowadzenie ciągnika rolniczego na rozbudowie drogi krajowej nr […] parametrów drogi ekspresowej na odcinku P.- R. od km 325,4 + 772 do km 366 + 000, m.in. w pobliżu miejscowości W., pow. (…), będąc odpowiedzialnym za zorganizowanie pracy zgodnie z zasadami BHP, nie dopełnił wynikających z tego tytułu obowiązków, narażając wykonującego prace remontowe na wyłączonym z ruchu odcinku trasy S-[..] – J.

S. na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu w ten sposób, że pomimo posiadanej prze siebie wiedzy o tym, że na trasie zamierzonego manewru cofania wykonywane były przez pokrzywdzonego czynności oznaczania linii na nawierzchni wiaduktu a także o tym, że kierowany przez niego zestaw ciągnikowy o łącznej długości 10 m nie był wyposażony w akustyczny sygnalizator cofania, nie wyszedł z kabiny ciągnika i osobiście nie sprawdził możliwości bezpiecznego manewru cofania, najeżdżając prawym tylnym kołem kierowanego przez siebie wozu asenizacyjnego, będącego w zespole ciągnikowym, na wykonującego tam w pozycji kucznej prace przy oznaczaniu linii na nawierzchni wiaduktu J.

S., powodując u niego rozległe wielonarządowe obrażenia ciała skutkujące jego zgonem w tym samym dniu tj. 11 maja 2012 roku, po przetransportowaniu do szpitala, tj. przestępstwa z art. 220 § 1 k.k. w zb. z art. 155 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 4 § 1 k.k., za które – na podstawie art. 220 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. – wymierzono mu karę roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat tytułem próby. Ponadto Sąd na podstawie art. 71 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu grzywnę w wymiarze 125 stawek po 20 złotych każda, a także orzekł o zadośćuczynieniu na rzecz pokrzywdzonej A.

S. w trybie art. 46 § 2 k.k.Od tego wyroku apelację na niekorzyść oskarżonego wniósł prokurator, który – podnosząc zarzut obrazy prawa materialnego – art. 11 § 3 k.k. w zw. z art. 413 k.p.k. – wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia w zakresie podstawy wymiaru kary pozbawienia wolności z „art. 220 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k.” na: „art. 155 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k.”.Wyrok Sądu pierwszej instancji został również zaskarżony przez obrońcę oskarżonego, który podnosząc zarzuty błędów w ustaleniach faktycznych oraz obrazy przepisów postępowania, mające wpływ na wynik sprawy (art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 211 k.p.k., art. 193 § 1 k.p.k., art. 201 k.p.k.), wniósł o jego zmianę i uniewinnienie P. M. od zarzucanego mu przestępstwa.Sąd Okręgowy w P. wyrokiem z dnia 29 września 2020 r., sygn. akt IV Ka (…), zmienił wyrok Sądu meriti w ten sposób, że uchylił rozstrzygnięcie o zadośćuczynieniu na rzecz A.

S.. W pozostałym zakresie utrzymał ten wyrok w mocy.Od wyroku Sądu drugiej instancji kasację wniósł obrońca skazanego, który podniósł zarzut wystąpienia w sprawie jednej z tzw. bezwzględnych przyczyn odwoławczych tj. art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k., z uwagi na brak udziału obrońcy w czynnościach, w który jego udział był obowiązkowy – nieobecności obrońcy P. M. na rozprawie głównej w Sądzie w dniu 7 listopada 2018 r., na której były przeprowadzane czynności dowodowe z przesłuchania świadka W. Z., którego zeznania były bardzo istotne w ustaleniu przebiegu zdarzenia z 11 maja 2012 r., a nieobecność obrońcy uniemożliwiła prawidłową obronę, w szczególności doprecyzowanie okoliczności, które pozwoliłby na prawidłową ocenę zachowania oskarżonego.Na podstawie tego zarzutu autor kasacji wniósł o uchylenie wyroku Sądu Okręgowego w P. z dnia 29 września 2020 r., sygn. akt IV Ka (…), jak również uchylenie wyroku pierwszo-instancyjnego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi meriti.Prokurator w odpowiedzi na kasację wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.Kasacja jest bezzasadna w stopniu oczywistym, co uprawniało do jej rozpoznania na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.

Na wstępie należy zaznaczyć, że z uwagi na ograniczenia we wnoszeniu kasacji przez stronę, wynikające z art. 523 § 2 k.p.k. w zw. z art. 523 § 4 pkt 1 k.p.k., wobec wymierzenia P. M. kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, poza zakresem rozważań pozostawiono wyrażone w uzasadnieniu kasacji uwagi dotyczące naruszenia art. 155 k.k. oraz art. 193 k.p.k. Rozpoznaniu podlegać mógł jedynie podniesiony w petitum kasacji zarzut wskazujący na wystąpienie tzw. bezwzględnej przyczyny odwoławczej.Analiza akt sprawy nie pozostawia wątpliwości co do tego, że tok postępowania nie był dotknięty uchybieniem, o którym mowa w art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k.

Przede wszystkim należy podkreślić, że w sprawie nie wystąpiły okoliczności, uzasadniające zastosowanie instytucji obrony obligatoryjnej w odniesieniu do osoby P. M. Za bezpodstawne należy więc uznać twierdzenie autora kasacji, że skazany ten był zobowiązany do stawiennictwa na rozprawę w dniu 7 listopada 2018 r., a tym samym udział jego obrońcy na rozprawie również był obowiązkowy ze względu na treść art. 79 § 3 k.p.k. (s. 4 kasacji). P. M. został bowiem jedynie zawiadomiony a nie wezwany o tym terminie rozprawy (k. 280).

O fakultatywności obecności jego obrońcy na rozprawie w dniu 7 listopada 2018 r. świadczy również zalegające w aktach sprawy zawiadomienie (k. 253), odebrane w dniu 17 października 2018 r. (k. 302). Trzeba też zauważyć, że z protokołu rozprawy z dnia 7 listopada 2018 r., wynika iż sam obrońca, składając usprawiedliwienie swojej nieobecności na tym terminie, wniósł o rozpoznanie sprawy pod jego nieobecność, co zyskało aprobatę jego mocodawcy, który oświadczył, że „wyraża zgodę na kontynuowanie sprawy” (k. 303). Wskazać również należy, a co jest istotne, że zgodnie z art. 374 § 1 k.p.k., udział oskarżonego w sprawach o występki w rozprawie jest jego prawem, a nie obowiązkiem, chyba że przewodniczący lub sąd uznaliby taką obecność za obowiązkową, ale takich decyzji w przedmiotowej sprawie nie podjęto.

Ponadto, przepis art. 79 § 3 k.p.k. odnosi się do obowiązku udziału w rozprawie obrońcy, gdy w stosunku do oskarżonego zachodzą okoliczności o których mowa w art. 79 § 1 i 2 k.p.k., a takich również nie stwierdzono.W świetle powyższych spostrzeżeń zarzut wystąpienia w sprawie tzw. bezwzględnej przyczyny odwoławczej, określonej w art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k., jawi się jako ewidentnie chybiony, co wobec niestwierdzenia innych okoliczności wskazanych w art. 439 § 1 k.p.k., uzasadniało oddalenie kasacji jako oczywiście bezzasadnej.

Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu, na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 637a k.p.k. obciążając skazanego P. M. kosztami procesu w postępowaniu kasacyjnym.