Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KK 555/24 Generato dall'IA

Supreme Court quashes criminal appeal judgment due to missing judge signature violating procedural law.

Numero d'incarto II KK 555/24
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the Court of Appeal's judgment and remanded the case for retrial because the original judgment lacked a required signature from the presiding judge. The court found that the single-judge panel's decision was not signed by the judge who issued it, despite the public announcement, violating the mandatory signature requirement under criminal procedure law. Consequently, the court held that such a fundamental defect cannot be cured and necessitated the annulment of the lower court's ruling.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 113 k.p.k.; Art. 418 k.p.k.; Art. 439 § 1 pkt 6 k.p.k.: A criminal judgment must be signed by all members of the panel; the absence of a judge's signature constitutes a fatal procedural defect requiring the annulment of the judgment.

Parole chiave

Generato dall'IA
criminal procedure law judgment signature requirement single judge panel procedural defect annulment mandatory signature rule retrial remand judicial decision validity arretrati di mantenimento per figli

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 113 k.p.k.
W wyroku widnieje jedynie pieczęć potwierdzająca jego prawomocność i wykonalność, opatrzona nieczytelnym podpisem sędziego.Nie ulega wątpliwości, że zgodnie z treścią art. 113 k.p.k.
Art. 418 k.p.k.
Zgodnie zaś z art. 418 k.p.k. ogłoszenie wyroku następuje po jego podpisaniu.W piśmiennictwie ugruntowany jest pogląd, że podpis sędziego stanowi podstawę do przyjęcia domniemania, że orzeczenie zostało sporządzone zgodnie z jego wolą i wiedzą.
Art. 439 § 1 pkt 6 k.p.k.
Treść art. 439 § 1 pkt 6 k.p.k. wprost wskazuje na konieczność uchylenia orzeczenia dotkniętego opisanym wyżej uchybieniem.Mając na względzie, że niniejsza kasacja – na niekorzyść oskarżonego P.
Art. 524 § 3 k.p.k.
art. 209 § 1 k.k
skazanego z art. 209 § 1 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art.
art. 535 § 5 k.p.k
209 § 1 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.
art. 72 § 1 pkt 3 k.k
karę roku i 8 miesięcy ograniczenia wolności polegającej na wykonywaniu nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społecznie użyteczne.Nadto, na podstawie art. 72 § 1 pkt 3 k.k.
art. 34 § 3 k.k
art. 438 pkt 1 k.p.k
115-116).Prokurator w swej apelacji, wniesionej na niekorzyść oskarżonego w części dotyczącej orzeczenia o karze, zarzucił wyrokowi Sądu pierwszej instancji: obrazę przepisu prawa karnego materialnego, w innym wypadku niż wskazana w art. 438 pkt 1 k.p.k., a mianowicie art.
art. 35 § 1 k.k
438 pkt 1 k.p.k., a mianowicie art. 35 § 1 k.k., polegającą na niewskazaniu intensywności wykonywania kary ograniczenia wolności polegającej na wykonywaniu nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w stosunku miesięcznym orzeczonej wobec P.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
II KK 285/10
V KK 159/08
Komentarz, Warszawa 2004; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 maja 2008 r., V KK 159/08).
III KK 285/10
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 8 kwietnia 2025 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Andrzej Stępka (przewodniczący)‎SSN Tomasz Artymiuk (sprawozdawca)‎SSN Andrzej Tomczyk w sprawie P. J. skazanego z art. 209 § 1 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. w dniu 8 kwietnia 2025 r., kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 30 sierpnia 2024 r., sygn. akt V Ka 741/24, zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w Lublinie z dnia 25 kwietnia 2024 r., sygn. akt III K 1052/23, uchyla zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego w Lublinie oraz zmieniony nim wyrok Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w Lublinie i przekazuje sprawę Sądowi Rejonowemu Lublin-Zachód w Lublinie do ponownego rozpoznania. Tomasz Artymiuk Andrzej Stępka Andrzej Tomczyk

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy Lublin-Zachód w Lublinie, wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2024 r., sygn. akt III K 1052/23, uznał P. J. za winnego tego, że „od dnia 4 grudnia 2022 r. do dnia 23 maja 2023 r. w L., uchylał się od wykonania obowiązku alimentacyjnego na rzecz swojej córki M. J. określonego, co do wysokości wyrokiem zaocznym Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w Lublinie z dnia 20 marca 2018 r. w sprawie sygn. akt V RC 53/18 doprowadzając tym samym do powstania zaległości stanowiących równowartość co najmniej trzech świadczeń okresowych i narażając córkę M.

J. na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych”, tj. dokonania zarzucanego mu czynu wyczerpującego dyspozycję art. 209 § 1a k.k. w zw. z art. 209 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 209 § 1a k.k. wymierzył P. J. karę roku i 8 miesięcy ograniczenia wolności polegającej na wykonywaniu nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społecznie użyteczne.Nadto, na podstawie art. 72 § 1 pkt 3 k.k. w zw. z art. 34 § 3 k.k. zobowiązał oskarżonego do wykonywania ciążącego na nim obowiązku łożenia na utrzymanie córki M.

J. oraz orzekł o kosztach postępowania. Apelacje od powyższego wyroku wnieśli prokurator (k. 110-111 v.) oraz obrońca oskarżonego (k. 115-116).Prokurator w swej apelacji, wniesionej na niekorzyść oskarżonego w części dotyczącej orzeczenia o karze, zarzucił wyrokowi Sądu pierwszej instancji: obrazę przepisu prawa karnego materialnego, w innym wypadku niż wskazana w art. 438 pkt 1 k.p.k., a mianowicie art. 35 § 1 k.k., polegającą na niewskazaniu intensywności wykonywania kary ograniczenia wolności polegającej na wykonywaniu nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w stosunku miesięcznym orzeczonej wobec P. J., podczas gdy z art. 35 § 1 k.k. wynika, że nieodpłatna kontrolowana praca na cele społeczne jest wykonywana w wymiarze od 20 do 40 godzin w stosunku miesięcznym, w konsekwencji czego rozstrzygnięcie co do kary ograniczenia wolności nie odpowiada prawu.

Wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie wobec P. J. kary ograniczenia wolności w wymiarze roku i ośmiu miesięcy, polegającej na wykonywaniu nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym oraz o utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy w pozostałym zakresie.Z kolei obrońca oskarżonego P. J. we wniesionej apelacji zaskarżył wyrok w całości, zarzucając:1.obrazę przepisów prawa materialnego, to jest art. 35 § 1 k.k. polegającą na braku określenia przez Sąd wymiaru wykonywania przez oskarżonego nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społecznie użyteczne;2.rażącą niewspółmierność kary ograniczenia wolności w wymiarze roku i 8 miesięcy w stosunku do okoliczności podmiotowo-przedmiotowych.

Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów obrony wykonywanej z urzędu za drugą instancję według norm przepisanych.Sąd Okręgowy w Lublinie wyrokiem z dnia 30 sierpnia 2024 r., sygn. akt V Ka 741/24, zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że na podstawie art. 35 § 1 k.k. określił, iż miesięczny wymiar nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w ramach orzeczonej w wyroku kary roku i ośmiu miesięcy ograniczenia wolności wynosi 30 godzin.

W pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymał w mocy oraz orzekł w przedmiocie kosztów postępowania za instancję odwoławczą. Od wyroku sądu ad quem kasację złożył Prokurator Generalny, zaskarżając to orzeczenie w całości, na niekorzyść skazanego P. J. i podnosząc zarzut „rażącego i mającego istotny wpływ na treść wyroku naruszenia przepisów prawa karnego procesowego, a mianowicie art. 433 § 1 k.p.k. w zw. z art. 113 k.p.k. i art. 418 § 1 k.p.k. polegającego, na zaniechaniu należytego skontrolowania sprawy poza granicami zaskarżenia i zarzutów podniesionych w wywiedzionej na niekorzyść oskarżonego P. J. apelacji prokuratora oraz wniesionej na korzyść oskarżonego apelacji obrońcy oskarżonego, co w konsekwencji doprowadziło jedynie do zmiany wyroku Sądu pierwszej instancji w wyniku uwzględnienia apelacji oskarżyciela publicznego oraz częściowo apelacji obrońcy oskarżonego w zakresie zarzutu rażącego naruszenia przepisu art. 35 § 1 k.k. pomimo, iż w sprawie zaistniała bezwzględna przyczyna odwoławcza określona w art. 439 § 1 pkt 6 k.p.k. polegająca na niepodpisaniu wydanego przez ten Sąd, orzekający w składzie jednoosobowym, wyroku przez sędziego biorącego udział w jego wydaniu i ogłoszeniu, co winno było skutkować z urzędu uchyleniem zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji i przekazaniem sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania”.

W oparciu o tak sformułowany zarzut autor kasacji wniósł o uchylenie wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie oraz częściowo nim zmienionego i częściowo utrzymanego w mocy wyroku Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w Lublinie i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu Lublin-Zachód w Lublinie do ponownego rozpoznania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja Prokuratora Generalnego, jest oczywiście zasadna, co oznacza, że mogła być rozpoznana i uwzględniona na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.Trafnie zauważa Prokurator, uzasadniając wniesiony w niniejszej sprawie nadzwyczajny środek zaskarżenia, że wyrok Sądu Okręgowego w Lublinie częściowo zmieniający i częściowo utrzymujący w mocy wyrok Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w Lublinie jest wadliwy z powodu naruszenia, wskazanych w petitum kasacji, przepisów prawa karnego procesowego.Zgodnie z treścią przepisu art. 433 § 1 k.p.k.

Sąd odwoławczy rozpoznaje sprawę w graniach zaskarżenia i podniesionych zarzutów (o ile zostały one sformułowane), uwzględniając treść art. 447 § 1-3 k.p.k., a w zakresie szerszym w wypadkach wskazanych w art. 435 k.p.k., art. 439 § 1 k.p.k., art. 440 k.p.k. i art. 455 k.p.k. Przepis ten nakłada zatem obowiązek dokonania kontroli zaskarżonego orzeczenia pod względem merytorycznym i prawnym nie tylko w granicach środka odwoławczego, ale także we wszystkich wskazanych przypadkach z urzędu, niezależnie od tych granic, w celu weryfikacji respektowania reguł rzetelności procesu.

W niniejszej sprawie Sąd drugiej instancji nie dochował tych standardów, ponieważ nie została, w toku rozpoznawania apelacji prokuratora i obrońcy oskarżonego, dostrzeżona i uwzględniona z urzędu przez ten Sąd bezwzględna przyczyna odwoławcza określona w art. 439 § 1 pkt 6 in fine k.p.k. Analiza akt przedmiotowej sprawy prowadzi do niepodważalnego wniosku, że wyrok Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w Lublinie z dnia 25 kwietnia 2024 r., wydany w składzie jednoosobowym, nie został podpisany przez orzekającego w tej sprawie sędziego, pomimo publicznego ogłoszenia przez niego wyroku (k. 99-100).

W wyroku widnieje jedynie pieczęć potwierdzająca jego prawomocność i wykonalność, opatrzona nieczytelnym podpisem sędziego.Nie ulega wątpliwości, że zgodnie z treścią art. 113 k.p.k. orzeczenie podpisują wszyscy członkowie składu orzekającego, nie wyłączając przegłosowanego, chyba, że orzeczenie zamieszczono w protokole. Zgodnie zaś z art. 418 k.p.k. ogłoszenie wyroku następuje po jego podpisaniu.W piśmiennictwie ugruntowany jest pogląd, że podpis sędziego stanowi podstawę do przyjęcia domniemania, że orzeczenie zostało sporządzone zgodnie z jego wolą i wiedzą.

Brak podpisu sędziego, który wydał orzeczenie może rodzić wątpliwości co do tego, czy rzeczywiście treść wyroku jest zgodna z wolą orzekającego (zob. E. Skrętowicz (w:) R. Kmiecik. E. Skrętowicz, Proces karny. Część ogólna. Warszawa 2006; T. Grzegorczyk, Komentarz do art. 113 (w:) Kodeks postępowania karnego. Tom I. Artykuły 1-467. Komentarz, Warszawa 2014, s. 438; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2 grudnia 2010 r., III KK 285/10).Zaistniałe w rozpoznawanej sprawie uchybienie nie może zostać w żaden sposób konwalidowane, nawet jeżeliby należało prognozować, że po ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd pierwszej instancji wyda w przyszłości orzeczenie identycznej treści (zob.

S. Zabłocki (w:) Z. Gostyński (red.), Kodeks postępowania karnego. Komentarz, Warszawa 2004; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 maja 2008 r., V KK 159/08). Obowiązujące przepisy nie dopuszczają bowiem uzupełnienia po ogłoszeniu orzeczenia i przedstawieniu akt sądowi odwoławczemu brakujących pod orzeczeniem podpisów, nawet w wypadku, gdyby brak taki nastąpił wskutek niedopatrzenia. Nie ma przy tym znaczenia podpisanie uzasadnienia orzeczenia, co oczywiście miało miejsce w tej sprawie (k. 104-107), gdyż to podpisanie samego orzeczenia traktowane być musi jako jego zaakceptowanie.

Treść art. 439 § 1 pkt 6 k.p.k. wprost wskazuje na konieczność uchylenia orzeczenia dotkniętego opisanym wyżej uchybieniem.Mając na względzie, że niniejsza kasacja – na niekorzyść oskarżonego P. J. – została wniesiona z zachowaniem terminu określonego w art. 524 § 3 k.p.k., należało orzec o uchyleniu wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie oraz częściowo nim zmienionego i częściowo utrzymanego w mocy wyroku Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w Lublinie i przekazać sprawę Sądowi Rejonowemu Lublin-Zachód w Lublinie do ponownego rozpoznania.Procedując powtórnie, sąd meriti uniknie popełnienia uchybienia, które stało się powodem wydania przez Sąd Najwyższy wyroku kasatoryjnego. [J.J.][r.g.] Tomasz Artymiuk Andrzej Stępka Andrzej Tomczyk