Supreme Court quashes summary judgment against a prisoner serving another sentence for violating procedural safeguards.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court quashed a summary judgment against a defendant who was serving a prison sentence in a separate case at the time of the trial. The Prosecutor General argued that the lower court violated procedural rules by issuing a summary verdict without the defendant's presence. The court ruled that the defendant's imprisonment in another matter legally precluded the use of summary proceedings, thereby nullifying the original decision and remanding the case.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 501 pkt 1 k.p.k.; Art. 500 § 4 k.p.k.: Summary proceedings are prohibited against a person deprived of liberty in another case to ensure adequate defense rights.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II KK 72/15 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 marca 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Stanisław Zabłocki (przewodniczący, sprawozdawca)SSN Małgorzata GierszonSSN Przemysław KalinowskiProtokolant Marta Brylińska w sprawie P. J.skazanego z art. 286 § 3 k.k. w zb. z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniuw dniu 30 marca 2015 r.,kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego, na podstawie art. 521 § 1 k.p.k., na korzyść skazanego, od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w W.z dnia 7 października 2013 r., uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w W.
UZASADNIENIESąd Rejonowy w W., wyrokiem nakazowym z dnia 7 października 2013 roku, sygn. akt … 521/13, po rozpoznaniu sprawy P. J., oskarżonego o popełnienie czynu z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.:1.oskarżonego P. J. uznał za winnego zarzucanego mu czynu z tym, że ustalił, iż przestępstwo zarzucane oskarżonemu stanowi wypadek mniejszej wagi i zakwalifikował je z art. 286 § 3 k.k. w zb. z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i na tej podstawie skazał go, a na podstawie art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył mu karę grzywny w wysokości 50 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 20 zł;2.na podstawie art. 46 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego obowiązek naprawienia szkody w całości w kwocie 2.035,71 zł na rzecz pokrzywdzonego PTK C. sp. z o.o.;3.na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych, z których wyłożone wydatki przejął Skarb Państwa.Orzeczenie to nie zostało zaskarżone przez żadną ze stron i uprawomocniło się w dniu 24 października 2013 r.
Od powyższego wyroku kasację na korzyść skazanego wniósł Prokurator Generalny, zarzucając mu rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa karnego procesowego, tj. art. 501 pkt 1 k.p.k., polegające na „wydaniu wobec P. J. na posiedzeniu wyroku nakazowego w sytuacji, gdy odbywał w tym czasie karę pozbawienia wolności orzeczoną w innej sprawie, zamiast rozpoznania sprawy na zasadach ogólnych, na rozprawie”. W konkluzji kasacji, Prokurator Generalny wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w W. do ponownego rozpoznania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja jest zasadna w stopniu oczywistym w rozumieniu art. 535 § 5 k.p.k., co spowodowało wydanie wyroku na posiedzeniu bez udziału stron i uchylenie zaskarżonego orzeczenia oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w W.Przepis art. 501 pkt 1 k.p.k. określa negatywną przesłankę wydania wyroku nakazowego, przy czym w doktrynie podnosi się, że niedopuszczalność trybu nakazowego w stosunku do osoby pozbawionej wolności jest konsekwencją wyłączenia trybu uproszczonego w odniesieniu do tych osób.
Podkreślenia przy tym wymaga, że w postępowaniu nakazowym nie są dopuszczalne odstępstwa od powyższej przesłanki, tak jak możliwe to jest w postępowaniu uproszczonym (art. 325c pkt 1 in fíne k.p.k.).Wykładnia funkcjonalna art. 501 pkt 1 k.p.k. wskazuje, że celem zawartej w nim regulacji jest zagwarantowanie oskarżonemu odpowiednich warunków do obrony w związku z rozstrzygnięciem wydanym bez jego udziału (art. 500 § 4 k.p.k.). Chodzi tu o uprawnienie do wniesienia sprzeciwu od wyroku nakazowego. W tym aspekcie art. 501 pkt 1 k.p.k. pełni funkcję gwarancyjną.
Zauważyć przy tym należy, że w art. 501 pkt 1 k.p.k. mowa jest nie tylko o pozbawieniu wolności w tej sprawie, ale też w „innej sprawie” (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 października 2014 roku, sygn. akt II KK 272/14, LEX Nr 1539460). W niniejszej sprawie Sąd Rejonowy w W., po wpłynięciu aktu oskarżenia przeciwko P. J., skierował sprawę na posiedzenie i w dniu 7 października 2013 roku wydał wobec oskarżonego wyrok nakazowy. Orzeczenie to zostało przesłane na wskazany przez P. J. adres i odebrane przez jego matkę, co spowodowało uznanie, iż zostało mu ono skutecznie doręczone (k. 63).
Po stwierdzeniu prawomocności wyroku, zarządzeniem z dnia 20 listopada 2013 r., przekazano go do wykonania. Na etapie postępowania wykonawczego Sąd uzyskał jednak informację o orzeczeniach dotyczących P. J. i o jego pobytach w zakładach karnych, z której wynika m.in., iż oskarżony w okresie od 17 lipca 2013 roku do 17 stycznia 2014 roku odbywał karę pozbawienia wolności orzeczoną wyrokiem Sądu Rejonowego w S. w sprawie o sygn. … 899/10 (k. 92 verte). Pozbawienie wolności, o którym mowa w art. 501 pkt 1 k.p.k., to pozbawienie wolności w chwili wyrokowania w postępowaniu nakazowym.
Jak wynika ze wskazanej powyżej informacji, oskarżony w chwili wyrokowania był pozbawiony wolności w innej sprawie, co uniemożliwiało wydanie wobec niego przez Sąd Rejonowy w W. wyroku nakazowego.Sąd wydając w niniejszej sprawie wyrok nakazowy dopuścił się zatem rażącego naruszenia art. 501 pkt 1 k.p.k., bowiem fakt pozbawienia oskarżonego wolności w innej sprawie uniemożliwiał taki sposób rozstrzygnięcia. Nie sposób też przyjąć, aby uchybienie to nie mogło mieć wpływu na treść orzeczenia, bowiem w jego wyniku doszło do poważnego ograniczenia możliwości realizowania przez oskarżonego prawa do obrony.
W tej sytuacji zaskarżone orzeczenie należało uchylić, zaś sprawę P. J. przekazać Sądowi Rejonowemu w W. do ponownego rozpoznania.