Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KK 507/22 Generato dall'IA

Supreme Court quashes lower court verdict for failing to impose mandatory vehicle ban penalty under new traffic code provisions.

Numero d'incarto II KK 507/22
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland partially allowed the General Prosecutor's cassation against a final order finding the defendant guilty of driving without a license. The lower court convicted the defendant but omitted the mandatory criminal sanction of a vehicle ban required by the amended Traffic Offenses Code. The court ruled that this omission was a serious violation of the law because the statute explicitly mandates such a penalty for this specific offense.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 94 § 3 k.w.; Art. 29 k.w.: The court is legally bound to impose a mandatory criminal sanction of a vehicle ban when a person is convicted of driving without a license, and failure to do so constitutes a serious violation requiring the case to be remanded for a new decision on the penalty.

Parole chiave

Generato dall'IA
mandatory criminal sanction vehicle ban penalty driving without license Traffic Offenses Code cassation procedure serious violation of law remand for retrial guida nonostante revoca della patente

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 94 § 3 k.w.
W petitum kasacji zarzucił „rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 94 § 3 k.w. w zw.
Art. 29 k.w.
Zasady jego wymiaru określa art. 29 k.w.
Art. 94 § 1 k.w.
ukaranego za czyn z art. 94 § 1 k.w. i in.
Art. 94 § 1a k.w.
posługuje się pojęciem „pojazd mechaniczny”, zaś w art. 94 § 1a k.w. pojęciem „pojazd inny niż mechaniczny”).
Art. 87 § 3 k.w.
Słuszny jest bowiem pogląd orzeczniczy – wyrażony na gruncie podobnej regulacji z art. 87 § 3 k.w.
Art. 94 § 1 k.k.
oraz art. 94 § 1 k.k., obowiązujące również w dacie wykroczenia popełnionego przez P.
Art. 535 § 5 k.p.k.
w trybie art. 535 § 5 k.p.k. w zw.
Art. 112 k.p.w.
z art. 112 k.p.w. oraz art.
Art. 15 § 2 i 4 k.p.w.
oraz art. 15 § 2 i 4 k.p.w. sprawy P.
art. 535 § 5 k.p.k
w trybie art. 535 § 5 k.p.k.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II KK 507/22 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 listopada 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marek Motuk po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 22 listopada 2022 r. w trybie art. 535 § 5 k.p.k. w zw. z art. 112 k.p.w. oraz art. 15 § 2 i 4 k.p.w. sprawy P. R. ukaranego za czyn z art. 94 § 1 k.w. i in. z powodu kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść od prawomocnego wyroku nakazowego Sądu Rejonowego Lublin-Wschód w Lublinie z siedzibą w Świdniku z dnia 7 lipca 2022 r., sygn. akt II W 1176/22 uchyla wyrok w zaskarżonej części, tj. dotyczącej nieorzeczenia środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów, i w tym zakresie przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu Lublin-Wschód w Lublinie z siedzibą w Świdniku.

UZASADNIENIEP. R. został obwiniony o to, że:1.w dniu 1 lutego 2022 r., około godz. 02:06, w L. przy ul. [...], na stacji paliw A. dokonał kradzieży paliwa PB 95 Pro w ilości 13,28 litrów, o wartości 72,64 zł, na szkodę firmy A. Sp. z o.o., tj. o czyn z art. 119 § 1 k.w.;2.w czasie i miejscu jak w pkt I, na drodze publicznej prowadził pojazd marki [...] o nr rej. [...], nie mając do tego uprawnień, tj. o czyn z art. 94 § 1 k.w.Sąd Rejonowy Lublin-Wschód w Lublinie z siedzibą w Świdniku wyrokiem nakazowym z dnia 7 lipca 2022 r., sygn. akt II W 1176/22: 1.uznał obwinionego P. R. za winnego dokonania zarzucanych mu czynów, wyczerpujących dyspozycję art. 119 § 1 k.w. i art. 94 § 1 k.w., i na podstawie art. 94 § 1 k.w. w zw. z art. 9 § 2 k.w. wymierzył mu karę grzywny w wysokości 1 500 zł;2.zwolnił obwinionego od kosztów sądowych, wydatkami obciążając Skarb Państwa.Przedmiotowy wyrok nie został zaskarżony przez żadną ze stron i uprawomocnił się w dniu 9 sierpnia 2022 r. (k.24-25 akt głównych).W dniu 14 października 2022 r. (data prezentaty) do Sądu Najwyższego wpłynęła kasacja Prokuratora Generalnego od ww. wyroku Sądu Rejonowego Lublin-Wschód w Lublinie z siedzibą w Świdniku.Skarżący wskazał, że wyrok ten zaskarża w części dotyczącej orzeczenia o karze, w zakresie braku obligatoryjnego rozstrzygnięcia o środku karnym w postaci zakazu prowadzenia pojazdów, na niekorzyść obwinionego P. R..

W petitum kasacji zarzucił „rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 94 § 3 k.w. w zw. z art. 29 § 1 i 2 k.w., polegające na nieorzeczeniu wobec obwinionego P. R. obligatoryjnego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, do czego zgodnie z treścią przywołanych przepisów, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2022 r., Sąd był zobowiązany w sytuacji uznania obwinionego za winnego popełnienia, w dniu 1 lutego 2022 r., wykroczenia z art. 94 § 1 k.w.”.

Zarzucając powyższe, Prokurator Generalny wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi Rejonowemu Lublin-Wschód w Lublinie z siedzibą w Świdniku do ponownego rozpoznania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja Prokuratora Generalnego jest oczywiście zasadna, co uprawniało do jej uwzględnienia na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. w zw. z art. 112 k.p.w.Podzielić należy stanowisko Prokuratora Generalnego o wadliwości rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji w zakresie braku orzeczenia wobec ukaranego obligatoryjnego środka karnego.

Na skutek nowelizacji przepisów Kodeksu wykroczeń, która dokonana została ustawą z dnia 2 grudnia 2021 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z dnia 2021.12.16, poz. 2328) – w przypadku popełnienia wykroczenia z art. 94 § 1 k.w., od dnia 1 stycznia 2022 r. sąd zobligowany jest do orzeczenia środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów (zob. aktualne brzmienie art. 94 § 3 k.w. oraz art. 94 § 1 k.k., obowiązujące również w dacie wykroczenia popełnionego przez P. R.). Zasady jego wymiaru określa art. 29 k.w.

W zaskarżonym kasacją wyroku nakazowym zaniechano orzeczenia tego środka karnego, nie realizując tym samym nałożonego ustawą obowiązku. Wobec obligatoryjnego brzmienia przepisu art. 94 § 3 k.w., wadliwość zaskarżonego wyroku ma charakter rażący i w sposób oczywisty wywiera wpływ na jego treść. Na marginesie należy przypomnieć, że uchwała pełnego składu Izby Karnej Sądu Najwyższego z dnia 28 października 2015 r., I KZP 21/14 (OSNKW 2016, z. 1, poz. 1), dopuszcza w postępowaniu kasacyjnym uchylenie zaskarżonego wyroku wyłącznie w części, w jakiej nie zawiera ono rozstrzygnięcia w przedmiocie środka karnego, którego zastosowanie było obligatoryjne.

Niewątpliwie uchwała ta zachowuje aktualność także w obecnie obowiązującym stanie prawnym (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 października 2017 r., IV KK 91/17, LEX nr 2389564). W tym stanie rzeczy, zaskarżony wyrok należało uchylić w części dotyczącej braku obligatoryjnego rozstrzygnięcia o środku karnym – i w tym zakresie przekazać sprawę Sądowi Rejonowemu Lublin-Wschód w Lublinie z siedzibą w Świdniku do ponownego rozpoznania. Sąd ten powinien uwzględnić, obowiązujący w dacie popełnienia wykroczenia, stanowczy charakter przepisu art. 94 § 3 k.w.

Jednocześnie należy zgodzić się ze skarżącym, że skoro sprawcą wykroczenia z art. 94 § 1 k.w. jest osoba prowadząca pojazd mechaniczny, to środek karny, o którym mowa w art. 94 § 3 k.w., powinien dotyczyć właśnie pojazdów mechanicznych (ustawodawca w art. 94 § 1 k.w. posługuje się pojęciem „pojazd mechaniczny”, zaś w art. 94 § 1a k.w. pojęciem „pojazd inny niż mechaniczny”). Słuszny jest bowiem pogląd orzeczniczy – wyrażony na gruncie podobnej regulacji z art. 87 § 3 k.w. – że zakaz prowadzenia pojazdów, aby stanowił realną dolegliwość dla ukaranego za wykroczenie związane z prowadzeniem pojazdu (w tym przypadku bez uprawnienia) oraz realizował swoje cele, musi pozostawać w funkcjonalnym związku z rodzajem pojazdu, którego prowadzenia dopuścił się sprawca (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 czerwca 2019 r., sygn. akt III KK 222/18, LEX nr 2691576).

Stąd też, w obwiązującym stanie prawnym, w razie popełnienia wykroczenia z art. 94 § 1 k.w., obligatoryjnie należy orzec zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych. Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w wyroku.[asał]