Supreme Court quashes summary procedure verdict for imposing prison sentence on minor offense defendant.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court quashed the Regional Court's summary procedure verdict, which imposed a 30-day prison sentence on the defendant. The Prosecutor General argued that Article 93 § 1 of the Code of Criminal Procedure prohibits imposing prison sentences in summary proceedings, limiting them to admonition, fines, or restriction of liberty. The Court agreed, ruling that the lower court's failure to switch to ordinary procedure for a prison sentence constituted a clear violation of procedural law.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 93 § 1 k.p.s.; Art. 51 § 2 k.w.: Summary proceedings under Art. 93 § 1 k.p.s. permit only admonition, fines, or restriction of liberty, thereby excluding the imposition of prison sentences even when authorized by the substantive law.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II KK 558/22 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 stycznia 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Antoni Bojańczyk (przewodniczący, sprawozdawca)SSN Zbigniew KapińskiSSN Adam Roch w sprawie R. P., obwinionego z art. 51 § 2 k.w. po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2023 r. w Izbie Karnej, na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535 § 5 k.p.k.), kasacji wniesionej na niekorzyść obwinionego przez Prokuratora Generalnego od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w Lubartowie z dnia 31 sierpnia 2022 r., sygn. akt II W 496/22 uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi Rejonowemu w Lubartowie do ponownego rozpoznania.
UZASADNIENIER. P. został obwiniony o to, że w dniu 5 sierpnia 2022 r. o godz. 18:30 w miejscowości K., ul. [...], pow. […], woj. […], znajdując się wewnątrz sklepu „B.”, zakłócił spokój i porządek publiczny w ten sposób, że będąc pod wpływem alkoholu, zaczepiał klientów sklepu, zrzucał towar z półek sklepowych, ubliżał oraz utrudniał wykonywanie pracy pracownikom, tj. o wykroczenie z art. 51 § 2 k.w.Sąd Rejonowy w Lubartowie, wyrokiem nakazowym z dnia 31 sierpnia 2022 r., sygn. akt II W 496/227, uznał R. P. za winnego popełnienia zarzucanego mu wykroczenia wyczerpującego dyspozycję art. 51 § 2 k.w. i za to na podstawie art. 51 § 2 k.w. wymierzył mu karę 30 dni aresztu oraz zwolnił obwinionego od kosztów sądowych, wydatkami postępowania obciążając Skarb Państwa.Powyższe orzeczenie nie zostało zaskarżone i stało się prawomocne w dniu 30 września 2022 r.Kasację od powołanego wyroku na postawie art. 110 § 1 k.p.s.w. wywiódł Prokurator Generalny i zaskarżył to orzeczenie w całości na niekorzyść obwinionego.
Zarzucając rażące i mające istotny wpływ na jego treść naruszenie przepisu prawa procesowego, a mianowicie art. 93 § 1 k.p.s.w., polegające na rozpoznaniu sprawy o czyn z art. 51 § 2 k.w. w postępowaniu nakazowym i orzeczeniu wobec obwinionego R. P. kary 30 dni aresztu, podczas gdy przepis art. 93 § 1 k.p.s.w. dopuszcza możliwość orzeczenia wyrokiem nakazowym tylko nagany, grzywny albo kary ograniczenia wolności, co wykluczało dopuszczalność takiego trybu postępowania, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Lubartowie do ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył co następuje.Kasacja Prokuratora Generalnego okazała się zasadna w stopniu oczywistym, co uzasadniało jej rozpoznanie i uwzględnienie na posiedzeniu w trybie przewidzianym w przepisie art. 535 § 5 k.p.k. w zw. z art. 112 k.p.s.w.Autor kasacji słusznie wskazuje, że Sąd Rejonowy w Lubartowie wydając zaskarżony wyrok w sposób rażący naruszył wskazany w petitum zarzutu przepis art. 93 § 1 k.p.s.w.Zgodnie z art. 93 § 1 zd. 1 k.p.s.w. sąd na posiedzeniu może wydać wyrok nakazowy w sprawach o wykroczenia, w których wystarczające jest wymierzenie nagany, grzywny albo kary ograniczenia wolności.
A contrario nie jest w tym trybie dopuszczalne wymierzenie kary aresztu, mimo że przewidziano ją w art. 51 § 2 k.w. będącego w rozpoznawanej sprawie podstawą ukarania.Tymczasem Sąd Rejonowy w Lubartowie przyjmując, że wina R. P. nie budzi wątpliwości i orzekając w trybie art. 93 § 1 k.p.s.w. na posiedzeniu bez udziału stron, nie zważając na powyższe ograniczenia, wymierzył obwinionemu karę 30 dni aresztu, nieprzewidzianą w katalogu kar możliwych do wymierzenia w postępowaniu nakazowym, co stanowi rażące naruszenie art. 93 § 1 k.p.s.w., mające w sposób oczywisty istotny wpływ na treść wydanego orzeczenia (por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 12 lutego 2019 r., II KK 191/18, Prok. i Pr.-wkł. 2019/7-8/31, LEX nr 2621846; z dnia 10 sierpnia 2017 r., III KK 308/17, LEX nr 2340592; z dnia 23 listopada 2016 r., V KK 328/16, Prok. i Pr.-wkł. 2017/1/24, KZS 2017/2/66, LEX nr 2200404; z dnia 24 sierpnia 2016 r., IV KK 263/16, LEX nr 2093755).
Bez wątpienia przekonanie sądu pierwszej instancji o celowości wymierzenia obwinionemu kary aresztu za popełnione wykroczenie powinno było przesądzić o odstąpieniu od orzekania w trybie nakazowym i skierowaniu sprawy do rozpoznania w trybie zwyczajnym.Mając to na uwadze, Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Sądowi Rejonowemu w Lubartowie do ponownego rozpoznania. W ponownym postępowaniu sąd meriti rozważy kwestie wskazane powyżej, tj. rodzaj kary, jaka powinna być wymierzona obwinionemu za popełnione wykroczenie, co ma zasadnicze znaczenie z punktu widzenia dopuszczalności orzekania w odpowiednim trybie.
Z tych względów orzeczono jak w wyroku.