Supreme Court dismisses appeal claiming defense counsel's errors violated defendant's right to defense under Art. 6 K.P.K.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded, ruling that the defense attorney's procedural errors did not violate the defendant's rights. The defendant argued that the attorney's failure to properly inform him of court proceedings and submit documents infringed upon his right to defense under Article 6 of the Code of Criminal Procedure. The court held that the consequences of a defense attorney's negligence cannot be imputed to the accused, as the attorney performed his duties without causing negative consequences to the defendant.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 6 k.p.k.; Art. 452 § 2 k.p.k.: The failure or improper performance of duties by a defense attorney cannot prejudice the accused, provided the accused bears no fault for the attorney's negligence.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II KK 51/15 POSTANOWIENIE Dnia 19 marca 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Sobczak na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535 § 3 k.p.k.)po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2015 r.,sprawy Ł. C.skazanego z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii i innez powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanegood wyroku Sądu Okręgowego w W.z dnia 9 stycznia 2013 r., sygn. akt X Ka […]zmieniającego częściowo wyrok Sądu Rejonowego w W.z dnia 21 lutego 2012 r., sygn. akt III K […], p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. zwolnić skazanego od kosztów sądowych postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIEWyrokiem Sądu Rejonowego w W. z dnia 21 lutego 2012 r., sygn. akt III K […], m. in. […] została skazany za czyn z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii i inne na karę łączną 1 roku i 1 miesiąca pozbawienia wolności. Na poczet tej kary został zaliczony okres rzeczywistego pozbawienia wolności skazanego w sprawie. Wyrokiem tym rozstrzygnięto także, w oparciu o przepis art. 45 § 1 k.p.k., o przepadku korzyści majątkowej uzyskanej z przestępstwa w kwocie 4000 zł. Apelację od wyroku Sądu I instancji wniósł obrońca tego oskarżonego.Sąd Okręgowy w W. wyrokiem z dnia 9 stycznia 2013 r., sygn. akt X Ka […] w odniesieniu do tego oskarżonego utrzymał w mocy.Kasację od wyroku Sądu odwoławczego wywiódł obrońca tego skazanego zarzucając rażące naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 6 k.p.k., poprzez ograniczenie prawa do obrony wynikające z błędnego powiadomienia przez obrońcę o treści zapadłych pod nieobecność oskarżonego wyroków Sądu I i II instancji, treści złożonego przez tego obrońcę środka zaskarżenia, co skutkowało pozbawieniem jego mocodawcy swobody ustalenia sposobu i zakresu zaskarżenia, osoby obrońcy, składania dokumentów i zaświadczeń oraz pozbawiło go możliwości składania wniosków dowodowych w trybie art. 452 § 2 k.p.k., co mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia.Skarżący wniósł o uchylenie wyroku Sądu II instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu sądowi.Prokurator w odpowiedzi na kasacje wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy, zważył, co następuje:Kasacja jest bezzasadna w stopniu oczywistym, dlatego podlega oddaleniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.Już na wstępie dostrzec należy, iż sformułowany przez skarżącego zarzut jako obraza art. 6 k.p.k., naruszenie prawa do obrony skazanego, nie został skierowany do żadnego z orzekających w sprawie Sądów lecz został wymierzony w działania reprezentującego w procesie skazanego obrońcy.
To właśnie tenże obrońca – zdaniem skarżącego – swoim postępowaniem, polegającym na niewłaściwym poinformowaniu ww. o treści zapadłego w sprawie wyroku naruszył normę wskazanego przepisu i tym samym ograniczył prawo do obrony Ł. C.. Nie ulega wszak wątpliwości, że konsekwencją zaniedbań czy uchybień w zakresie wykonywania przez obrońcę oskarżonego ustawowych obowiązków nie może być ograniczenie, czy wręcz wyłączenie, możliwości skutecznego realizowania przez oskarżonego jego prawa do korzystania z pomocy obrońcy (art. 6 k.p.k.).
Takie stanowisko Sąd Najwyższy wielokrotnie już prezentował w licznych orzeczeniach (por. wyroki: z dnia 9 marca 2011 r., II KK 259/10, LEX nr 784270 i wskazane tam orzeczenia oraz z dnia 7 kwietnia 2010 r., V KK 273/09, OSNKW 2010, z. 8, poz. 68 i z dnia 8 marca 2007 r., V KK 200/06, LEX nr 262711), które znalazły aprobatę i w piśmiennictwie [por. T. Grzegorczyk: Komentarz do Kodeksu postępowania karnego, 5. wydanie, s. 66; Z. Gostyński (red.), S. Zabłocki (w:) Komentarz do Kodeksu postępowania karnego, Tom I, 2003, s. 219]. Kategorycznie przyjmuje się zatem, że „zaniedbanie albo niewłaściwe wykonanie obowiązków przez obrońcę nie może szkodzić oskarżonemu wówczas, gdy ten jako właściwa strona w procesie żadnej winy w niedopełnieniu obowiązków przez obrońcę nie ponosi” (postanowienie Sądu Najwyższego z 24 listopada 1973 r., II KZ 220/73, OSNKW 1974, z. 3, poz. 56) – zob. wyrok SN z dnia 22 listopada 2011 r., IV KK 258/11, OSNKW 2012 nr 2 str. 23.Powyższe należy odnosić do solidnie uargumentowanych, indywidualnych okoliczności danej sprawy.W przedmiotowej zaś sprawie – gdzie zarzuca się obrońcy, iż wadliwie poinformował oskarżonego o treści wydanego wobec niego wyroku – nie ziściły się racjonalnie uzasadnione uwarunkowania potwierdzające, iż rzeczywiście przysługujące skazanemu prawo do obrony zostało naruszone czy też ograniczone.Stwierdzić trzeba, że postawa procesowa adw.
K. i podejmowane przez niego na rzecz oskarżonego czynności, nie naraziły Ł. C. na jakiekolwiek ujemne konsekwencje, co nieudolnie stara się wykazać obrońca. W sposób nie budzący zastrzeżeń adwokat ten wywiązał się ze swej funkcji obrończej. Sąd Najwyższy nie zauważa bowiem i nie wyraża jakichkolwiek uwag krytycznych, pod kątem pracy tego adwokata, które mogłyby mieć jakiekolwiek znaczenie dla kwestii odpowiedzialności Ł. C. oraz decyzji Sądu I czy II instancji. Sposób uargumentowania zarzutu kasacyjnego dowodzi, iż jest on wyrazem rozgoryczenia skazanego ze współpracy z obrońcą.
Tymczasem kwestie związane z zakresem i zasięgiem umocowania obrońcy i ewentualne z tym związane wymagania i roszczenia, winny być rozstrzygane na szczeblu organów nadzorujących pracę adwokatów. Jak wynika z akt sprawy i załączonego do nich pisma do Okręgowej Rady Adwokackiej, w którym wskazuje się na konkretne zarzuty pod adresem adw. K., skazany jest świadom i realizuje przysługujące mu w omawianym aspekcie uprawnienia. Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w części dyspozytywnej postanowienia. [l.n]