Supreme Court dismisses appeal as obviously unfounded due to lack of specific remedy request and violation of judicial independence.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the defense's cassation appeal as obviously unfounded under Article 535 § 3 of the Criminal Procedure Code. The defense argued that the District Court failed to properly address evidence and violated procedural rules, but did not specify a desired outcome if the lower court's decision were overturned. The court rejected the appeal because the defense failed to formulate a specific request for the Supreme Court to rule on the case.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 535 § 3 k.p.k.; Art. 8 § 1 k.p.k.: A cassation appeal is obviously unfounded if the appellant fails to formulate a specific request for the Supreme Court's ruling, and the lower court's decision cannot be replaced by the findings of another court due to the principle of judicial independence.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II KK 6/23 POSTANOWIENIE Dnia 22 lutego 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: Prezes SN Michał Laskowski w sprawie M. B. skazanego za przestępstwo z art. 231 § 2 k.k. i in.po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stronw dniu 22 lutego 2023 r.,kasacji obrońcy skazanegood wyroku Sądu Okręgowego w Lubliniez dnia 2 sierpnia 2022 r., sygn. akt V Ka 939/20zmieniającego w części wyrok Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w Lubliniez dnia 2 lutego 2018 r., IX K 1039/14 na podstawie art. 535 § 3 k.p.k. p o s t a n o w i ł:
1) oddalić kasację obrońcy skazanego jako oczywiście bezzasadną;
2) kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciążyć Skarb Państwa.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Lublinie, wyrokiem z dnia 2 sierpnia 2022 r., V Ka 939/20, zmienił częściowo wyrok Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w Lublinie z dnia 2 lutego 2018 r., IX K 1039/14, skazujący M. B. za szereg przestępstw z art. 231 § 1 i 2 k.k., art. 228 § 3 k.k. i in. Kasację od tego wyroku wniósł obrońca skazanego, zarzucając orzeczeniu zarzut rażącego naruszenie art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. w zw.z art. 7 k.p.k. przez nierzetelne odniesienie się do zarzutów apelacji obrońcy i oskarżonego w zakresie objętym rozstrzygnięciem, w szczególności w kontekście depozycji skazanego i świadków oraz innych dowodów, a także dowodów przeprowadzonych w innym postępowaniu karnym, w którym inni funkcjonariusze Policji z L. zostali uniewinnieni od tożsamych czynów jak przypisano skazanemu.Podnosząc powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 2 sierpnia 2022 r. i zmienionego tym orzeczeniem wyroku Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w Lublinie z dnia 2 lutego 2018 r.
Zawierając w kasacji tego rodzaju wniosek, obrońca skazanego nie sformułował żadnego postulatu co do rozstrzygnięcia następczego, jakie po ewentualnym uchyleniu miałby wydać Sąd Najwyższy (np. o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, o uniewinnienie albo o umorzenie postępowania).Prokurator prokuratury rejonowej delegowany do Prokuratury Okręgowej w Lublinie, w piśmie z dnia 6 grudnia 2022 r., wniósł o oddalenie kasacji jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Wniesiona kasacja okazała się oczywiście bezzasadna, co pozwoliło na jej rozpoznanie w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
Na wstępie zaznaczyć trzeba, że uzasadnienie kasacji – jeżeli pominąć liczne przywoływane judykaty, które nie wnoszą nic do rozpoznawanej sprawy – nie zawiera wiele rozważań merytorycznych, które miałyby odnosić się do wad postępowania odwoławczego i wyjaśniać istotę zarzucanego błędu Sądu odwoławczego. Sąd Okręgowy w Lublinie, wbrew twierdzeniom kasacji, rozpoznał w sposób prawidłowy i odpowiadający standardom kontroli odwoławczej sformułowane we wniesionych apelacjach zarzuty – w zakresie podnoszonego zarzutu naruszenia art. 7 k.p.k. i błędu w ustaleniach faktycznych (s. 4-10 pisemnych motywów) i w zakresie czynów z pkt IV-VI i XVIII.
Sąd odwoławczy odniósł się w pisemnych motywach do wskazywanych w apelacjach dowodów z osobowych źródeł dowodowych i w sposób przekonujący wykazał, dlaczego nie mogą one stanowić podstawy rozstrzygnięcia, zwłaszcza w kontekście uznanych za wiarygodne dowodów świadczących o winie skazanego, w tym przede wszystkim dowodów nieosobowych i wyjaśnień samego skazanego. Sąd odwoławczy wskazał także, a oceny tej kasacja nie zdołała podważyć, dlaczego nie uznał za wiarygodne twierdzeń skazanego co do tego, aby miały na nim zostać wymuszone wyjaśnienia określonej treści (s. 6-7).W odniesieniu do tej części zarzutu, w której nawiązano do nierzetelnej, zdaniem skarżącego, kontroli odwoławczej w odniesieniu do oceny dowodów związanych z przeprowadzonymi dowodami i zapadłymi wyrokami w sprawie IX K 1320/14 i V Ka 909/16, w której uniewinniono innych funkcjonariuszy Komendy Miejskiej Policji w L., a którym zarzucono popełnienie analogicznego, jak skazanemu M.
B. czynu zabronionego, trafnie wskazuje prokurator w odpowiedzi na kasację, że wyroki zapadłe w innej sprawie stanowić mogły jedynie dowód tego, że przed innym sądem zapadło wobec funkcjonariuszy Policji Komendy Miejskiej Policji w L. orzeczenie o określonej treści, co jednak nie może mieć bezpośredniego przełożenia na odpowiedzialność karną M. B. w tym postępowaniu. Każdy sąd karny jest bowiem uprawniony i obowiązany zarazem samodzielnie rozstrzygać kwestie faktyczne i prawne (art. 8 § 1 k.p.k.). Ocen w tym zakresie nie można zastępować ustaleniami i ocenami dokonanymi przez inny sąd w innym postępowaniu, nawet jeżeli orzeczenie w nim wydane zapadło na kanwie analogicznego stanu faktycznego.
W tym zakresie zarzut obrony w istocie rzeczy był wadliwy u samych podstaw – nie odpowiadał wręcz podstawowej zasadzie procesowej, a mianowicie zasadzie samodzielności jurysdykcyjnej sądu karnego. W tym stanie rzeczy, kasacja podlegała oddaleniu jako oczywiście bezzasadna.