Supreme Court dismisses appeal by accessory prosecutor against convicted defendant due to inadmissibility under Criminal Procedure Code. The appeal was rejected because the defendant was already lawfully convicted. The court ruled that appeals against conviction are not permitted by law. The prosecutor bears the costs of the inadmissible appeal. The decision clarifies the scope of appeals by accessory prosecutors. The court emphasized strict adherence to statutory requirements for appeals. The ruling ensures procedural fairness and legal certainty in criminal proceedings.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by the accessory prosecutor against a final conviction of the defendant. The defendant had been previously convicted of murder, and the appellate court had reduced his sentence based on specific legal grounds. The court determined that the appeal was inadmissible because the Criminal Procedure Code permits such appeals only when the defendant is acquitted or the proceedings are discontinued. Consequently, the court ruled that the appeal could not be entertained against a convicted person and assigned the costs to the prosecutor.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 523 § 3 k.p.k.; Art. 530 § 1 k.p.k.: An appeal by an accessory prosecutor against a conviction is inadmissible, as such appeals are permitted only in cases of acquittal or discontinuance of proceedings.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
II KK 522/25 POSTANOWIENIE Dnia 10 czerwca 2026 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Puszkarski w sprawie R.M. skazanego za czyn z art. 148 § 1 k.k. po rozważeniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 10 czerwca 2026 r. kwestii dopuszczalności kasacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 21 maja 2025 r., sygn. akt II AKa 481/24, zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego Warszawa - Praga w Warszawie z dnia 18 stycznia 2024 r., sygn. akt V K 109/23, p o s t a n o w i ł:
1. na podstawie art. 531 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 2 k.p.k., art. 429 § 1 k.p.k. oraz art. 523 § 3 k.p.k. pozostawić kasację bez rozpoznania;
2. kosztami procesu za postępowanie kasacyjne obciążyć oskarżycielkę posiłkową M.B.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy Warszawa - Praga w Warszawie wyrokiem z dnia 21 maja 2025 r., sygn. akt II AKa 481/24 uznał oskarżonego R.M. za winnego zabójstwa D.B., tj. popełnienia czynu z art. 148 § 1 k.k. i wymierzył mu karę 25 lat pozbawienia wolności. Rozstrzygnął również o odpowiedzialności karnej dwóch innych oskarżonych.Po rozpoznaniu apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonych, prokuratora oraz pełnomocników oskarżycielki posiłkowej, Sąd Apelacyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 maja 2025 r., sygn. akt II AKa 481/24, zmienił zaskarżony wyrok, przy czym w odniesieniu do R.M. w ten sposób, że ustalił, iż przypisanego mu czynu dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu kary 2 lat 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Sochaczewie z dnia 16 lipca 2013 r. sygn.
II K 221/12 za umyślne przestępstwo podobne z art. 280 § 1 k.k., nadto przyjął, że swoim zachowaniem przekroczył granice obrony koniecznej, czym wyczerpał znamiona przestępstwa z art. 148 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 października 2023 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. w zw. z art.25 § 2 k.k. i za to wymierzył R.M. karę 15 lat pozbawienia wolności. Wyrok zawiera również inne rozstrzygnięcia.Kasację od prawomocnego wyroku Sądu odwoławczego wniósł pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej.
Zaskarżył wyrok w części dotyczącej R.M. na niekorzyść tego skazanego, zarzucając rażące naruszenie prawa, które miało istotny wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 7 k.p.k. i art. 433 § 2 k.p.k. oraz art. 457 § 3 k.p.k. (skarżący przekonywał, że okoliczności zdarzenia wykluczały „całościową ocenę działania oskarżonego w warunkach określonych w art. 25 § 2 k.k., jak to przypisał sąd odwoławczy”). Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku co do wymienionego skazanego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu w Warszawie.W odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Regionalnej wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
W Sądzie Apelacyjnym w Warszawie kasacja została przyjęta i wraz z aktami sprawy przedstawiona do rozpoznania Sądowi Najwyższemu.Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Autor kasacji, ale też prokurator udzielający na nią odpowiedzi i Przewodnicząca Wydziału, która stwierdziła, że kasacja „odpowiada warunkom formalnym” i na podstawie art. 530 § 1 k.p.k. zarządziła jej przyjęcie (k. 2533 akt sprawy), najwyraźniej nie dostrzegli, że art. 523 § 3 k.p.k. stanowi, iż kasację na niekorzyść można wnieść jedynie w razie uniewinnienia oskarżonego albo umorzenia postępowania.
Zatem a contrario nie jest dopuszczalne wniesienie kasacji na niekorzyść, gdy osoba, której dotyczy kasacja, została prawomocnie skazana, jak to ma miejsce w przypadku R.M. Co prawda art. 523 § 4 k.p.k. stanowi, że ograniczenie to nie dotyczy kasacji wniesionej z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. oraz przez podmioty wymienione w art. 521 k.p.k., ale w kasacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej nie sygnalizowano, iż zaistniało uchybienie wskazane w art. 439 k.p.k. Mając zatem na uwadze, że przedmiotowa kasacja autorstwa strony jest niedopuszczalna z mocy ustawy, wobec czego jej przyjęcie w Sądzie Apelacyjnym w Warszawie było nieprawidłowe, Sąd Najwyższy orzekł jak w pkt 1 postanowienia, co skutkowało w pkt 2 obciążeniem oskarżycielki posiłkowej kosztami procesu za postępowanie kasacyjne, zgodnie z art. 637a k.p.k. oraz art. 637 § 1 w zw. z art. 636 § 1 k.p.k. [WB][r.g.]