Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KK 64/08 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation for clerical date error, ruling correction belongs to Art. 105 K.P.K., not cassation.

Numero d'incarto II KK 64/08
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the General Prosecutor's cassation appeal against a lower court verdict regarding a false date of the crime. The prosecutor argued the error constituted a procedural violation, but the court found the discrepancy between 2004 and 2007 was an obvious clerical mistake resulting from negligence. Consequently, the court ruled that such errors must be corrected under Article 105 of the Code of Criminal Procedure rather than through the cassation process.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 105 § 1 k.p.k.; Art. 521 k.p.k.; An obvious clerical error in a judgment regarding the date of a crime, resulting from negligence, must be corrected under Art. 105 k.p.k. and cannot be the subject of a cassation appeal.

Parole chiave

Generato dall'IA
clerical error correction cassation inadmissibility negligence vs mistake date of crime error procedural remedy distinction

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 105 § 1 k.p.k.
mylne oznaczenie w wyroku czasu popełnienia przestępstwa nie może zostać uznane za oczywistą omyłkę pisarską w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.k.
Art. 14 § 1 k.p.k.
naruszenie prawa procesowego – art. 14 § 1 k.p.k. i art.
Art. 413 § 1 pkt 4 i § 2 pkt 1 k.p.k.
i art. 413 § 1 pkt 4 i § 2
Art. 521 k.p.k.
Kasację w trybie art. 521 k.p.k. na korzyść skazanego wniósł Prokurator Generalny.
Art. 537 § 1 k.p.k.
pozostawało nic innego, jak tylko oddalić kasację (art. 537 § 1 k.p.k.) i obciążyć wydatkami związanymi z jej rozpoznaniem Skarb Państwa (art.
Art. 638 k.p.k.
537 § 1 k.p.k.) i obciążyć wydatkami związanymi z jej rozpoznaniem Skarb Państwa (art. 638
art. 105 k.p.k
stanowi oczywistą omyłkę pisarską, o ile jest niewątpliwe, że było następstwem nieuwagi, a nie błędu w ustaleniach faktycznych; omyłka taka powinna być korygowana w trybie określonym w art. 105 k.p.k.
art. 270 § 1 k.k
Sąd Najwyższy w sprawie Jacka K., skazanego z art. 270 § 1 k.k.
art. 12 k.k
z art. 12 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie w dniu 31
art. 335 § 1 k.p.k
pił, na podstawie art. 335 § 1 k.p.k., o wydanie wyroku skazującego i orzeczenie uzgodnionej z oskarżonym kary grzywny w wysokości 100 stawek

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

POSTANOWIENIE Z DNIA 31 PAŹDZIERNIKA 2008 R.

II KK 64/08

Błędne oznaczenie w wyroku daty popełnienia czynu zabronionego

stanowi oczywistą omyłkę pisarską, o ile jest niewątpliwe, że było następstwem nieuwagi, a nie błędu w ustaleniach faktycznych; omyłka taka powinna być korygowana w trybie określonym w art. 105 k.p.k.

Przewodniczący: sędzia SN T. Artymiuk.

Sędziowie: SN R. Malarski (sprawozdawca),

SA (del. do SN) H. Komisarski.

Prokurator Prokuratury Krajowej: M. Wilkosz-Śliwa.

Sąd Najwyższy w sprawie Jacka K., skazanego z art. 270 § 1 k.k. w

zw. z art. 12 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie w dniu 31

października 2008 r., kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego

na korzyść skazanego od wyroku Sądu Rejonowego w Ł. z dnia 28 sierpnia 2007 r.

o d d a l i ł kasację (...).

Z uzasadnienia:

Prokurator oskarżył Jacka K. o to, że „od 14 czerwca do 8 lipca 2004

roku”, działając czynem ciągłym, w celu użycia za autentyczne, podrobił

cztery dokumenty, to jest o popełnienie przestępstwa określonego w art.

270 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. Oskarżyciel publiczny jednocześnie wystą-

pił, na podstawie art. 335 § 1 k.p.k., o wydanie wyroku skazującego i orzeczenie uzgodnionej z oskarżonym kary grzywny w wysokości 100 stawek

dziennych, po 10 zł każda, oraz obciążenie oskarżonego kosztami postępowania. Sąd Rejonowy w Ł., na posiedzeniu w dniu 28 sierpnia 2007 r.,

uwzględnił prokuratorski wniosek, podając jednak w wyroku błędnie, że

przestępstwo miało miejsce w okresie „od 14 czerwca do 8 lipca 2007 roku”. Strony nie zaskarżyły wyroku i uprawomocnił się on w dniu 5 września

2007 r.

Kasację w trybie art. 521 k.p.k. na korzyść skazanego wniósł Prokurator Generalny. Zarzucił rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku

naruszenie prawa procesowego – art. 14 § 1 k.p.k. i art. 413 § 1 pkt 4 i § 2

pkt 1 k.p.k. – polegające na błędnym przytoczeniu opisu czynu, którego

popełnienie oskarżyciel zarzucił Jackowi K., i w konsekwencji uznaniu go

za winnego i skazaniu za czyn, który nie został mu zarzucony w akcie

oskarżenia. W efekcie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Ł. do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja nie zasługiwała na uwzględnienie.

W pierwszym rzędzie – abstrahując od kwestii kierunku kasacji, który

mógł wywołać kontrowersje (choćby ze względu na potrzebę określenia na

nowo początku okresu zatarcia skazania) – należało ustosunkować się do

poglądu skarżącego, wynikającego z uzasadnienia skargi kasacyjnej, że

mylne oznaczenie w wyroku czasu popełnienia przestępstwa nie może zostać uznane za oczywistą omyłkę pisarską w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.k.

Stanowisko takie wypadało ocenić jako nazbyt rygorystyczne i zdecydowanie uproszczone. Nie negując utrwalonych od dawna w judykaturze zapatrywań, że wymieniony przepis pozwala jedynie na prostowanie takich omyłek, które nie dotyczą materialnej treści orzeczenia i są przy tym oczywiste

(zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 lipca 1970 r., III KZ

76/70, OSNKW 1970, z. 11, poz. 149), i tym samym wyklucza możliwość

prostowania w trybie w nim określonym elementów dotyczących merytorycznej treści wyroku (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 marca 1975

r., IV KR 15/75, OSNKW 1975, z. 7, poz. 91), trzeba dobitnie powiedzieć,

że taki punkt widzenia nie oznacza, iż ewidentny błąd pisarski, który wkradł

się do dyspozytywnej części wyroku poświęconej rozstrzygnięciu o winie i

karze, nie może zostać potraktowany jako oczywista omyłka, o której mowa

w art. 105 § 1 k.p.k. Istotne jest nie miejsce w wyroku, w którym zaistniała

owa omyłka, ale to czy ma ona charakter wyłącznie pisarski, czy jest efektem pośpiechu lub nieuwagi oraz czy pozostaje widoczna „na pierwszy rzut

oka”.

W konkretnym wypadku nikt przeciętnie wyrobiony społecznie nie

mógłby mieć cienia wątpliwości, że podana w zaskarżonym wyroku data

popełnienia przestępstwa, a więc rok „2007” zamiast roku „2004”, była

skutkiem omyłki pisarskiej wywołanej brakiem dostatecznej uwagi czy roztargnieniem i że omyłka ta miała charakter oczywisty. Zestawienie opisów

czynu z aktu oskarżenia i wyroku nie pozwoliło nawet na snucie przypuszczenia, że u podstaw wskazania wadliwej daty czynu legło mylne mniemanie sędziego na temat czasu popełnienia przestępstwa. Hipoteza taka raziła wręcz niedorzecznością.

Kolejny problem prawny wiązał się z pytaniem, czy dopuszczalne jest

usuwanie z orzeczeń oczywistych omyłek pisarskich za pomocą nadzwyczajnego środka zaskarżenia w postaci kasacji? Pozytywna odpowiedź

musiałaby zakładać, że oczywistą omyłkę pisarską należałoby postrzegać

w płaszczyźnie rażącego naruszenia prawa, które mogło mieć istotny

wpływ na treść orzeczenia, lub też jednego z bezwzględnych powodów

odwoławczych, np. art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. w razie zniekształcenia nazwiska członka składu sądzącego. Jasno trzeba stwierdzić, że prostowanie

oczywistej omyłki pisarskiej i kasacja to dwie całkowicie odrębne instytucje

prawne o zgoła radykalnie odmiennych celach i zadaniach. Obrazowo

rzecz ujmując: obie konstrukcje należą do oddzielnych i niezachodzących

na siebie zbiorów. Warto tylko przypomnieć, że sprostowanie oczywistej

omyłki pisarskiej, rachunkowej i w obliczeniu terminów odnosi się do każdego orzeczenia lub zarządzenia albo do ich uzasadnień i może nastąpić w

każdym czasie zarówno z urzędu, jak i na wniosek, natomiast kasacja, jako

nadzwyczajny środek zaskarżenia, służy do kwestionowania przez strony

prawomocnych wyroków sądów odwoławczych (podmioty z art. 521 k.p.k.

mają tu szersze uprawnienia) i wnosi się ją – uogólniając zagadnienie –

wyłącznie z uwagi na poważne uchybienia tkwiące w samym postępowaniu

sądu, który wydał prawomocne rozstrzygnięcie. Tak, jak niedopuszczalne

jest usuwanie z obiegu prawnego rozstrzygnięć zapadłych z rażącym naruszeniem prawa lub obarczonych uchybieniami z art. 439 § 1 k.p.k. za pomocą rozwiązania prawnego przewidzianego w art. 105 k.p.k., tak i niewłaściwe jest uruchamianie trybu kasacyjnego w celu prostowania oczywistych

omyłek pisarskich, rachunkowych, czy w obliczaniu terminów.

Sumując: błędne oznaczenie w wyroku daty popełnienia czynu zabronionego stanowi oczywistą omyłkę pisarską, o ile na pierwszy rzut oka

można stwierdzić, że było następstwem pośpiechu czy nieuwagi; omyłka

taka powinna być korygowana w trybie określonym w art. 105 k.p.k., a nie

za pomocą kasacji.

W tych warunkach, skoro ujawnione przez skarżącego potknięcie sądu miało charakter oczywistej omyłki pisarskiej, Sądowi Najwyższemu nie

pozostawało nic innego, jak tylko oddalić kasację (art. 537 § 1 k.p.k.) i obciążyć wydatkami związanymi z jej rozpoznaniem Skarb Państwa (art. 638

k.p.k.). (...)