Supreme Court dismisses tax fraud appeal as obviously unfounded due to statute of limitations not expiring. The court rejects the defense's claim that the continuous act was interrupted by a long gap. The court rules that the statute of limitations was extended by the investigation start date. The court emphasizes that mere disagreement with the lower court's factual assessment does not constitute a procedural violation. The court holds that the continuous act's timeline was correctly calculated from the last act. The court concludes that the appeal fails because the lower court's reasoning was not flawed. The court affirms the conviction based on the correct application of the statute of limitations rules. The court dismisses the appeal without a full hearing due to its obvious lack of merit. The court orders the defendant to bear the costs of the cassation proceedings.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded in a tax fraud case involving a continuous act. The defendant argued that the statute of limitations had expired due to a long gap between acts, but the court found the investigation start date extended the limitation period. The court ruled that the lower court's assessment of the continuous act's timeline was correct and that mere disagreement with the defense's factual evaluation does not constitute a procedural violation.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 44 § 1 pkt 1 k.k.s.; Art. 6 § 2 k.k.s.; The statute of limitations for a continuous act runs from the last act, and a prior investigation extends the period; a cassation appeal based solely on a disagreement with the lower court's factual assessment without demonstrating a significant procedural error is obviously unfounded.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II KK 635/22 POSTANOWIENIE Dnia 1 lutego 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Błaszczyk w sprawie P. G. skazanego z art. 62 § 2 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. w zw. z art. 9 § 3 k.k.s. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 1 lutego 2023 r., w trybie art. 535 § 3 k.p.k., kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 23 sierpnia 2022 r., sygn. akt IX Ka 876/22utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie z dnia 22 marca 2022 r., sygn. akt V K 93/21, p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. obciążyć skazanego kosztami postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
P. G. wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy - Śródmieścia w Warszawie z dnia 22 marca 2022 r., sygn. akt V K 93/21, został uznany za winnego popełnienia czynu z art. 62 § 2 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. w zw. z art. 9 § 3 k.k.s. i skazał go na karę grzywny w wysokości 150 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 zł. Po rozpoznaniu apelacji obrońcy oskarżonego Sąd Okręgowy w Warszawie wyrokiem z dnia 23 sierpnia 2022 r., sygn. akt IX Ka 876/22, utrzymał zaskarżony wyrok w mocy. Kasację od tego orzeczenia wniósł obrońca skazanego zarzucając obrazę art. 439 § 1 pkt 9 w zw. z art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. poprzez utrzymanie w mocy orzeczenia, pomimo, że w sprawie zaszła okoliczność wyłączająca postępowanie w postaci przedawnienia karalności określona w art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k., co było konsekwencją obrazy przepisów prawa materialnego, tj. art. 6 § 2 ustawy z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy (t.j.
Dz. U. z 2022 r. poz. 859, dalej: „k.k.s.") poprzez jego zastosowanie do wszystkich czynów i uznanie, że czyny oskarżonego stanowiły jeden czyn ciągły, kiedy w rzeczywistości odstęp pomiędzy nimi nie był krótki, w związku z czym nie można traktować zachowania oskarżonego jako jednego czynu, a także obrazy przepisu art. 44 § 1 pkt 1 k.k.s. poprzez brak jego zastosowana i brak uznania, że w sprawie doszło do przedawnienia karalności czynów popełnionych przed 2 grudnia 2014 r.Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.Prokurator Okręgowy w W. w pisemnej odpowiedzi na kasację wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja okazała się bezzasadna i to w stopniu oczywistym uzasadniającym jej oddalenie na posiedzeniu bez udziału stron, tj. w trybie art. 535 § 3 k.p.k. Zauważyć na wstępie należy, że z uwagi na zaistniały w sprawie układ procesowy, będący następstwem rodzaju orzeczonej wobec skazanego kary, rozpoznaniu podlegać mogły wyłącznie zarzuty naruszenia bezwzględnych przyczyn odwoławczych o jakich mowa w art. 439 k.p.k. Zgodnie bowiem z treścią art. 523 § 2 k.p.k. kasację na korzyść można wnieść jedynie w razie skazania oskarżonego za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania.
To ograniczenie – zgodnie z treścią art. 523 § 4 k.p.k. – nie dotyczy kasacji wywiedzionej z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. oraz odnośnie tzw. kasacji nadzwyczajnej (art. 521 k.p.k.).Przystępując zatem do oceny skargi kasacyjnej, stwierdzić należy oczywistą bezzasadność podniesionego w niej zarzutu naruszenia art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k.Jak słusznie dostrzega Prokurator, obrońca w swojej skardze kasacyjnej po raz kolejny podnosi zarzut obrazy art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k., którą podnosił już w swojej skardze apelacyjnej.Odnosząc się do tożsamej kwestii Sąd Okręgowy wskazał, że zgodnie z art. 44 § 1 pkt 1 k.k.s. karalność przestępstwa skarbowego ustaje, jeżeli od czasu jego popełniania upłynęło lat 5 w sytuacji, gdy czyn stanowi przestępstwo skarbowe zagrożone karą grzywny, karą ograniczenia wolności lub karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą 3 lat.
Zgodnie zaś z treścią § 5 wskazanego przepisu prawa materialnego - jeżeli w okresie przewidzianym w § 1 lub § 2 wszczęto postępowanie przeciwko sprawcy, karalność popełnionego przez niego przestępstwa skarbowego określonego w § 1 pkt 1 ustaje z upływem 5 lat, a przestępstwa skarbowego określonego w § 1 pkt 2 - z upływem 10 lat od zakończenia tego okresu. Terminy przedawnienia liczy się od czasu popełnienia przestępstwa (art. 44 § 1 k.k.s.). Zachowanie sprawcy, czy to w formie działania, czy zaniechania, stanowi początek biegu terminów przedawnienia tylko dla przestępstw bezskutkowych (formalnych).
W przypadku czynu ciągłego (art. 6 § 2 k.k.s.) ostatnie zdarzenie (przestępcze zachowanie sprawcy) wyznacza początek biegu terminu przedawnienia. W odniesieniu do P. G., w tej sprawie, nie można skutecznie twierdzić o upływie terminu przedawnienia. Bieg terminu przedawnienia należy liczyć od dnia 23 stycznia 2015 r. i mijałby on dla oskarżonego w dniu 23 stycznia 2020 r., gdyby nie okoliczność, że przeciwko niemu wszczęto śledztwo w dniu 2 grudnia 2019 r., co z kolei przedłużyło upływ tego terminu o kolejne 5 lat, a zatem uprawnionym jest twierdzenie, że nie upłynął jeszcze termin przedawnienia (s. 6 - 7 uzasadnienia SO).
Skarżący, po raz kolejny, nie bacząc na argumentację Sądu ad quem, podejmuje polemikę z oceną dokonaną już przez Sąd odwoławczy. Okoliczność, że sądy nie podzieliły oceny obrońcy, że w sprawie doszło do przedawnienia karalności części czynów zarzucanych skazanemu, nie stanowi sama w sobie obrazy art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k., ani też innego rażącego naruszenia prawa, mogącego mieć wpływ na treść wyroku.Podsumowując powyższe rozważania stwierdzić należy, że kasacja jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia o bardzo rygorystycznych uwarunkowaniach formalnych co do rodzaju i konstrukcji zarzutów kasacyjnych.
W żadnym razie nie jest wystarczającym do uwzględnienia kasacji oparcie się przez jej autora na prezentacji własnych ocen materiału dowodowego i własnych wniosków z tych ocen płynących, bez wykazania uchybień - i to rażących - w procedowaniu bądź rozumowaniu sądu odwoławczego, które w dodatku mogły mieć istotny wpływ na treść orzeczenia (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 czerwca 2017 r., sygn. akt III KK 265/17, baza orzeczeń Supremus). Implikacją przedstawionych powyżej rozważań Sądu Najwyższego musiało być orzeczenie na posiedzeniu o oddaleniu, jako oczywiście bezzasadnej, wniesionej w tej sprawie kasacji.
Ponadto rozstrzygnięto o kosztach sądowych postępowania kasacyjnego.