Supreme Court dismisses appeal as obviously groundless for drug trafficking conviction due to lack of procedural error.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously groundless and ordered the defendant to bear the costs. The defense argued for a retrial citing procedural violations, but the prosecution's response thoroughly refuted all claims. The court rejected the appeal because the lower court's reasoning was sound and the defendant's arguments merely repeated those from a previously dismissed cassation.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 535 § 3 k.p.k.; Art. 636 § 1 k.p.k. in conjunction with Art. 637a k.p.k.: A cassation appeal is dismissed as obviously groundless when the lower court's decision is substantively correct and the appeal fails to demonstrate a violation of law sufficient to warrant retrial.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II KK 54/19 POSTANOWIENIE Dnia 27 marca 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Rafał Malarski na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535 § 3 k.p.k.), po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2019r., sprawy A. K.skazanego z art. 55 ust. 3 Ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]z dnia 28 września 2018r., sygn. akt II AKa […], zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w W.z dnia 29 sierpnia 2016r., sygn. akt VIII K […], p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. obciążyć skazanego kosztami sądowymi za postępowanie kasacyjne. UZASADNIENIEWyrokiem Sądu Okręgowego w W. z 29 sierpnia 2016r., nieznacznie zmienionym – po rozpoznaniu apelacji obrońcy – przez Sąd Apelacyjny w […] w dniu 28 września 2018r., A. K. skazany został na karę 3 lat pozbawienia wolności i karę grzywny w ilości 200 stawek dziennych, każda w wysokości 100 zł, za przestępstwo z art. 55 ust. 3 ustawy z 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii polegające na wywiezieniu w dniu 28 listopada 2013 r. z Polski do Szwecji znacznej ilości amfetaminy o wadze 2 kg.Kasację od prawomocnego wyroku Sądu odwoławczego złożył obrońca, podnosząc zarzuty rażącego i mającego istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenia prawa procesowego oraz wskazując, że jedno z uchybień stanowiło bezwzględny powód odwoławczy z art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k.
W konsekwencji zażądał uchylenia wyroków Sądów obu instancji i przekazania sprawy Sądowi Okręgowemu w W. do ponownego rozpoznania.W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Okręgowej w W. ocenił ją jako oczywiście bezzasadną.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja okazała się bezzasadna – i to w stopniu oczywistym.Prokuratorska odpowiedź na kasację – poza jednym niefortunnym sformułowaniem, że „Sąd Apelacyjny nie naruszył art. 433 § 2 k.p.k., skoro zarzut tej treści nie był w ogóle w apelacji podnoszony” – zasługiwała na uznanie, jako że w sposób przekonywający i wyczerpujący poddane w niej zostały krytyce wszystkie zarzuty kasacyjne.
Co prawda podniesione w kasacji zarzuty odnosiły się do wyroku Sądu ad quem, ale żaden z nich w konfrontacji z wyjątkowo rzetelnym i wnikliwym uzasadnieniem zaskarżonego wyroku nie mógł się ostać. Nie dostrzegając potrzeby powtarzania wywodów zarówno Sądu drugiej instancji, jak i autora odpowiedzi na kasację, bo byłoby to postąpienie całkowicie zbyteczne, a więc i w jakimś sensie nieracjonalne, Sąd Najwyższy za celowe uznał jedynie zwrócenie uwagi na dwie zasadniczej natury kwestie.Po pierwsze – zagadnienie korzystania przez A.
K. i K. M. na etapie postępowania przygotowawczego ze wspólnego obrońcy nie uszło uwagi Sądu Najwyższego w trakcie rozpoznawania w dniu 11 kwietnia 2018 r. (II KK 390/17) pierwszej kasacji obrońcy. Sąd ten podkreślił wówczas, że w toku śledztwa interesy obu mężczyzn nie były sprzeczne, a stały się takimi dopiero wtedy, gdy K. M. miał już innego obrońcę, w którego to dopiero obecności zmienił swoje relacje. Problem ten był szeroko omawiany i dokładnie analizowany. Nie zachodziła zatem konieczność uzupełniania w tej mierze rozważań.
Sumując: w sprawie nie zaistniało bezwzględny uchybienie, o którym mowa w art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k.Po drugie – zgłoszone w rozpoznawanej kasacji zarzuty stanowiły powielenie zarzutów podniesionych w poprzedniej kasacji, która zyskała w dniu 11 kwietnia 2018 r. uznanie w oczach Sądu Najwyższego. Wolno przypuszczać, że skarżący kierował się takim oto przekonaniem: skoro takie same zarzuty doprowadziły w przeszłości do wydania orzeczenia kasatoryjnego, to i tym razem wywołają identyczny skutek. Nie wchodziło to jednak w rachubę, gdyż Sąd ponownie rozpoznający apelację skrupulatnie zastosował się do wskazówek instancji kasacyjnej, m. in. korygując wcześniejszy błąd w opisie czynu.
Jeszcze raz warto powtórzyć, że ponowne procedowanie apelacyjne było wolne od wad, a dokument procesowy w postaci pisemnego uzasadnienia zaskarżonego wyroku w najwyższym stopniu odpowiadał wymogom z art. 457 § 3 k.p.k. znalazła się w nim wszechstronna argumentacja ukazująca oczywistą niezasadność zarzutów apelacyjnych, co wykluczyło możliwość podzielenia poglądu obrońcy o naruszeniu przez Sąd ad quem art. 433 § 2 k.p.k.W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy oddalił kasację w trybie przewidzianym w art. 535 § 3 k.p.k., a kosztami sądowymi za postępowanie kasacyjne obciążył skazanego (art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 637a k.p.k.).