Supreme Court dismisses appeal as obviously unfounded for theft by misappropriation due to lack of intent to appropriate.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded under Article 535 § 3 of the Code of Criminal Procedure. The prosecution argued procedural errors and evidence evaluation flaws, but the Court found the lower court properly assessed the defendant's intent. The decision rests on the finding that the defendant lacked the specific intent required for theft by misappropriation, as he was preparing to transfer ownership of the vehicle to the victim.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 284 § 2 k.k.; Art. 535 § 3 k.p.k.: The crime of theft by misappropriation requires a specific intent to appropriate; absence of such intent, evidenced by the defendant's preparation to transfer ownership, precludes conviction and warrants dismissal of the appeal as obviously unfounded.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
II KK 538/24 POSTANOWIENIE Dnia 29 stycznia 2025 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Michał Laskowski w sprawie L.G. uniewinnionego od zarzutu popełnienia czynu z art. 284 § 2 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535 § 3 k.p.k.), w dniu 29 stycznia 2025 r., kasacji pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej od wyroku Sądu Okręgowego Warszawa – Praga w Warszawie z dnia 22 lipca 2024 r., sygn. akt VI Ka 1221/23 zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi Północ w Warszawie z dnia 5 czerwca 2023 r., sygn. akt III K 1318/21 postanowił:
1) oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2) obciążyć oskarżycielkę posiłkową kosztami sądowymi za postępowanie kasacyjne;
3) zasądzić od J.L. (wcześniej G.) kwotę 300 (trzysta) zł na rzecz L.G. tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postepowaniu kasacyjnym. [WB]
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi Północ w Warszawie, wyrokiem z 5 czerwca 2023 r., umorzył postępowanie karne wobec L.G. o czyn z art. 284 § 2 k.k., wobec jego znikomej szkodliwości. Po rozpoznaniu apelacji obrońcy i oskarżonego Sąd Okręgowy Warszawa Praga w Warszawie, wyrokiem z 22 lipca 2024 r., uniewinnił L.G. od zarzucanego mu czynu przywłaszczenia powierzonego mu samochodu w okresie od 17 lipca 2021 r. do 6 września 2021 r. na szkodę J.L. (poprzednio G.).Kasację od wyroku Sądu odwoławczego wniósł pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej.
Podniósł w niej zarzuty rażącego naruszenia prawa procesowego mającego istotny wpływ na treść orzeczenia tj.: art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 2 § 2 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. i w zw. z art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. polegające na nieprawidłowym przeprowadzeniu kontroli apelacyjnej przy braku wszechstronnej oceny sprawy, pominięciu obowiązku rozważenia wniosków i zarzutów apelacji w perspektywie zasad prawidłowej oceny dowodów i całokształtu akt sprawy a ponadto braku wyjaśnienia powodów uwzględnienia dowodów i twierdzeń przeciwnych do uznanych za udowodnione prowadzące do bezpodstawnego uwzględnienia apelacji; art. 458 k.p.k. przez dokonanie dowolnej oceny dowodów z pomięciem obowiązku uwzględnienia całokształtu okoliczności sprawy; art. 284 § 2 k.k. mające istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia prowadzące do stwierdzenia nieważności umowy zakupu samochodu.
Przy tak sformułowanych zarzutach pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.W odpowiedziach na kasację obrońca oraz oskarżony wnieśli o oddalenie jej jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej okazała się oczywiście bezzasadna w rozumieniu art. 535 § 3 k.p.k.Kwestią kluczową w przedmiotowej sprawie było ustalenie strony podmiotowej, a więc zamiaru oskarżonego co do przywłaszczenia samochodu.
Przestępstwo określone w art. 284 § 2 k.k. należy bowiem do kategorii tzw. przestępstw kierunkowych. Zachowanie sprawcy musi być ukierunkowane na określony cel, którym w tym wypadku jest włączenie powierzonej rzeczy do majątku sprawcy lub postępowanie z nią jak z własną w inny sposób, co oczywiście wyklucza możliwość popełnienia tego występku z zamiarem wynikowym. W tym kontekście na aprobatę zasługiwało procedowanie Sądu Okręgowego w Warszawie, który zainicjowany zarzutami apelacji, podjął się wyjaśnienia zamiaru towarzyszącego oskarżonemu i zbadania powodu niezwrócenia rzeczy, nie poprzestając na samym fakcie nie wydania samochodu.
W tym miejscu należy zwrócić uwagę, że Sąd drugiej instancji, wbrew wywodom skarżącego, zgodnie z art. 433 § 2 k.p.k. rozważył wszystkie wnioski i zarzuty apelacji a na podstawie art. 424 § 1 pkt 1 i § 2 k.p.k. wskazał jakie fakty uznał za udowodnione lub nieudowodnione, na jakich w tej mierze dowodach oparł się i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych oraz przytoczył okoliczności, które miał na względzie uniewinniając L.G. Trzeba też odrzucić tezę skarżącego jakoby Sąd orzekający podważył podstawy umów kupna sprzedaży samochodu i darowizny środków finansowych na jego zakup, bo takich wniosków próżno szukać w motywach zaskarżonego kasacją wyroku uniewinniającego.Analiza całokształtu materiału dowodowego doprowadziła Sąd odwoławczy do konkluzji, że po stronie oskarżonego nie było zamiaru przywłaszczenia powierzonego mu samochodu, a tym samym L.G. nie popełnił zarzucanego mu występku.
Ustalając brak zamiaru przywłaszczenia samochodu Sąd Okręgowy przyjął – bazując na m.in. zeznaniach pokrzywdzonej - że oskarżony z okoliczności sprawy miał podstawy wywodzić, że oskarżycielka dąży do przeniesienia własności auta na niego. Takie wnioskowanie było w pełni uprawnione i pozostawało pod ochroną art. 7 k.p.k., albowiem L.G. w dniu 6 września 2021 r., a więc w zasadzie niezwłocznie po wezwaniu przez J.L. do uregulowania stanu rzeczy związanego z samochodem, przyjechał do niej, aby zgodnie z propozycją oskarżycielki przepisać własność samochodu na niego.
To pokrzywdzona, pomimo wcześniejszych ustaleń, ani nie odebrała pojazdu, ani nie dokonała transakcji przeniesienia jego własności, a w zamian, o godzinie 23.00, złożyła zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa.W tym stanie rzeczy, nie dostrzegając potrzeby powtarzania argumentacji jasno wyłożonej w motywacyjnej części zaskarżonego wyroku, która zasługiwała na pełne uznanie, Sąd Najwyższy oddalił kasację w trybie określonym w art. 535 § 3 k.p.k. [WB]r.g.