Supreme Court dismisses appeal claiming judge's nomination violated impartiality standards without specific impact on verdict.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by the defense lawyer against a conviction for animal cruelty. The appellant argued that a specific judge's recent nomination by the Judicial Council violated constitutional impartiality standards and that the lower court failed to address missing DNA and veterinary evidence. The court rejected these claims because the appellant failed to demonstrate how the judge's nomination process actually influenced the trial's outcome or that the missing evidence was decisive.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.; Art. 45 ust. 1 Konstytucji RP: A claim of a judge's lack of impartiality due to nomination procedures is inadmissible unless the appellant specifically demonstrates the concrete impact of the nomination defect on the trial's result.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
II KK 495/24 POSTANOWIENIE Dnia 17 grudnia 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Małgorzata Bednarek na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 17 grudnia 2024 r. w sprawie P. Z. skazanego z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z 20 maja 2024 r., sygn. akt X Ka 963/23 utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy-Mokotowa w Warszawie z 29 czerwca 2023 r., sygn. III K 655/20 postanowił:
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego. [J.J.]
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 29 czerwca 2023 r., Sąd Rejonowy dla Warszawy-Mokotowa w Warszawie, sygn. akt III K 655/20 uznał P. Z. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w części wstępnej wyroku wyczerpującego dyspozycję art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt i na tej samej podstawie prawnej za ten czyn skazał go, a na podstawie art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt w zw. z art. 37a § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu karę 1 roku ograniczenia wolności polegającą na obowiązku wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym.Na skutek apelacji skazanego i obrońcy, wyrokiem z 20 maja 2024 r., Sąd Okręgowy w Warszawie sygn. akt X Ka 963/23 utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.
Kasację od wyroku złożył obrońca skazanego i zarzucił rozstrzygnięciu: zarzucam rażące i mające wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.:1.art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. poprzez nienależytą obsadę Sądu Okręgowego w Warszawie, który w dniu 20 maja 2024 r. wydał zaskarżony wyrok, w skład którego wchodził sędzia X. Y. powołany na urząd sędziego Sądu Okręgowego w Warszawie na podstawie uchwały Krajowej Rady Sądownictwa z dnia 11 czerwca 2021 r. w sprawie wniosku o powołanie ww. do pełnienia urzędu, tj.
Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw, a tym samym wadliwość powołania ww. sędziego, z uwzględnieniem informacji medialnych ujawniających ścieżkę awansową sędziego, prowadzi do naruszenia standardu bezstronności i niezawisłości w rozumieniu art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 47 Karty Praw Podstawowych UE oraz art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności;2.art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. poprzez pobieżne rozpoznanie zarzutu apelacyjnego obrońcy oskarżonego, w którym ten zarzucił Sądowi niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy poprzez oddalenie dowodu z przeprowadzenia badania DNA z obuwia P. Z. oraz nieprzeprowadzenie dowodu z opinii sądowo - weterynaryjnej (tj. 410 k.p.k. w zw. z art. 167 k.p.k.), którego pozytywne rozpoznanie pozwoliłoby na dokonanie odmiennych ustaleń faktycznych w zakresie przypisywanego P. Z. czynu, zaś zdawkowe odniesienie się do tego zarzutu świadczy o braku woli Sądu II instancji do ustalenia prawdy materialnej, podważając tym samym rzetelność dokonanej przez niego kontroli instancyjnej;3.art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. poprzez pobieżne i nierzetelne rozpoznanie zarzutu apelacyjnego obrońcy oskarżonego w zakresie obrazy przepisów postępowania karnego, która miała wpływ na treść zapadłego orzeczenia, tj. art. 4, art. 7, art. 410, art. 5 § 2 k.p.k., a co za tym idzie przyjęcia zarzutów apelacyjnych jako uzewnętrznienie przyjętej przez skazanego linii obrony i polemiki z ustaleniami Sądu I instancji wyłącznie, a tym samym inkorporowaniu przez sąd II instancji błędnej i wybiórczej oceny dowodów dokonanych przez sąd I instancji, która sprzyjała procesowi kierunkowemu prowadzonemu przeciwko P. Z. i tym samym zbyt pochopnemu przyjęciu sprawstwa skazanego;4.art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 424 § 1 i 2 k.p.k. poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku sądu odwoławczego w sposób uniemożliwiający zrozumienie toku rozumowania Sądu, w sposób lakoniczny jedynie odnoszący się do zarzutów przedstawionych w apelacji, a w konsekwencji uznanie, że zarzuty apelacyjne stanowią wyłącznie polemikę osoby niezadowolonej z wyroku wydanego przez sąd I instancji.
Autor kasacji wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Warszawie jako sądowi odwoławczemu do ponownego rozpoznania.W odpowiedzi na kasację, prokurator wniósł o jej oddalanie jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy zważył co następuje. Kasacja obrońcy skazanego jest oczywiście bezzasadna, dlatego została oddalona na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.Zgodnie z treścią art. 523 § 2 k.p.k. kasację na korzyść oskarżonego można wnieść jedynie w razie skazania za przestępstwo na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania, a w sytuacji skazania na inną karę niż kara bezwzględnego pozbawienia wolności, dla możliwości wniesienia kasacji przez stronę, konieczne jest podniesienie zarzutu opartego na jednej z przesłanek wymienionych w art. 439 § 1 k.p.k. (art. 523 § 4 pkt 1 k.p.k).
Wobec orzeczenia kary ograniczenia wolności, taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie. Mając na uwadze powyższe, za dopuszczalny uznać więc należało tylko jeden z zarzutów zawartych w kasacji (z pkt. 1 kasacji), jako dotyczący bezwzględnej przyczyny odwoławczej. W tym miejscu przypomnieć należy, że wystąpienie którejkolwiek z podstaw odwoławczych z art. 439 § 1 k.p.k. musi być rzeczywiste, a nie pozorne. Wbrew jednak twierdzeniom obrońcy, w sprawie nie wystąpiła żadna z bezwzględnych przyczyn odwoławczych.I tak, w pierwszej kolejności wskazać należy, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do zmaterializowania się w postępowaniu odwoławczym bezwzględnej przyczyny odwoławczej określonej w przepisie art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.
Nie stanowi bowiem o tym fakt, że w składzie orzekającym sądu ad quem brał udział sędzia X. Y. powołany przez Prezydenta RP na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r., poz.
3) na stanowisko sędziego sądu okręgowego, a następnie delegowany do sądu apelacyjnego W treści kasacji jej autor wskazuje, na okoliczności dotyczące przebiegu kariery zawodowej sędziego, w tym dotyczącego procesu nominacyjnego, uzasadniające jego zdaniem brak bezstronności i niezawisłości sędziego. W tym miejscu należy więc odnieść się do licznych w ostatnich latach poglądów doktryny na temat okoliczności związanych z wadliwością procesu nominacyjnego w kontekście nienależytej obsady sądu w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. wskazać należy, co następuje.
Odnosząc się do treści uchwały składu połączonych Izb: Cywilnej, Karnej oraz Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2020 r. (sygn. akt BSA I-4110-1/20, OSNK z. 2/2020, poz. 7), zgodnie z którą: „nienależyta obsada sądu w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. [] zachodzi także wtedy, gdy w składzie sądu bierze udział osoba powołana na urząd sędziego w sądzie powszechnym albo wojskowym na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r., poz. 3), jeżeli wadliwość́ procesu powoływania prowadzi, w konkretnych okolicznościach, do naruszenia standardu niezawisłości i bezstronności w rozumieniu art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności” (pkt 2 uchwały)”.
Zgodnie więc ze stanowiskiem zaprezentowanym w uchwale zmaterializowanie się uchybienia polegającego na nienależytej obsadzie sądu mającej wynikać z udziału w procesie nominacyjnym wymaga każdorazowo wskazania wpływu wadliwości procesu nominacyjnego na treść zaskarżonego orzeczenia. Skarżący się z tej powinności nie wywiązał, nie wskazując w treści kasacji na jakiekolwiek okoliczności dotyczące wpływu wadliwego powołania na treść orzeczenia. Należy mieć również na uwadze, że ww. uchwała nie ma waloru normatywnego, co wynika wprost z wyroku Trybunału Konstytucyjnego w z 20 kwietnia 2020 r., o sygn.
U 2/20. W wyroku tym Trybunał stwierdził, że wskazana uchwała Sądu Najwyższego jest niezgodna z art. 179, art. 144 ust. 3 pkt 17, art. 183 ust. 1, art. 45 ust. 1, art. 8 ust. 1, art. 7 i art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 2 i art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej (Dz. U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864/30, z późn. zm.) oraz art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., zmienionej następnie Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełnionej Protokołem nr 2 (Dz.
U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 z późn. zm. OTK-A 2020, poz. 61 (Dz. U. z 2020 r. poz. 376). Odwołując się do stanowiska zawartego w postanowieniu Sądu Najwyższego z 23 września 2021 r., sygn. IV KZ 37/21, które Sąd Najwyższy w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela, od strony formalnej nie ma instrumentów prawnych po stronie jakiegokolwiek organu, w tym i Sądu Najwyższego, służących do tego, by weryfikować i negować orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego w aspekcie ich obowiązywania, potencjalnych intencji Trybunału w zakresie orzekania, czy wreszcie poddawać kontroli poszczególne składy sędziowskie, w których orzeczenia te były wydawane.
Przechodząc dalej, do poglądów doktryny, przytoczenia wymaga treść uchwały SN z dnia 2 czerwca 2022 r., I KZP 2/22 (OSNK 2022/6/22), w której Sąd Najwyższy stanął na stanowisku, że brak jest podstaw do przyjęcia a priori, że każdy sędzia sądu powszechnego, który uzyskał nominację w następstwie brania udziału w konkursie przed Krajową Radą Sądownictwa po 17 stycznia 2018 r., nie spełnia minimalnego standardu bezstronności i każdorazowo sąd z jego udziałem jest nienależycie obsadzony w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.
Reasumując powyższe, autor kasacji winien wskazać konkretne argumenty uzasadniające, że jego zdaniem sędzia nie spełnia minimalnego standardu bezstronności i niezawiłości przy rozpoznaniu sprawy będącej przedmiotem skargi kasacyjnej. Skarżący takich argumentów skutecznie nie wskazał. Mając powyższe okoliczności na uwadze, kasacja obrońcy skazanego jako oczywiście bezzasadna podlegała oddaleniu, o czym Sąd Najwyższy orzekł w części dyspozytywnej zapadłego w niniejszej sprawie postanowienia, obciążając przy tym skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.
Wobec oddalenia kasacji bezprzedmiotowe stało się rozstrzygniecie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego kasacją orzeczenia. [J.J.]r.g.