Supreme Court dismisses appeal as obviously groundless due to lack of new evidence and procedural errors.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously groundless, ordering the defendant to bear the costs. The lower courts convicted the defendant of attempted murder and threats based on existing evidence, which the defense argued was evaluated arbitrarily and without considering the full case file. The court rejected these claims, noting that the appellate court had already conducted a thorough review and that the defendant failed to provide new evidence or prove objective reasons for expanding the evidentiary scope.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 519 k.p.k.; Art. 523 § 1 k.p.k.; Art. 440 k.p.k.: The Supreme Court will dismiss a cassation appeal as obviously groundless if the appellant merely repeats arguments already examined by the appellate court without presenting new evidence or proving objective reasons for expanding the scope of evidence.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II KK 623/21 POSTANOWIENIE Dnia 16 lutego 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Igor Zgoliński na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 16 lutego 2022 r.,w sprawie V. K., skazanego z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 1 k.k. in., kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]z dnia 12 sierpnia 2021 r., sygn. akt II AKa […],utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w W. z dnia 10 marca 2020 r., sygn. akt VIII K […] p o s t a n o w i ł :
1) oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2) obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Okręgowego w W. z dnia 10 marca 2020 r., sygn. VIII K […], V. K. został uznany za winnego tego, że:1.w dniu 23 czerwca 2019 r. w hotelu pracowniczym przy ul. […] w W., działając w zamiarze ewentualnym, usiłował zabić M. K. w ten sposób, że zadał jej cios nożem kuchennym w lewy bok, w okolicę podżebrową, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na pomoc udzieloną M. K. przez świadków zdarzenia oraz personel medyczny, powodując jednak u pokrzywdzonej ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci uszkodzenia śledziony, stanowiący chorobę realnie zagrażającą życiu, tj. czynu wyczerpującego dyspozycje art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 1 k.k. i art. 156 § 1 pkt 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., za który wymierzona została kara 8 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności;2.w dniu 23 czerwca 2019 r. w hotelu pracowniczym przy ul. […] w W., trzymając nóż w ręku, groził pozbawieniem życia P. B., wzbudzając u niego uzasadnioną obawę spełnienia tej groźby, tj. czynu z art. 190 § 1 k.k., za który wymierzona została kara 6 miesięcy pozbawienia wolności;Równocześnie, na podstawie art. 85 § 1 k.k., art. 86 § 1 k.k., wymierzona mu została kara łączna w rozmiarze 8 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, na poczet której, na podstawie art. 63 § 1 k.k., zaliczono okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 23 czerwca 2019 r. do dnia 10 marca 2020 r.; na podstawie art. 46 § 2 k.k. orzeczono od oskarżonego na rzecz M.
K. nawiązkę w kwocie 10.000 zł.; orzeczono nadto na podstawie art. 44 § 2 k.k. w przedmiocie dowodów rzeczowych, a na podstawie art. 627 k.p.k. w przedmiocie kosztów sądowych. Od powyższego wyroku apelację złożył obrońca oskarżonego, zarzucając:1.obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia w szczególności art. 7 k.p.k. w zw. z art 4, 410 i 424 § 1 i 2 k.p.k. przez nie wzięcie pod uwagę całokształtu ujawnionych okoliczności w toku rozprawy głównej i dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny wyjaśnień oskarżonego, a także zeznań świadków, w szczególności znajdujących oparcie w pozostałym materiale dowodowym w sprawie poprzez sprzeczną z zasadami logiki i doświadczenia życiowego oraz prawidłowego rozumowania ocenę materiału dowodowego na niekorzyść oskarżonego, a także poprzez pominięcie przez Sąd przy dokonywaniu ustaleń faktycznych części istotnych okoliczności wynikających z przeprowadzonych dowodów, a korzystnych dla oskarżonego — co mogło mieć wpływ na treść orzeczenia przez poczynienie błędnych ustaleń co do sprawstwa oskarżonego i co prowadziło do bezzasadnego przypisania winy oskarżonemu;2.rażącą niewspółmierność kary przez nieuwzględnienie przesłanek stanowiących o możliwości zastosowania nadzwyczajnego złagodzenia kary zgodnie z art. 60 § 2 pkt 1 k.k., gdyż w przedmiotowej sprawie nawet najniższa kara przewidziana za przestępstwo byłaby niewspółmiernie surowa.W konsekwencji autor apelacji wniósł zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów, ewentualnie uchylenie tego orzeczenia i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.Wyrokiem Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 12 sierpnia 2021 r., sygn.
II AKa […], zaskarżony wyrok został utrzymany w mocy. Obrońca skazanego wywiódł kasację od tego wyroku, zarzucając naruszenie:1.art. 6 ust 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, które mogło mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku przez uchybienie zasadzie rzetelnego procesu przez zlekceważenie zasady równości stron, przyjęcie w II Instancji faktycznej dominanty orzeczniczej Sądu meriti bez uwzględnienia argumentów skarżącego, poprzestanie na jednostronnej ocenie dowodów wskazanych przez oskarżyciela publicznego i powielenie jego oceny prawnej dokonanej w akcie oskarżenia przez Sądy obu instancji oraz kardynalne naruszenie zasady właściwego uzasadniania orzeczeń przez pominięcie w motywach pisemnych wyroku argumentów obrony, co prowadzi bezpośrednio do uniemożliwienia rzetelnej kontroli instancyjnej, a tym samym podstawa wyroku uniemożliwia zdekodowanie jakie okoliczności faktyczne i prawne wpłynęły na wyrok Sądu odwoławczego, co doprowadziło do naruszenia zasady fair trail;2.prawa procesowego w szczególności art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. w zw. z art 4, art. 410, art. 424 § 1 i 2 k.p.k. oraz art. 457 § 3 k.p.k., która mogła mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku polegającą na uchybieniu prawidłowej kontroli przez nierozważenie wszystkich wniosków i zarzutów wskazanych w apelacji jak i niedostateczne wskazanie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podstaw do uznania za niezasadne zarzutów apelacyjnych przez Sąd I Instancji dotyczących dokonanych ustaleń faktycznych poprzez:1.sprzeczną z zasadami logiki i doświadczenia życiowego oraz prawidłowego rozumowania ocenę materiału dowodowego,2.uwzględnienie prawie wyłącznie okoliczności przemawiających na niekorzyść skazanego,3.pominięcie okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej w szczególności:
Sąd odwoławczy pomija podobnie jak Sąd I instancji, nie poświęcając żadnej uwagi, kwestii tego, że świadek P. B. był w czasie zdarzenia co najmniej w stanie wskazującym na spożycie alkoholu, podobnie jak M. K., gdyż pili alkohol, co jest okolicznością bezsporną. Obydwa Sądy nie biorą pod uwagę istniejącego konfliktu pomiędzy oskarżonym a świadkiem i jego znajomości z M. K., która pomimo rozwodu, żyła z oskarżonym jak w małżeństwie. Pomija w swoich ustaleniach również prowokacyjne zachowanie świadka P. B. w momencie wejścia oskarżonego do pokoju mieszkalnego przeznaczonego wyłącznie dla kobiet; pomija, iż zarówno M.
K., ale i świadek P. B. pojednali się ze skazanym - nie jest to zwykła okoliczność łagodząca,4.sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku w sposób niespełniający wymogów wskazanych w art. 424 § 1 i 2 k.p.k.;5.niezastosowanie art. 440 k.p.k. mając na uwadze, że w warunkach przedmiotowej sprawy utrzymanie orzeczenia Sądu Okręgowego w mocy byłoby rażąco niesprawiedliwe.Podnosząc powyższe zarzuty autor kasacji wniósł o uniewinnienie skazanego od zarzucanego mu czynu wobec oczywistej niesłuszności skazania, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu.W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator zawnioskował o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym, stąd podlegać mogła rozpoznaniu na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535 § 3 k.p.k.). Jak bowiem słusznie zauważył oskarżyciel publiczny, nie wykazano w niej wystąpienia uchybień określonych w art. 439 k.p.k. oraz innych, zbliżonych rangą, a więc o stopniu rażącym, które jednocześnie mogłyby mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku (art. 523 § 1 k.p.k.). Twierdzenie o naruszeniu przez Sąd II instancji standardów kontroli instancyjnej nie znajduje potwierdzenia w pisemnych motywach wyroku.
Wynika bowiem z nich, że do podniesionych w apelacji zarzutów Sąd odwoławczy się ustosunkował z należytą starannością, mając przy tym z jednej strony na względzie jakość rozważań pierwszoinstancyjnych, zawartych w uzasadnieniu wyroku, a z drugiej argumentów podniesionych apelacji. Odniósł się więc tenże Sąd do zarzutów naruszenia art. 4, 7, 410 i 424 k.p.k. w takim stopniu, w jakim było to wystarczające do wyłożenia motywów braku akceptacji dla twierdzenia o naruszeniu przez Sąd I instancji powyższych przepisów. Podkreślił przy tym zasadnie, że zarzut obrazy art. 7 k.p.k. nie może być skuteczny z tego li tylko powodu, że autor środka odwoławczego wyraża jedynie dezaprobatę w stosunku do poczynionej oceny dowodów, przeciwstawiając im własną, konkurencyjną, ocenę.
Powinien wszak wykazać wówczas jakie to konkretne uchybienia w sferze logiki i zasad prawidłowego rozumowania rzutowały na błędne ustalenia, a w konsekwencji także na treść wyroku. Sąd odwoławczy wskazał zaś przyczyny, dla których uznał, że obrońca skazanego tym wymaganiom nie sprostał, co przyczyniło się do nieuwzględnienia apelacji. Z samego wyrażenia w stosunku do środka odwoławczego krytycznego stanowiska nie należy natomiast wywodzić twierdzenia o naruszeniu norm określnych w art. 433 § 2 i art. 457 § 3 k.p.k., a tylko takiego realnego powodu sformułowania powyższego zarzutu można upatrywać na tle niniejszej sprawy.
Do obrazy tych przepisów, czy to poprzez pominięcie określonych zarzutów, czy też ich nierzetelne zbadanie w istocie nie doszło, natomiast odmienna optyka skarżącego prezentowana na tym polu wynika jedynie z braku akceptacji wyników kontroli odwoławczej. Nie można zarazem uznać in casu, by zlekceważone zostały normy prawa międzynarodowego oraz ugruntowanego na jego tle orzecznictwa. Skarżący w kasacji odwołuje się do nich, jak również do orzecznictwa Sądu Najwyższego, co jednak jest o tyle nieskuteczne, że wynika z błędnego i pozbawionego słuszności założenia, iż Sąd odwoławczy nie wywiązał się w sposób prawidłowy z przypisanej mu funkcji kontrolnej.Oczywistą bezzasadność kasacji stwierdzić również należało w zakresie kontestowania rozstrzygnięcia oddalającego wniosek dowodowy złożony w apelacji, a także w części odnoszącej się do naruszenia art. 7 k.p.k. oraz mankamentów w prowadzeniu postępowania dowodowego.
Dalece niewystarczające na gruncie kasacyjnym było wskazywanie na wadliwość decyzji Sądu ad quem odmawiającej rozbudowywania zakresu materiału dowodowego w postulowanym przez obronę kierunku, zwłaszcza w sytuacji, w której Sądy dysponowały dostatecznymi dowodami, dającymi spójny obraz zachowania skazanego, pozwalający na wyłonienie kompletu znamion przypisanych mu czynów. Samo kontestowanie tej oceny nie wiązało się z wystąpieniem podstawy do sięgania po uzupełniający materiał, gdyż nie było to w żadnej mierze obiektywnie uzasadnione.
Twierdzenie o bezkrytycznej akceptacji przez Sąd odwoławczy przyjętych ocen i poczynionych ustaleń stanowiło dla skarżącego jedynie pretekst do powtórzenia zarzutów, które dopuszczalne pozostają na etapie postępowania odwoławczego, nie zaś po uprawomocnieniu się orzeczenia. Tak więc danie wiary jednym dowodom i odmówienie tego przymiotu innym objęte zostało już kontrolą apelacyjną. Wobec prawidłowego wywiązania się z niej na obecnym etapie, a więc na etapie rozpoznawania nadzwyczajnego środka zaskarżenia, nie jest już rolą Sądu kasacyjnego dublowanie dokonanej przez sąd odwoławczy kontroli.
Podnoszone kwestie wiarygodności osobowych źródeł dowodowych zawierały się w formule zarzutu niespełniającego podstawowego kryterium z art. 519 k.p.k. Poza gołosłownymi zastrzeżeniami co do spożytego przez świadków alkoholu autor kasacji nie uprawdopodobnił, by mogło to rzutować na wysoko ocenioną przez Sądy obu instancji procesową wartość ich relacji, a w konsekwencji stanowić o tak wadliwym sposobie czynienia ustaleń faktycznych, który materializowałby warunek określony w art. 523 § 1 k.p.k. Nie znalazło odzwierciedlenia w realnych potrzebach dowodowych także pogłębianie diagnostyki w sferze zdrowia psychicznego skazanego, co do którego materiał dowodowy był kompletny, a zadaniem Sądu była jego swobodna i wszechstronna ocena.
Odnośnie do braku przesłuchania biegłej z zakresu medycyny sądowej trafnie z kolei zwrócił uwagę autor odpowiedzi na kasację, że było ono przede wszystkim wynikiem zgodnej woli stron (k. 568). Jedynie deklaratywne pozostawało twierdzenie, notabene skierowane również do Sądu I instancji, o przedkładaniu zasady szybkości postępowania ponad jego jakość i rzetelność. Stanowiło li tylko wyraz subiektywnej oceny autora kasacji, a nie dowodziło jakichkolwiek rzeczywistych uchybień, a już w szczególności uchybień natury kasacyjnej.
Nie doszło także w niniejszej sprawie do obrazy art. 440 k.p.k. Sąd I instancji nie dopuścił się bowiem niewątpliwych i bezspornych uchybień, których wystąpienie wskazywałoby na naruszenie zasady prawdy materialnej i sprawiedliwości represji, a które nie zostałyby przez Sąd odwoławczy dostrzeżone. Nie był zatem Sąd II instancji zobligowany do korektury orzeczenia na korzyść skazanego niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów z powodu jego rażącej niesprawiedliwości.Kierując się powyższą argumentacją, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 637a w zw. z art. 636 § 1 k.p.k. a.s.