Supreme Court quashes lower court order for driving ban omission in traffic offense case, remanding for retrial.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court partially quashed the lower court's order, finding it violated mandatory sentencing rules. The defendant was convicted of driving without a license, but the regional court failed to issue the legally required ban on driving vehicles. The General Prosecutor successfully argued that the omission of this mandatory penalty constituted a serious legal error affecting the verdict's substance. Consequently, the case was remanded to the regional court for a new decision on the driving ban.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 94 § 3 k.w. w zw. z art. 29 § 1 i 2 k.w.: In cases of driving without a license, the court is obligated to impose a ban on driving vehicles; failure to do so constitutes a serious violation of substantive law requiring the case to be remanded for retrial.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
II KK 570/23 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 lutego 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Paweł KołodziejskiProtokolant Emilia Bieńczak w sprawie T.D. ukaranego z art. 94 § 1 k.w. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. w zw. z art. 112 k.p.w. w dniu 6 lutego 2024 r., kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść ukaranego od prawomocnego wyroku nakazowego Sądu Rejonowego dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie z dnia 31 lipca 2023 r., sygn. akt V W 1315/22, uchyla zaskarżony wyrok nakazowy w części, w jakiej nie zawiera on rozstrzygnięcia o środku karnym w postaci zakazu prowadzenia pojazdów, którego zastosowanie było obligatoryjne i w tym zakresie przekazuje sprawę Sądowi Rejonowemu dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie do ponownego rozpoznania.
UZASADNIENIET.D. został obwiniony o to, że w dniu 2 lutego 2022 r., ok. godz. 19:45 w W. na skrzyżowaniu ul. [...] i ul. [...] wykroczył przeciwko przepisom o porządku w ruchu drogowym, określonym w art. 3 w zw. z art. 4-7 ustawy o kierujących pojazdami, w ten sposób, że kierował na drodze publicznej samochodem osobowym marki [...] o nr rej. [...] nie mając do tego wymaganych uprawnień, tj. o czyn z art. 94 § 1 k.w. w zw. z art. 3 w zw. z art. 4-7 ustawy o kierujących pojazdami z dnia 5 stycznia 2011 r. (Dz.U. z 2021 r., poz. 1212 z późn. zm.).
Sąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie, wyrokiem nakazowym z dnia 31 lipca 2023 r., sygn. akt V W 1315/22, uznał obwinionego za winnego popełnienia zarzucanego mu wykroczenia i za to na podstawie art. 94 § 1 k.w. wymierzył mu karę grzywny w wysokości 1.500 zł (pkt I) i zwolnił go od ponoszenia kosztów sądowych, wydatkami obciążając Skarb Państwa (pkt II). Powyższy wyrok nie został zaskarżony przez strony postępowania i uprawomocnił się z dniem 31 sierpnia 2023 r.W dniu 24 listopada 2023 r. do Sądu Najwyższego wpłynęła kasacja Prokuratora Generalnego, który zaskarżył powyższy wyrok nakazowy na niekorzyść T.D. w części dotyczącej orzeczenia o karze, w zakresie braku obligatoryjnego rozstrzygnięcia o środku karnym w postaci zakazu prowadzenia pojazdów.
Prokurator Generalny podniósł zarzut rażącego i mającego istotny wpływ na treść wyroku naruszenia przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 94 § 3 k.w. w zw. z art. 29 § 1 i 2 k.w., polegającego na nieorzeczeniu wobec obwinionego T.D. obligatoryjnego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, do czego zgodnie z treścią przywołanych przepisów, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2022 r., sąd był zobowiązany w sytuacji uznania obwinionego za winnego popełnienia, w dniu 2 lutego 2022 r., wykroczenia z art. 94 § 1 k.w.
W konsekwencji wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi Rejonowemu dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie do ponownego rozpoznania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja okazała się oczywiście zasadna, co umożliwiło jej rozpoznanie na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. w zw. z art. 112 k.p.w. w składzie jednoosobowym (vide art. 15 § 4 k.p.w.). Zaskarżone orzeczenie zapadło bowiem z rażącą obrazą przepisów prawa materialnego wskazanych w zarzucie. Przepis art. 94 § 3 k.w., w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2022 r., nadanym ustawą z dnia 2 grudnia 2021 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2021 r., poz. 2328), nie pozostawia sądowi żadnej dowolności i stanowi wprost, że „w razie popełnienia wykroczenia, o którym mowa w § 1, orzeka się zakaz prowadzenia pojazdów”.
Nie budzi zatem wątpliwości, że w razie skazania za wykroczenie z art. 94 § 1 k.w., które popełnione zostało po 31 grudnia 2021 r., obligatoryjne jest orzeczenie środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów. Przy czym słusznie zauważa Prokurator Generalny, powołując się na dorobek orzeczniczy Sądu Najwyższego, że biorąc pod uwagę funkcjonalny związek pomiędzy popełnieniem danego wykroczenia a zakresem mającego zostać orzeczonego środka karnego, zakaz prowadzenia pojazdów orzekany w niniejszej sprawie powinien dotyczyć pojazdów mechanicznych (zob. wyrok SN z dnia 13 czerwca 2019 r., III KK 222/18; wyrok SN z dnia 11 czerwca 2019 r., III KK 234/18).W zaistniałej sytuacji, uznając T.D. za winnego wykroczenia z art. 94 § 1 k.w. popełnionego w dniu 2 lutego 2022 r., a zatem po nowelizacji art. 94 § 3 k.w., zobowiązany był orzec środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych.
Tymczasem zaskarżony wyrok nie zawiera powyższego rozstrzygnięcia o charakterze obligatoryjnym, naruszając tym samym w sposób rażący wskazany art. 94 § 3 k.w. w zw. z art. 29 § 1 i 2 k.w. Uchybienie to miało istotny wpływ na treść wydanego w sprawie wyroku nakazowego, albowiem T.D. nie poniósł wszystkich dolegliwości przewidzianych przez ustawę w związku z popełnionym wykroczeniem. Powyższe implikowało uchylenie zaskarżonego wyroku nakazowego w części, w jakiej nie zawiera on rozstrzygnięcia o rzeczonym środku karnym i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi Rejonowemu dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie do ponownego rozpoznania.
Postąpienie takie było możliwe mimo wniesienia kasacji na niekorzyść T.D. z uwagi na dochowanie przez Prokuratora Generalnego terminu wskazanego w art. 110 § 2 k.p.w. Procedując powtórnie w granicach w jakich nastąpiło przekazanie (art. 442 § 1 k.p.k. w zw. z art. 109 § 2 k.p.w. i art. 112 k.p.w.) sąd meriti uwzględni poczynione powyżej uwagi i rozstrzygnie o środku karnym, bacząc na przestrzeganie wynikającego z art. 94 § 3 k.w. charakteru środka karnego.Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak na wstępie. (P.B.) [ał]